All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 171 - Chapter 180

(WARM TALK)“เป็นอะไรกันมากรึเปล่าวะ” ผมพูดออกมาเพราะความอึดอัด หลังจากที่วางสายของมอร์ฟีนไป ตอนนี้ผมกำลังจะไปหามอร์ฟีนที่ร้าน เบาะข้าง ๆ มีซึมเศร้านั่งอยู่ อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงร้านเบเกอรี่แล้วครับการที่ได้ยินเสียงของมอร์ฟีนแล้วรู้ว่าเธอร้องไห้ มันเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบเอาซะเลยนี่แม่ของผมจะยุ่งวุ่นวายอะไรนักวะ ทำไมถึงชอบบงการชีวิตของผมนัก ผมอยู่ของผมแบบนี้ผมก็มีความสุขดีมันคงถึงเวลาที่ผมจะต้องพูดแบบจริงจังสักที ถ้าไม่เข้าใจก็คงต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม แต่ที่แน่ ๆ ผมไม่มีทางที่จะแยกจากมอร์ฟีนคนรักของผมอีกแล้วเราสองคนรักกัน แล้วจำเป็นอะไรที่แม่จะต้องเอาตัวเข้ามายุ่งดึงผู้หญิงคนอื่นเข้ามาแทรก แม่ชอบนักเหรอการที่มีคนมายุ่งวุ่นวายกับความรักของตัวเอง หรือว่าแม่ของผมป่วยแล้ววะผมจะไม่พามอร์ฟีนหนี เพราะที่นี่คือที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข เธอเปิดร้านขายขนมแบบที่เธอตั้งใจ แล้วทำไมผมจะต้องพาเธอหนีไป ทำไมต้องหนีจากความสุขในสิ่งที่อยากทำคนเราถ้าปกติดียังไงก็ต้องพูดกันรู้เรื่อง ถ้าไม่รู้เรื่องก็อย่าหาว่าผมบ้าก็แล้วกันผมก็ไม่รู้ว่าแม่ของผมเป็นอะไรไปทำไมถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ ทั้งที่แต่ก่อนท่านดูมีเห

(วอร์มกำลังว่าเมียป๊าที่เป็นแม่ของวอร์ม)“ผมกำลังเตือนครับ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมป๊าถึงไม่คิดจะห้ามในสิ่งที่คุณไลลาได้ลงมือทำ ป๊าก็รู้ว่าวอร์มรักใคร ป๊าก็รู้ว่ามอร์ฟีนยังไม่ตาย ป๊าโกหกวอร์มทำไมครับ ทำไมไม่ให้วอร์มไปอยู่กับมอร์ฟีน ทำไมป๊าไม่สงสารวอร์มกับฟีนบ้าง… วอร์มไม่ได้ขออะไรมากมายเลย วอร์มขอแค่อยู่กับมอร์ฟีน เงินทองอะไรของป๊าวอร์มก็ไม่ต้องการ วอร์มต้องการแค่มอร์ฟีน วอร์มขอแค่ผู้หญิงที่ชื่อมอร์ฟีนทำไมป๊าให้วอร์มไม่ได้ครับ… ช่วยสั่งให้ภรรยาของป๊าหยุดเรื่องที่ทำอยู่ด้วยครับ แล้วก็ช่วยอย่ายุ่งกับวอร์มและมอร์ฟีนอีก คิดซะว่าวอร์มไม่อยู่ หรือวอร์มตายไปแล้วก็ได้ ให้วอร์มได้มีความสุขเถอะครับป๊า วอร์มคิดว่าสิ่งที่วอร์มขอมันก็ไม่ได้ยากนะครับ ป๊าช่วยวอร์มได้ไหมครับ” ผมบอกความต้องการและอธิบายเหตุผลที่ยาวเหยียด ถ้าไม่อธิบายก็จะหาว่าผมอวดเก่งอีก(ถามหนูฟีนสิ ว่าจะตกลงกับข้อเสนอของป๊าไหม ถ้าหนูฟีนตกลงป๊าก็ยินดีที่จะรับฟังวอร์ม) ป๊าเงียบไปสักพักแล้วพูดออกมา ท่านยังคงเป็นท่านที่ยังดูน่าเกรงขาม แม้อายุอานามจะมากโขผมหันไปมองมอร์ฟีน ซึ่งตอนนี้เธอขมวดคิ้วมองผม“ข้อเสนออะไรครับ” ถามออกไป เพราะดูเหมือนมอร์ฟ

