All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 181 - Chapter 190

“ตอนนี้แผลยังสดอยู่ เปรียบเหมือนกับวอร์มวิ่งเล่นแล้วหกล้มไง วอร์มใส่ยาแล้วก็ต้องรอให้เวลาเยียวยามัน ไม่นานมันก็จะหาย แต่อาจจะมีแผลเป็นหลงเหลือเอาไว้เป็นความทรงจำ ถ้าแผลลึก แผลใหญ่แล้วดูแลไม่ดี แผลเป็นก็จะใหญ่ แต่ถ้าเราดูแลอย่างดี หมั่นทายารักษา แผลเป็นนั้นก็จะเล็กและบางเบา ถึงจะไม่หายขาด แต่ร่องรอยก็น้อยลง และที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมดนั้น เราต้องยอมรับความจริงและอยู่กับมันให้ได้ ความจริงก็คือความจริงนะวอร์ม ต่อให้เราสร้างเรื่องมาหลอกตัวเองมากแค่ไหน แต่มันก็ไม่มีทางปกปิดความจริงได้ เหมือนกับเราเป็นแผลเป็น แต่เอารอยสักมาทับ แม้จะสักทับยังไงแผลเป็นนั้นก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหน เพียงแค่ต้องมองดี ๆ ถึงจะเห็นมัน”ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคำพูดของฉันจะส่งไปถึงใจวอร์มไหมเรื่องทุกเรื่องที่เป็นเรื่องสะเทือนใจ มันต้องใช้ระยะเวลาและความเข้มแข็งของเราในการที่จะก้าวข้ามแบบไม่สนใจมันและฉันหวังว่าสักวันวอร์มจะก้าวข้ามไปได้“ช่วยอยู่กับวอร์มแล้วก้าวผ่านไปด้วยกันได้ไหมฟีน” วอร์มลูบที่ศีรษะของฉันอย่างอ่อนโยน“เรื่องนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว วอร์มอยู่ที่ไหนฟีนก็จะอยู่ที่นั่น เราจะก้าวข้ามผ่านทุกช่วงเวลาไปด้วยกัน

สามวันต่อมา…เวลา 12.30 น.“กว่าจะมานะครับ นึกว่าลืมนอสไปแล้ว” เด็กผู้ชายตรงหน้า กำลังมีท่าทีเง้างอนฉันจนออกนอนหน้านอกตา“น้อย ๆ หน่อยไอ้นอสนี่เมียอา” วอร์มวางข้าวของพลางพูดปราม“อาวอร์มนี่เลี้ยงไม่เชื่องเลยนะครับ”“ไอ้นอส!”“นอสชักไม่อยากเจออาวอร์มแล้ว แทนที่จะรักนอส ขอบคุณนอสที่นอสให้กินเค้กหนึ่งคำ รู้งี้ไม่แบ่งดีกว่า ปล่อยให้นั่งเหงาหงอยจนแก่น่าจะดี” นอสส่ายหัวและเดินไปดูของที่วอร์มวางไว้ที่โต๊ะ ซึ่งมันคืออาหารและขนมหวานหลากหลายที่ฉันเตรียมมาไว้ให้นอส“ถึงจะมาช้า แต่ของกินเยอะแบบนี้นอสให้อภัยครับ อาฟีนของนอสน่ารักที่สุด” รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นที่ใบหน้าของนอสเมื่อเขาได้เห็นของกินที่ฉันเตรียมมาเพื่อเขา“แหม่ะ กูก็ช่วยไหม ไม่ชมบ้าง” เสียงของวอร์มพูด“อาวอร์มนี่ขี้น้อยใจไม่เปลี่ยนเลยนะครับ นอสฝากอาฟีนดูแลเอาใจใส่ให้ความรักเยอะ ๆ หน่อยนะครับ” หลานชายตัวแสบของวอร์มนั่งพูดพลางหยิบขนมที่ฉันทำเข้าปาก“ควรให้หมอจัดยาเลิกกวนตีนให้มึงด้วย” วอร์มว่าและนั่งข้างฉัน“น้องนอสน่ารักนะครับ ไม่งั้นอาฟีนไม่มาหานอสก่อนอาวอร์มหรอกครับ อาวอร์มน่าจะรู้เรื่องนี้ดีไม่ใช่เหรอครับ” นอสพูดแล้วยิ้ม เหมือนรู้ว่านี่คื

-ร้านเบเกอรี่ ซึมสุข-เวลา 18.59 น.“เลยต้องลำบากเพิ่มเพราะไอ้หลานตัวร้ายนั่นแท้ ๆ” วอร์มนั่งตีแป้งทำขนมอยู่ตรงข้ามฉันนี่แหละค่ะ บ่นไปตีไป แต่ก็ยังช่วย“ไม่ลำบากอะไรหรอก ดีซะอีกมีอะไรทำ”“วอร์มก็อยากทำอย่างอื่นบ้างนะ”“อย่างอื่นที่ว่าคืออะไรคะ”“ปั๊มลูกไง ปั๊มลูกกันไหมครับ” วอร์มวางของและลุกเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหาฉัน“เท่าที่จำได้เราเพิ่งปั๊มไปเมื่อครู่นี้เองนะคะ”“ก็ฟีนสวย น่ารัก อยู่ใกล้แล้วก็รู้สึกอยากฟัด ถ้าไม่เชื่อก็จับดูดิ” ว่ายังไม่ทันจบก็ดันจับมือฉันไปลูบที่เป้าตัวเอง ซึ่งมันพร้อมใช้งานมาก ๆ“ทำขนมค่ะ” ฉันชักมือกลับ และหันหน้ามาสนใจขนมตรงหน้า“โธ่ พรุ่งนี้ผัวก็ไปทำงานแล้วไหมครับ อย่าใจร้ายกับผัวนักสิ มีเวลาต้องรีบกอบโกยนะรู้ไหม ห่างกันคงคิดถึงแย่” วอร์มยืนซ้อนและกอดฉันจากด้านหลัง ใช้คางเกยไว้ที่ไหล่และเริ่มใช้น้ำเสียงออดอ้อน“คืนนี้ก็ได้ไหมคะ แล้วอีกอย่าง ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง บางทีคุณหมอวอร์มก็เวอร์เกินไปนะ”“ก็คนมันรัก รักที่สุด รักมาก ๆ วอร์มรักฟีน” จูบหอมไซ้ตามซอกคอ ข้างหู ข้างแก้ม ตรงไหนหอมได้ วอร์มหอมไปหม“มันเขี้ยวว่ะ” ยังคงยืนเร้าอารมณ์ฉันอยู่อย่างนั้น“วอร์ม…” ฉันเอ่

