All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 161 - Chapter 170

“ฟีนจริง ๆ ด้วย มอร์ฟีนของวอร์ม คิดถึงเมียจ๋าที่สุด” วอร์มดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง แล้วเขาก็ซบหน้าลงที่ซอกคอฉัน จากนั้นเขาก็ร้องไห้เล่นเอาน้ำตามาอ้าง แล้วฉันจะทำอะไรได้หลายนาทีต่อมา…“วันนี้ร้านเราปิดแล้วค่ะคุณลูกค้า” ฉันไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง ก็เลยผลักวอร์มออก แล้วปั้นหน้านิ่ง“ฟีน…” วอร์มกำลังทำหน้าเศร้าใส่ฉัน“ถ้าต้องการทานขนมของทางร้าน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะคะ หรือจะสั่งไว้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันหยิบกระดาษให้ ต้องการอะไรก็เขียนไว้เลย แล้วพรุ่งนี้ค่อยมารับ” ฉันเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้จัก แล้วก็เดินไปหากระดาษกับปากกามาให้เขาจด“อยากได้เมียกลับมาได้ไหม” วอร์มเดินมาดักหน้าฉัน เขากำลังใช้สายตาเศร้า ๆ มองฉัน“ถ้าคุณลูกค้าจะมาป่วน ก็รบกวนออกจากร้านไปด้วยค่ะ ฉันมีหลายอย่างต้องทำ ถ้าไม่ไปฉันจะเรียกลูกน้องของฉันที่ยืนอยู่ด้านนอกมาลากคอคุณไปนะคะ” ฉันบอกกับคนตรงหน้าที่ยืนทำหน้าเศร้าไม่เลิก แล้วเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์จากนั้นก็สนใจขนมที่ทำค้างไว้ฉันจะใช้ความพยายาม จะไม่สนใจเขา จะใจแข็งให้ถึงที่สุด เพราะสิ่งที่แม่ของเขาทำกับฉันมันทำให้ฉันเจ็บปวด“มอร์ฟีน” เขาเรียกฉันแบบที่เคยเรียก ถ้าเวลาจริง

(MORPHINE TALK)“วอร์ม!” ฉันตะโกนเรียกวอร์มที่เดินพ้นออกไปจากรั้วไปแค่นิดเดียว เขาหยุดชะงัก และตัวของเขามันสั่นไหวฉันรีบวิ่งไปหาเขาทันทีฉันแพ้หัวใจตัวเอง ฉันแพ้ให้เขาฉันกลัวคำบอกลาที่เขาพูด ฉันกลัวว่าถ้าฉันมัวแต่เฉยชา เขาอาจจะจากลาตลอดไปคนบ้าแบบวอร์มเขาอาจจะทำอะไรที่ฉันคาดไม่ถึง เขาอาจจะฆ่าตัวตายก็ได้ ใครจะไปรู้และฉันไม่อยากเสียเขาไป“ไม่ต้องไปแล้ว ฟีนไม่ให้ไป อยู่กับฟีนนะ ฮึก ฮึก… ฮือ… ไม่ให้ไปแล้ว” ฉันสวมกอดวอร์มทันทีวิ่งมาถึงเขา“ไม่อึดอัดแล้วเหรอ” วอร์มถามนิ่ง ๆ ด้วยเสียงที่แหบขึ้นจมูก“ไม่… ฟีนไม่เคยอึดอัดเพราะวอร์ม แต่ฟีนโกรธครอบครัววอร์ม แล้วถ้าฟีนอยู่กับวอร์ม ฟีนก็ต้องเจอ…” ฉันพูดพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น“ไม่เจอ ไม่เจอแล้ว วอร์มจะไม่กลับไปอีก วอร์มไม่มีแม่ ไม่มีพ่อ วอร์มเหลือแค่พี่น้อง วอร์มไม่ใช่คุณชายห้าของตระกูลศิวะวานนท์แล้ว วอร์มมีแค่ตัวกับหมาตัวนึง วอร์มมีแค่นั้น ฟีนยังรักวอร์มอยู่รึเปล่า” วอร์มหันหน้ามาหาฉัน เขาจ้องหน้าฉันรอคำตอบ“ถ้าวอร์มรักฟีน ต่อให้วอร์มไม่มีอะไร ฟีนก็จะรักวอร์ม สรุปจะอยู่กับฟีนไหม เมื่อกี้ยังเป็นฝ่ายง้อฟีนอยู่เลยนะ ทำไมตอนนี้ฟีนถึงรู้สึกว่าได้เป็น

