All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 151 - Chapter 160

“เลิกเพ้อไอ้สัส เมาแล้วนอน” ตัวผมถูกทิ้งลงบนที่นอน แล้วจากนั้นสมองของผมมันก็หนักไปหมด ดวงตาก็เหมือนจะปิดผมพยายามฝืนมองดวงดาวบนท้องฟ้าที่เคยนอนจับมือเธอแล้วมองด้วยกัน“คิดถึงฟีนนะ วอร์มคิดถึงมอร์ฟีน วอร์มรักมอร์ฟีน” ผมพูดแล้วหลับตาลง น้ำตาก็ไหลไม่หยุดจากนั้นไม่นานผมก็วูบหลับตอนนี้ผมกำลังฝัน ฝันว่ามอร์ฟีนยืนมองหน้าผม เธอกำลังเดินเข้ามาใกล้ ๆ ผม ใบหน้าของเธอมีน้ำตา“ร้องไห้ทำไม โกรธวอร์มเหรอ วอร์มคิดถึงฟีน วอร์มขอโทษนะที่คบกับผู้หญิงคนนั้น แต่วอร์มไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นเลยนะ วอร์มรักฟีน รักมอร์ฟีนคนเดียว ฟีนไม่โกรธวอร์มได้ไหม วอร์มแค่อยากทำให้มัมยิ้ม แค่อยากให้มัมมีความสุข” ในฝันของผม ผมยื่นมือไปลูบที่ใบหน้าสวย ผมปาดน้ำตาที่ใบหน้าเธอ ผมลุกขึ้นนั่งแล้วดึงเธอเข้ามากอด“วอร์มอยากอยู่ในฝันแบบนี้ตลอดไป วอร์มอยากอยู่กับฟีน” ผมบอกแล้วจูบลงที่หน้าผากของเธอ“อย่าร้องไห้สิวอร์ม เลิกร้องได้แล้ว ฟีนก็คิดถึงวอร์ม คิดถึงที่สุด แต่ฟีนคงไม่กลับมาหาวอร์มแล้วนะ” เธอบอกกับผมแล้วก็ส่งยิ้มทั้งน้ำตามาให้ผม ไม่กลับมาของเธอ คงเพราะเธอกลับมาไม่ได้“โกนหนวดได้ไหม มันแทงหน้าฟีน ฟีนเจ็บ” ในฝันของผมเธอกำลังเอ่ยถา

“บอกแบบนั้นก็ดีนะ เพราะยังไงมันก็บ้าอยู่แล้ว มันจำอะไรไม่ได้หรอก” กีต้าร์เห็นตามที่ฉันแนะ พวกเพื่อนที่เหลือก็พากันพยักหน้ารับ“แล้วร้านที่ว่าจะเปิดไปถึงไหนแล้ว” ริมผาถามขึ้นมา“เสร็จแล้วนะ รอแค่วันเปิด อย่าลืมพาสาว ๆ ไปอุดหนุนล่ะ” ฉันบอกเล่าถึงร้านขนมที่ฉันตัดสินใจเปิดขายก็แค่อยากหาอะไรทำ ไม่อยากนั่งคิดถึงความหลังที่พยายามจะลืม ส่วนซึมเศร้าฉันก็โคตรคิดถึง แต่ถ้าให้เดินเข้าบ้านหลังนั้นแล้วไปอุ้มหมาออกมา มันคงจะไม่จบแค่นั้นทนคิดถึงเอาก็แล้วกัน…“ถ้างั้นฟีนกลับก่อนนะ ดึกมากแล้วป่านนี้พ่อคงเป็นห่วง” ฉันบอกกับกลุ่มเพื่อนของวอร์มจากนั้นก็ลุกขึ้นยืน“เดี๋ยวเดินไปส่ง” เพื่อนของวอร์มลุกขึ้นยืนพร้อมกัน จากนั้นริมผาก็เดินไปเปิดประตูแล้วเราทั้งสี่คนก็เดินออกมาตรงที่จอดรถ ซึ่งมีคนขับรถของฉันรออยู่บริเวณนั้น“ถ้ามีอะไรเดี๋ยวทักไปหานะ” สต๊อปเป็นคนเอ่ยประโยคนี้เมื่อฉันเข้ามานั่งในรถเรียบร้อย“โอเค แต่ถ้าเป็นงานแต่งของคนที่นอนอยู่บนดาดฟ้าไม่ต้องทักนะ ไม่อยากรู้”“มันไม่แต่งหรอก มันก็บอกอยู่ว่าไม่แต่ง”“คนอย่างวอร์มจะเชื่ออะไรได้ บอกจะรักแค่ฟีนก็ยังไปคบกับอีกคน คบกันได้นานขนาดนั้นมีเหรอที่จะไม่มีใจ…

