All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 141 - Chapter 150

ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวของเพื่อนมัม เธอเป็นนักบำบัดจิต และพยายามบำบัดผม แต่ผมไม่เอาแต่มัมก็ยังคะยั้นคะยอให้ผู้หญิงคนนี้มาชิดใกล้ผม สามวันได้แล้วที่ผมเจอหน้ายัยนี่ โคตรน่ารำคาญมัมคงกะจะให้ผมลืมมอร์ฟีนเมื่อผมได้ใกล้ชิดกับคนอื่นคิดว่าผมจะลืมง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง ผมเป็นคนไม่ใช่หุ่นยนต์ที่จะมาสั่งให้ทำนั่นทำนี่ ผมมีความรู้สึก ทำไมมัมกับป๊าถึงชอบตัดสินใจแทนผมตลอด“แดกเองได้ ออกไป” ผมว่าและเริ่มเปิดเสียงวีดีโอให้ดังขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจากนั้นผมก็มองหน้าจอทีวีที่ฉายภาพมอร์ฟีนกำลังเล่นกับไอ้ซึมเศร้า เธอกำลังยิ้มมาที่กล้องพร้อมกับเรียกให้ไอ้ซึมเศร้ามันมองกล้องเหมือนเธอ(‘บอกรักพ่อวอร์มหน่อยเร็วซึมศะ…’)พรึบ!“ทำเหี้ยอะไร!” ผมตะโกนด่า และชักสีหน้าใส่คนที่มันกล้าดึงปลั๊กโทรทัศน์ของผมออก จากนั้นผมก็ลงจากเตียงแล้วตรงปรี่ไปยืนตรงหน้าผู้หญิงสาระแนคนนั้น“เลิกจมกับอดีตค่ะ ชีวิตคนเราทุกคนต้องเดินไปข้างหน้า พี่จะมาใช้ชีวิตกับหมาแล้วก็วีดีโอพวกนี้ตลอดไปไม่ได้นะคะ แม่ของพี่เป็นห่วงพี่รู้ไหม แตงกวาก็เป็นห่วงนะคะ เลิกประชดชีวิตแบบนี้สักที ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีนักพี่ถึงรักเธอขนาดนั้น ถ้าคนในครอบครัวพี่ตาย พี่

ห้าเดือนผ่านไป…“อาวอร์มครับ”“…”“อาจะมาหาทิวแบบนี้ทุกวันไม่ได้นะครับ”“กูมาตลาด ไม่ได้มาหามึง”“แต่อาก็มานั่งที่ร้านทิวไหมครับ มานั่งทำหน้าโหด ผมก็ยาว หนวดก็ไม่โกน นี่มันโจรชัด ๆ สาว ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าร้านทิวเลย แถมยังพกหมามาด้วย หมาก็ดุ” หลานชายคนโตของผมมันบ่นให้ผมพร้อมกับมองไอ้ซึมเศร้าที่นั่งข้างผม“ปากมากมึงมันน่าโดนจริง ๆ มึงเอารูปครึ่งตัวเมียกูมาเป็นพรีเซ็นเตอร์กูยังไม่ว่าอะไรเลย กูมานั่งนิดนั่งหน่อยทำบ่น กูอามึงนะไอ้ทิว” ผมพูดและยกขวดเบียร์ขึ้นมาแล้วดูดด้วยหลอดชีวิตของผมแม่งโคตรล้มเหลว วันเวลาผ่านไปโดยไม่มีอะไร แล้วกว่าจะผ่านไปแต่ละวันมันโคตรนานผมก็แค่มาตลาดที่เคยมากับมอร์ฟีน มาซื้อของร้านที่เคยซื้อกับเธอ ผมก็แค่ทำทุกอย่างให้เหมือนตอนที่มีเธอก็แค่ตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว…“ควรปรับปรุงตัวเองได้แล้วนะครับ ข้าวก็กินบ้างไม่ใช่ดื่มแต่แอลกอฮอล์ อาควรทำตัวเองให้ดูดีกว่านี้”“เพื่อ?” ผมย้อนถามไอ้ทิว ซึ่งตอนนี้มันกำลังขนกางเกงยีนส์ใส่ลัง“เพื่อตัวเองไงครับ อาจะทิ้งทุกอย่างในชีวิตเพียงเพราะอาฟีนไม่ได้นะ เสียใจน่ะรู้ แต่มันนานไปไหม…”“อย่ามาทำเป็นสอนกู ทั้งที่มึงก็ยังเอาความแค้นมาฝังใจ ไม่ง

แล้วถ้าเลือกที่จะเริ่มกับคนที่เข้าใจในความรู้สึกของผม มันก็คงจะดี“ลองคบกันดูไหมปิ่น” หลังจากที่ผมตัดสินใจได้ ผมก็ถามเธอออกไป“จริงเหรอวอร์ม” เธอหันมาทำหน้าสงสัยปะปนความดีใจ“จริงสิ แต่เราจะไม่ลืมมอร์ฟีนนะ แล้วเราก็อาจจะรักปิ่นไม่ได้ แต่ธุรกิจที่ครอบครัวปิ่นจะลงทุนมันจะไม่มีปัญหาอะไร ครอบครัวเราจะ support ครอบครัวปิ่น เราจะคบกันแบบที่ผู้ใหญ่ต้องการ และเราจะให้เกียรติปิ่นทุกอย่าง เราก็แค่อยากให้ครอบครัวเราเลิกห่วงเรา ถ้าปิ่นไม่โอเค ไม่ต้องตกลงก็ได้นะ เพราะเรารู้ว่ามันเห็นแก่ตัว”“ตกลงสิ ตกลง ขอบคุณนะวอร์ม เราบอกแล้วไงว่าเราเป็นได้ทุกอย่างของวอร์ม ขอแค่ให้เราอยู่ข้าง ๆ ก็พอ เรารู้ เราเข้าใจวอร์มดี” เธอพูดและใบหน้าของเธอมีรอยยิ้ม“ขอบใจนะ” ผมบอกออกไป บางทีถ้าผมทำให้คนในครอบครัวมีความสุขขึ้นมาบ้าง มันก็คงจะดี แม้ผมจะไม่มีความสุขก็ตาม“ปิ่นขอกอดได้ไหม” ปิ่นเอ่ยขอและมองหน้าผมแบบอ้อน ๆ“ได้สิ” ผมว่าและอ้าแขนรับ เธอเดินมานั่งลงที่ตักผม แล้วโอบกอดพร้อมกับซบลงที่ต้นคอผมบางทีการกอด อาจจะทำให้เราใกล้ชิดมากขึ้นบางทีสิ่งที่ผมทำอยู่มันก็คงจะดี เริ่มต้นใหม่กับคนที่เข้าใจผมและบางที ข้อความที่พี่จิว

“ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ พ่อไม่จำเป็นต้องทิ้งศักดิ์ศรีขนาดนั้น พ่อของหนูเป็นคุณหมอสุดหล่อที่เก่งที่สุด อย่าทิ้งศักดิ์ศรีของพ่อเลยค่ะ เพราะมันดูเหมือนเราอยากได้ลูกชายเขาจนตัวสั่น ลองคิดดูสิคะพ่อ ถ้าฟีนไม่ตื่น ครอบครัวเขาก็จะหาผู้หญิงมาให้วอร์มเรื่อย ๆ แต่ถ้าครอบครัวเขารู้ว่าฟีนตื่น เขาก็จะหยุดหาผู้หญิงมาให้ลูกชายของเขา… พ่อคะฟีนมองไม่เห็นความจริงใจเลยค่ะพ่อ ทำไมคะ ทำไมต้องอ้างว่ากลัวลูกตาย กลัวฟีนไม่ตื่น บอกให้วอร์มกับฟีนแยกกัน ทำไมทำเหมือนฟีนจะไม่มีทางฟื้น 20% ที่ฟีนจะฟื้นทำไมเขาไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นได้ ทำไมพวกเขาไม่เชื่อเหมือนที่พ่อเชื่อ… ปล่อยวอร์มไปเถอะค่ะ ในเมื่อวอร์มเลือกจะเริ่มต้นใหม่ นั่นก็แสดงว่าวอร์มเชื่อแล้วว่าฟีนตาย ฮึก… ฮึก เพราะฉะนั้นวอร์มกับฟีนก็ตายจากกันแล้วค่ะ ตอนนี้ฟีนอยู่เพื่อพ่อนะคะ พ่อที่เชื่อว่า 20% ยังไงฟีนก็จะหาย พ่อที่เป็นฮีโร่ของฟีน ฮึก ฮึก…” ฉันพูดจบก็กอดพ่อแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นฉันตัดสินใจแล้ว ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าฉัน ฉันกับครอบครัวเขาก็ไม่ควรรู้จักกันอีก“พ่อขอโทษ พ่อขอโทษที่ทำให้หนูเป็นแบบนี้ พ่อขอโทษนะมอร์ฟีน” พ่อเสียงสั่น ท่านคงจะเสียใจที่ชีวิตของฉันมันเป็นแบบน

หลายเดือนต่อมา…(WARM TALK)“Happy Birthday นะคะคุณแฟน ขอให้มีความสุขและอยู่กับปิ่นแบบนี้ตลอดไปนะคะ” ปิ่นอวยพรให้กับผมเมื่อวันนี้ครบรอบวันเกิดผมอีกครั้งปิ่นพาผมมาที่ร้านอาหารแล้วเธอก็เซอร์ไพรส์ผม“ขอบคุณนะ” ผมยิ้มให้เธอเพียงเล็กน้อย ก็อย่างที่รู้กันว่าก่อนวันนี้ของเมื่อปีที่แล้วมันมีเรื่องราวความสูญเสียเกิดขึ้นกับชีวิตของผมมากมาย“ครบรอบวันเกิดต้องยิ้มนะคะ ฉีกยิ้มกว้าง ๆ ปีนี้จะได้มีแต่ความสุข” ปิ่นยื่นมือมาจับที่แก้มของผมท่าทางที่น่ารักของเธอมันทำให้ผมยิ้มได้ตลอดหลายเดือนที่เราคบกันมา มัมของผมดูมีความสุขมาก ส่วนพี่น้องที่เหลือก็ต่างวางตัวเฉย และครบรอบนัดทานข้าวที่บ้านใหญ่ก็จะอ้างว่าไม่ว่าง งานยุ่งกันแทบทุกเดือน ตั้งแต่ที่ผมเริ่มคบกับปิ่นถ้าถามว่าผมมีความสุขไหม ก็ไม่หรอก เพราะความสุขของผมคือมอร์ฟีน แต่มันก็ดีนะ ดีกว่าที่ผ่านมา อย่างน้อยข้างกายผมก็มีคนยืนอยู่ข้าง ๆแต่ตอนนี้มันเหมือนจะเริ่มวุ่นวายเกินไป“คืนนี้ให้ปิ่นค้างด้วยได้ไหมวอร์ม” เธอกระซิบที่ข้างหูผม“ไม่ดีกว่า วอร์มอยากคิดอะไรน่ะ” ผมปฏิเสธออกไป เพราะคืนนี้ผมอยากไปนอนดูดาวแล้วก็ดูคลิปวีดีโอของมอร์ฟีน ซึ่งช่วงหลัง ๆ มานี้ปิ่