-สนามแข่งรถของสต๊อป-เวลา 00.00 น.“เสียดายความสุขไม่อยู่ ไอ้ต๊อปเอากลับบ้านด้วย” วอร์มถือนมอุ่นมาให้ฉัน แล้วก็นั่งลงข้างตัวฉัน ตอนนี้เราอยู่บนดาดฟ้า สถานที่ที่วอร์มยึดเป็นห้องนอนตัวเองกว่าจะห่อขนมเสร็จ ก็ใช้เวลาพอสมควร เพราะห่อไปเล่นไป พูดกวนพูดอ้อนหลอกให้ฉันยิ้มอยู่นั่นแหละ“สนิทกับต๊อปแล้วเหรอ”“ก็สนิทนะ เพราะวอร์มมัวแต่เมา”“ก็เลิกเมาสิ”“จะเลิกแล้วนี่ไง ตั้งแต่เมียกลับมาก็จะเลิกเมาแล้วครับ”“ก็ดี”“แต่จะเอาแทนนะ ขอเอาได้ไหมครับ” ปากไม่พูดเปล่า มือนี่เลื้อยมาตามตัว จะหื่นไปไหมพ่อคุณ“เอาได้ค่ะ แต่เอาแก้วไปเก็บนะคะ” ฉันบอกและฉีกยิ้ม ส่วนอีกคนก็หงายหลังลงไปนอนตรงที่นอนทันที“รักฟีนนะ” วอร์มพูดและเอามือมาจับเล่นที่เส้นผมของฉันฉันวางแก้วไว้ที่โต๊ะข้างตัว จากนั้นก็ล้มตัวนอนลงข้าง ๆ วอร์ม วอร์มสอดแขนมาให้ฉันนอนหนุนเรานอนมองหน้ากันเงียบ ๆ เป็นความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีมั้ง ฉันไม่คิดว่าเราจะได้มานอนมองหน้ากันแบบนี้อีกก็พอรู้ว่าเขาทะเลาะกับครอบครัว แล้วขนทุกอย่างของฉันมาไว้ที่นี่ ตอนนี้เสื้อผ้าของฉันก็อยู่ที่นี่สภาพห้องทุกอย่างมันเหมือนฉันอยู่กับเขาตลอดเวลาบอกตามตรงว่าพอเดิ

“คืนนี้ยาว ๆ เลยดีไหม อื้ม…” วอร์มพูดเสียงกระเส่าพร้อมกับขยับช่วงล่างไปด้วย ฉันมองหน้าที่มีหนวดเคราที่มีเล็กน้อย และสายตาที่มองฉัน ดวงตาคู่นี้เหมือนมีแค่ฉันเพียงคนเดียว“มองแบบนี้ต้องการอะไรครับ ต้องการให้แรงกว่านี้ไหม ผัวจัดให้ได้นะ” แล้วก็วอร์มก้มลงมาหอมที่หน้าผากฉัน“ก็แค่ดีใจที่เรากลับมาเจอกัน” ฉันยิ้มพร้อมยื่นมือไปจับประคองหน้าของคนรัก ซึ่งฉันรักเขามาก แม้อุปสรรคข้างหน้าจะขวางกั้นเรามากแค่ไหนก็ตาม“มอร์ฟีน…” วอร์มเรียกชื่อฉันแล้วก็เร่งจังหวะเร็วขึ้น แล้วเขาก็โน้มตัวมาที่ซอกคอฉัน“หืม…”“จะเสร็จ…อ๊าส์” วอร์มกระซิบที่ข้างหูแล้วก็ขบเลียด้วย ในขณะที่เขาซอยเอวถี่ ๆ จนฉันต้องเกร็งตัวเพราะรู้สึกเจ็บ แล้วต่อมาเพียงไม่กี่วินาทีฉันก็รู้สึกอุ่นวาบที่ช่องคลอด รู้สึกว่ามันพุ่งเข้าไปเลยล่ะ“อื้ม…โถ่เอ้ย กะจะเอานาน ๆ เสือกห้ามอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ขออีกทีได้ไหมครับ” วอร์มเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้วทำหน้าอ้อน ๆ แล้วก็ยังไม่ลุกออกจากตัวฉันด้วย“ไม่เอาแล้ว เมื่อกี้บอกขอทีเดียว”“ฟีน…” เรียกแล้วก็เด้าเอวใส่ร่องฉัน“ฟีนง่วง พรุ่งนี้ค่อยเอาได้ไหมคะ ฟีนต้องไปขายของอีกนะ” ฉันบอกพร้อมกับทำหน้าอ้อนกว่า“ยังไม่

“แต่หนูกับวอร์มเรารักกันนะคะพ่อ ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นป่านนี้…”(ใช่ ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นป่านนี้เราก็คงไม่มีทางได้รู้ธาตุแท้ของคน ลองคิดเล่น ๆ ดูสิมอร์ฟีนลูกรักของพ่อ ถ้าเกิดวันข้างหน้าลูกสองคนรักกันอยู่ด้วยกัน แล้วหนูก็เกิดช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ หรือไม่ก็อาจจะนอนหลับแบบที่ผ่านมา แล้วถ้าวันนั้นไม่มีพ่อแล้ว หนูคิดว่าหนูจะรอดไหม แม่ของวอร์มจะยอมให้วอร์มดูแลหนูไหม พ่อเชื่อว่าวอร์มพร้อมจะดูแลลูกและตายไปพร้อมกับลูก ถ้าหากลูกเป็นอะไรไป แต่กับแม่ของวอร์ม ผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางยอมให้ลูกชายมาทนทุกข์กับลูกอยู่แน่นอน เผลอ ๆ อาจจะใช้วิธีเดิมที่เคยทำ วางยาวอร์มแล้วก็ปล่อยให้ลูกของพ่อตายจริง ๆ จากนั้นก็คงจะหาผู้หญิงมาให้วอร์ม พ่อทนไม่ได้หรอกนะถ้าลูกจะเป็นแบบนั้น พ่อพยายามมาเท่าไหร่เพื่อให้ลูกสาวของพ่อมีชีวิตอยู่ต่อ พ่อรู้ว่าส่วนหนึ่งในความสุขของหนูคือการมีวอร์ม แต่ความสุขของพ่อคือชีวิตของหนูนะลูก ลูกสาวของพ่อคือชีวิตและความสุขของพ่อ ถ้าพ่อรู้ว่าการที่ให้หนูแต่งงานกับลูกชายคนเล็กของศิวะวานนท์แล้วเป็นแบบนี้ พ่อจะไม่ไปเกี่ยวพันผูกดองกันเด็ดขาด)พ่อของฉันพูดออกมายาวมาก และแต่ละคำล้วนมีแต่ความหมายที่แสดงถึง