สองอาทิตย์ต่อมา…ศูนย์บำบัดผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตเวลา 9.00 น.(MORPHINE TALK)“ที่ติดต่อขอเยี่ยม นาย ภานุพัต ศิวะวานนท์ ใช่ไหมครับ” เจ้าหน้าที่ที่ดูแลเอ่ยถามฉัน“ใช่ค่ะ”“เชิญทางนี้ครับ ปกติผู้ป่วยรายนี้ไม่ให้ใครเข้าเยี่ยมนะครับ เขาไม่ยอมเจอใคร แต่พอบอกเขาตามที่คุณบอก เขาก็ตกลงทันที” เจ้าหน้าที่บอกเล่าพร้อมกับเดินนำฉันเข้าไปตามทาง และมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหนึ่ง ซึ่งมันเป็นห้องที่ค่อนข้างหรู และตั้งอยู่ห้องเดียวของชั้นนี้ ไม่เหมือนชั้นอื่น ๆ ที่ฉันเดินผ่านมา“นายภานุพัต รอคุณอยู่ครับ ต้องการให้ผมเข้าไปด้วยไหมครับ” เจ้าหน้าที่ถามไถ่“ไม่เป็นไรค่ะ เขายอมให้พบแสดงว่าเขาจำฉันได้” ฉันยิ้มให้เจ้าหน้าที่หลังจากที่ให้คำตอบไป“ผู้ป่วยรายนี้เป็นระดับดับเบิ้ลวีไอพี จากอาการและพฤติกรรมระยะยาว อีกไม่นานก็คงได้ออกแล้วครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกดปุ่มสีแดงตรงโต๊ะนะครับ ผมจะเข้าไปทันที” เจ้าหน้าที่บอกเล่าและบอกกล่าวจากนั้นก็เปิดประตูให้ฉัน“ไม่ต้องห่วงนะคะ เขาไม่ทำอะไรฉันหรอกค่ะ ฉันแค่ทำเค้กมาให้เขาตามที่เคยสัญญากับเขาไว้” ฉันบอกและก้าวขาเข้ามาเหยียบในห้องผู้ป่วย ซึ่งมองแบบผิวเผินภายในห้องนี้ก็เหมือนห้องนอน