“เข้าใจครับ ผมขอโทษสำหรับเรื่องราวที่ผ่านมานะครับพ่อ ขอโทษทุก ๆ เรื่อง ขอบคุณที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง ขอบคุณครับ” วอร์มนั่งลงแล้วกราบลงที่เท้าพ่อของฉัน“ฉันยังไม่ได้พูดว่าให้โอกาสเลยนะ” พ่อทำเสียงเก๊ก“พ่อคะ…”“อะ ๆ ลุกขึ้นได้แล้ว ฉันมีงานต้องทำอีกเยอะ” พ่อยื่นมือไปลูบที่หัวของวอร์ม“หนูรักพ่อนะคะ” ฉันกอดซบที่แขนของพ่อ ท่านยอมให้โอกาสวอร์มเพราะท่านรักฉันความรักของพ่อแม่ยิ่งใหญ่เสมอ แต่ต้องอยู่ในความพอดีด้วย ต้องมองด้วยว่าที่ตัดสินใจทำใช่ความสุขของลูกไหมไม่ใช่ว่าพอลูกไม่ทำตามก็ด่าทอว่าลูกอกตัญญูอ้างคำว่ารัก เพื่อให้ลูกทำตามใจคุณ แต่แท้จริงแล้วมันคือความเห็นแก่ตัวครึ่งชั่วโมงต่อมา…“คิดถึงกับข้าวฝีมือเมียที่สุด” วอร์มนั่งหั่นของช่วยฉันอยู่ในครัวนี่แหละค่ะ ส่วนพ่อของฉันท่านก็กลับไปที่โรงพยาบาลอีกรอบเพราะมีเคสด่วนเข้ามา ซึ่งเป็นเคสใหญ่ พ่อจึงต้องไปเอง“ทำกับข้าวแล้วก็คิดนอส ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดี ฟีนจะไปหานอสนะ ป่านนี้แอบน้อยใจแล้วมั้งที่ไม่ไปหาทั้งที่สัญญาไว้แล้ว” ฉันพูดถึงเด็กผู้ชายอายุ 17 ที่มีหลาย ๆ อย่างต่างจากอายุ“ไอ้นอสมันฉลาด มันต้องรู้อยู่แล้วว่าตอนนี้เรายุ่งแค่ไหน แต่เค้กคำเดีย

“เดี๋ยวนี้พวกพี่ ๆ ของวอร์มไม่มากินข้าวที่บ้านเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ พอถึงวันก็อ้างกันว่าไม่ว่าง วันที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าก็เลยหายไป ลูกหลานที่เคยอยู่เต็มบ้านก็แยกย้ายกัน ป๊าก็พอรู้สาเหตุนะ และทุกวันนี้ป๊าไม่เห็นหน้าทิวเลย นอสป๊าไปเยี่ยมก็ไม่ให้เข้าพบ เคลิ้มก็หายหัว จะมีก็ไปเยี่ยมจิลลา ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่ดีขึ้นนัก พวกพี่ ๆ ก็เจอกันเฉพาะเวลามีงานให้ติดต่อ ไม่เคยได้กินข้าวด้วยกันพร้อมหน้า ส่วนลูกชายแท้ ๆ ก็แทบไม่ได้เห็นหน้าคร่าตา รับรู้จากลูกน้องที่ให้คอยประกบว่าสบายดี… ยอมรับตามตรงว่าป๊าเสียใจ ที่ครอบครัวที่ป๊าสร้าง และพยายามประคับประคองมันพังลงแล้ว จะให้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้า มองไปทางไหนก็เห็นรอยยิ้มได้ยินเสียงหัวเราะของลูกหลาน เรื่องแบบนั้นมันคงเหลือแค่ความทรงจำ”ป๊านั่งเหม่อเมื่อพูดจบ ผมก็พอรู้มาบ้างว่าพี่ ๆ ของผมไม่อยากเจอหน้าคุณไลลาก็เลยพากันอ้างว่าไม่ว่าง“ทานอันนี้สิคะป๊า” มอร์ฟีนตักอาหารใส่ในจานให้ป๊า ทำให้ป๊าที่เหม่ออยู่หันมองเธอแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู“ทานเยอะ ๆ นะคะ ป๊าดูซูมไปเยอะเลย” พอเห็นมอร์ฟีนทำแบบนี้ ผมก็อยากให้ครอบครัวของผมมันเป็นเหมือนเมื่อก่อนจริงอย่างที่ป๊าบอกครับ

ไหนใคร ๆ ก็บอกว่าคุณคงคารักคุณไลลามาก แล้วทำไมคุณไลลาเธอพูดเรื่องนี้ออกมาและเธอดูเสียใจมาก มันเหมือนอารมณ์ที่เธอเก็บไว้มันระเบิดกระจุย“เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ป๊าของวอร์มถามออกไปแบบนี้แสดงว่ามันคงจะจริงสินะ“ฉันมันโง่มากสินะ ถึงได้เพิ่งจะรู้เมื่อไม่นานนักว่าพี่ซุกซ่อนผู้หญิงไว้บำเรอมานมนานหลายปี ไหนว่ารักฉันนัก รักฉันหนา ไหนว่าจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ ที่พี่ทำอยู่มันคืออะไร การที่พี่ส่งลูกไปเรียนที่อื่นก็เพื่อเหตุผลที่ฉันต้องบินไปหาลูกบ่อย ๆ พี่จะได้ระเริงกามกับเด็กพวกนั้นใช่ไหม จิตใจของพี่ทำด้วยอะไร ทำไมแค่คำสัญญาพี่ทำไม่ได้ มีฉันไว้เพื่อเชิดหน้าชูตา ทำเหมือนเป็นครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นเท่านั้นสินะ”“พี่รักเธอ แต่รักกับเซ็กส์มันต่างกัน พี่มีความต้องการมากกว่านั้น พี่ต้องการมากกว่าที่เธอให้ได้ แล้วมันจะสำคัญยังไงในเมื่อพี่ให้เกียรติทุกอย่าง พี่ให้เธอเป็นนายหญิง พี่เลิกธุรกิจสีดำ พี่ไม่เอามาผู้หญิงมากินในบ้านเพื่อหยามเธอ พี่ให้เธอ…”“อย่าบอกว่าให้เกียรติฉัน เพราะเกียรติของฉันพี่เหยียบย่ำมันพร้อมกับหัวใจของฉันไปแล้ว พี่ทำร้ายฉันด้วยการหลอกฉันด้วยคำว่ารัก แต่ไปนอนเอากับผู้หญิงมากหน้าหลายตา พี่