“ขอโทษนะคะที่ต้องบอกว่าฉันไม่รู้จักคุณ เพราะฉันไม่รู้จักจริง ๆ ดูเหมือนคุณไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับชีวิตฉันจนต้องให้ฉันเอามาสนใจใส่ใจขนาดนั้น ไม่ทราบว่าที่อยากเจอฉันมีธุระอะไรคะ พอดีว่าฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากมายอะค่ะ” ฉันมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่นิ่งเฉย ไม่ได้แสดงอารมณ์ไม่พอใจอะไรออกมา วางตัวดีมีชัยไปกว่าครึ่ง“หึ เข้าใจพูดดีนะคะ งั้นฉันขอแนะนำตัวเองให้คุณรู้จักเลยแล้วกันนะคะ ฉันปิ่น ปิ่นผกา คนที่เคยจะแต่งงานกับคุณชายห้าของตระกูลศิวะวานนท์ไงคะ” เธอพูดพร้อมกับทำท่าเชิดหน้าชูตา เห็นแล้วฉันนึกหมั่นไส้เลยค่ะ“เคยจะ… แสดงว่าแค่เคย ยังไม่ได้แต่งถูกไหมคะคุณปิ่นผกา แล้วถ้าจำไม่ผิด คุณชายห้าของตระกูลศิวะวานนท์เนี่ย สามีของฉันนะคะ ใช่ไหมคะ ฉันเข้าใจถูกไหมเอ่ย” ฉันทำหน้านิ่ง คนตรงหน้าก็ไม่ได้หน้าซีดแสดงความตื่นกลัวอะไรหรอกค่ะเธอยังคงเชิดหน้าชูตาเสมือนว่ามั่นใจว่าเหนือกว่าถึงได้กล้ามาเยือนถึงถิ่นขนาดนี้นั่นสินะ ถ้าไม่มั่นใจก็คงไม่มาถูกไหมคะ“ถูกค่ะ แต่ถูกไม่ทั้งหมดนะคะ ฉันขอขยายความเข้าใจของคุณเพิ่มเลยแล้วกัน เพราะที่มาวันนี้ก็อยากจะมาพูดให้คุณเข้าใจ และขอพ่อของลูกในท้องฉันคืน”นั่นไง ฉันว่าแล้วต้

“ฟีน” วอร์มเดินเข้ามาในห้องอบขนมและเอ่ยเรียกฉันที่กำลังนั่งหน้าเครียด ฉันพยายามแล้วที่จะไม่คิด แต่คลิปที่ผู้หญิงคนนั้นเอาให้ฉันดูมันชัดเจนมากมันคือใบหน้าของวอร์มชัด ๆ แล้วจะไม่ใช่สามีของฉันได้อย่างไร“ฟีนโอเค” ฉันหันมาส่งยิ้มให้วอร์ม ไม่ไหวก็ต้องไหว ฉันเชื่อใจวอร์มนะ แต่หลักฐานมันก็คาตา ฉันจึงไม่รู้ว่าจะขจัดความรู้สึกนี้ยังไง“ฟีนไม่โอเคเลย ไม่โอเคเลยสักนิด” วอร์มพูดพร้อมเดินเข้ามาและดึงฉันเข้าไปโอบกอด เขาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน“คือไม่ใช่ว่าฟีนไม่เชื่อวอร์มนะ แต่หลักฐานมันชัดเจน แล้วผู้หญิงคนนั้นยังบอกอีกว่าท้อง ถ้าสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดเป็นความจริงฟีนจะทำยังไงอะวอร์ม” ฉันโอบกอดวอร์มแล้วร้องไห้ร้องต่อหน้าเขาจนได้ ทั้งที่พยายามแล้วเชียวยอมรับว่ากลัว กลัวมาก กลัวจะเสียวอร์มที่สุด เพราะกว่าเราจะได้รักกันมันไม่ง่ายเลย“อย่าคิดมากสิครับมอร์ฟีน วอร์มมั่นใจว่าวอร์มไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น อย่าเครียดนะ เดี๋ยววอร์มจะเคลียร์ให้มันจบให้เร็วที่สุด” วอร์มหอมที่กลุ่มผมของฉันการเชื่อใจ การให้กำลังใจกันเป็นสิ่งที่ดี ฉันจะพยายามทำมันให้ได้ เพราะก่อนหน้านี้ฉันพยายามมามากแล้วแต่มันยังไม่สำเร็จ“