“ไม่ต้องหรอกครับ เขาเป็นหลานชายผม” ผมบอกและเปิดประตูเข้ามาในห้องที่ไอ้นอสมันอยู่วันนี้ผมลองมาขอเยี่ยมมันดู เผื่อว่ามันจะยอมให้ผมเจอ แล้วมันก็ยอมจริง ๆ“ว่าไงครับอาวอร์ม ตื๊อเก่งจนนอสยอมใจอ่อนจนได้นะครับ” ไอ้นอสมันนอนอยู่บนเตียง ห้องแม่งอย่างหรู เฮียภพคงกลัวลูกลำบาก แต่ถ้าให้มันออกไปข้างนอกก็กลัวมันจะไล่ฆ่าคน อยู่ที่นี่เลยดีที่สุดแต่ดูเหมือนไอ้นอสต่างหากที่อยากจะอยู่นี่ เพราะคนอย่างมันถ้าไม่อยากอยู่ก็หนีได้สบาย“จากสภาพคงไม่ต้องถามว่าสบายดีไหม” ผมพูดและเดินไปนั่งบนเตียงข้างมัน“สบายสุด ๆ ครับ แล้ววันนี้ก็โคตรจะมีความสุข” ไอ้นอสมันยิ้มกว้าง เหมือนวันนี้มันมีความสุขมาก“มีความสุขอะไรขนาดนั้นวะ อะนี่เค้ก Happy Birthday นะไอ้หลานชาย” ผมบอกแล้วยื่นเค้กที่ถือมาให้มัน“ขอบคุณครับ แล้วอาวอร์มเป็นยังไงบ้าง สภาพดูไม่ได้เลยนะครับ” ไอ้นอสมันพูดพร้อมสำรวจตามตัวผม“ก็เรื่อย ๆ ปกติทั่วไป แต่ออกมาอยู่สนามแข่งรถของเพื่อนแล้วล่ะ แล้วก็ไม่คิดจะกลับเข้าบ้านอีก” ผมเล่าให้หลานชายฟัง“สาเหตุล่ะครับ บอกนอสได้ไหม”“ก็ย่ามึงจะให้กูแต่งงาน กูก็เลยไม่แต่งอาละวาดบ้านแตก แล้วก็ตัดขาดจากที่บ้าน จากนั้นก็มานอนที่สน

“ไงเรา ไปหาแม่ฟีนกันไหม แม่ฟีนกลับมาแล้วนะ แต่ตอนนี้แม่โกรธพ่ออยู่ ดูเหมือนจะโกรธมากเลยล่ะ ทำยังไงดีซึมเศร้า เข้าไปฉุดแล้วพาไปขังไว้ดีไหม ยังไงก็หนีไปจากพ่อไม่ได้” ผมพูดกับไอ้ซึมเศร้าแล้วลูบหัวมันไปด้วยถ้าฉุดเมียแบบที่พูดกับหมาก็คงจะดี แต่เมียคงไม่โอเคแน่ ๆผมนั่งคุยนั่งเพ้อกับหมาไปเรื่อย ๆ แล้วก็กดดูลิ้งก์ที่ไอ้สต๊อปส่งให้มามันเป็นเพจของร้านขนม ‘ซึมสุขเบเกอรี่’ ผมกดเข้าไปดูที่อยู่และการตกแต่งร้านภายในร้านมันมีรูปถ่ายไอ้ซึมเศร้าตั้งแต่ตอนตัวเล็ก ๆ กระทั่งตอนโต ทุกรูปคือผมนั้นเป็นคนถ่าย โดยที่บางรูปมีมอร์ฟีนคู่กับไอ้ซึมเศร้าแต่แม่งไม่มีรูปผมกับเธอ แล้วก็หมาถ่ายคู่กันเลยสักรูป มันมีแค่รูปเธอกับหมาแค่นั้นผมว่าผมเข้าใจความหมายของชื่อร้านที่เมียผมตั้งแล้วครับ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นความคิดที่หลงตัวเองหรือเปล่า“วันนี้รอพ่ออยู่ที่นี่ก่อนนะลูก พ่อจะไปหาแม่ฟีนคนเดียวก่อน ไม่รู้ว่าแม่ฟีนอยากจะเจอพ่อไหม พ่อสัญญาว่าพ่อจะพยายามง้อให้ถึงที่สุด แต่ถ้าแม่ใจแข็งก็เอาตามที่เราตกลงกันไว้เนอะ” ผมก้มลงไปหอมที่หัวของไอ้ซึมเศร้า“หลังจากนี้พ่อจะเรียกความสุขแบบเดิมแล้วนะ ไอ้ความสุขของพ่อ เดี๋ยวพ่อมานะ” ผมกอ