All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 21 - Chapter 30

“รู้ว่าชอบนอน แต่นอนทุกที่แบบนี้มันไม่ได้ไหม” หลังจากที่หลับตาลงสักพัก ฉันก็ได้ยินเสียงที่ฉันคุ้นหูมานมนาน“ควรโผกอดหรือนั่งห่าง ๆ” เมื่อฉันลืมตาขึ้นฉันก็ถามทันที เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนการกอดของเราคือเรื่องปกติ“อยากกอดใจแทบขาด แต่มันไม่เหมาะสมมึงก็รู้” พ่อหนุ่มน้อยของฉันเขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ กัน“คงงั้น” ฉันพูดแล้วหลับตาลง“สบายดีใช่ไหม”“อืม”“วันนั้นไอ้ตั้มบอกมึงไปที่คณะ”“ไปดูเฉย ๆ กลัวจะมีเรื่องจนเกินตัว เห็นสบายดีก็เลยกลับ” อย่านะน้ำตา อย่าไหลออกมา อย่าไหลเด็ดขาด“ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนสำคัญ ก็แค่คน…”“ไม่ต้องอธิบายหรอกเคลิ้ม เคลิ้มจะมีใครฟีนยินดีด้วย ขอแค่ให้เขารักเคลิ้มจริง ๆ ก็พอ ตอนนี้ฟีนมีสามีแล้ว เราสองคนเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้ว” ฉันลืมตาขึ้นแล้วหันไปพูดกับคนตรงหน้าที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาก็มีบาดแผลอีกเช่นเคย“อย่าร้องไห้นะมอร์ฟีน ถ้ามึงร้องกูจะเจ็บกว่าตอนนี้มาก”“ไม่ได้ร้อง แค่ฝุ่นเข้าตา” ฉันยิ้มให้เขาทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอ“สิ่งที่กูกลัวรองลงมาจากการที่มึงจะไม่ฟื้น หลังการผ่าตัดทุก ๆ ครั้งคือการที่จะเห็นน้ำตาของมึง กูรักมึงและจะรักแบบนี้ตลอดไป กูจะไม่มีวันทิ้งมึง และเราจะเป

“ขึ้นรถได้แล้วไป ขับรถดี ๆ นะครับพี่วอร์ม” หลานชายของผมเดินมาเปิดประตูรถให้ภรรยาของผม จากนั้นก็พูดกับผม แต่คำว่าพี่ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกสักที นี่แหละปัญหาเพราะผมเป็นอา เรื่องนี้เถียงกันมาตั้งแต่เด็กแต่ผมก็ไม่เคยชนะ“เค มีเรื่องน้อย ๆ ลงหน่อยล่ะ เดี๋ยวสาวหนีหมด ไว้เจอกัน” ผมยกมือให้หลานชาย จากนั้นก็เข้ามานั่งในรถ แล้วขับรถออกจากบ้านภายในรถที่โคตรอึมครึม ผมควรถามหรือควรเฉยเหมือนที่ผ่านมา“คงจะไม่ทำเรื่องที่มันทุเรศกว่าการจับมือกันไปดมหรอกนะ เธอควรจะจำไว้ว่านั่นหลานชายของผัว ต่อให้เคยสนิทแค่ไหนก็ต้องเว้นระยะห่าง เพราะตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว ทำอะไรถ้าไม่เกรงใจฉันก็ควรไว้หน้าป๊ากับมัมฉันบ้าง อ้อ! พ่อเธอด้วย” ไอ้ความคิดมันไม่เคยจะทันปากสักครั้ง ปากผมดันลั่นออกไปซะดังเลยล่ะ“สาบานว่าที่พูดออกมาเป็นคำพูดของหมอที่ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากอเมริกา ทำไมความคิดอุบาทว์ได้ขนาดนี้”คำตอบกลับของเธอทำให้ผมตบไฟเลี้ยวจอดรถข้างทางทันที“ที่ว่าอุบาทว์ก็อย่าทำให้เห็นแล้วกัน” ผมตั้งท่าหาเรื่อง“ฉันรู้ว่าตัวเองควรทำอะไรไม่ควรทำอะไร ไม่ต้องมาสอน แล้วช่วยขยับออกไปไกล ๆ ด้วย ฉันรังเกียจ ขยะ…อื้อ”ผมใช้การจูบ

“สวยไหม ฉันคิดว่าเธอน่าจะชอบ” เขาถามฉันเมื่อเปิดห้องแล้วเดินเข้ามาภายในห้อง“รู้เหรอว่าฉันชอบอะไร ถึงกล้าพูดว่า ‘ฉันน่าจะชอบ’ จะบอกอะไรให้นะ… รสนิยมห่วยแตกแบบนี้ไม่เคยอยู่ในหัวฉันสักนิด อยากจะอยู่ก็อยู่ไปคนเดียว ถ้าอยากรำลึกถึงเมียนาย ก็เชิญรำลึกไปคนเดียว แต่อย่าเอาฉันไปเป็นตัวแทนใคร ยิ่งตัวแทนของผู้หญิงคนนั้นฉันยิ่งไม่ชอบ อย่าคิดทำอีก ฉันรังเกียจ นายควรจำคำนี้ใส่หัวเอาไว้บ้าง”ฉันกระชากกุญแจรถจากมือเขา แล้วจากนั้นก็เดินมาเข้าลิฟต์แล้วกดปิดด้วยความเร็ว ไม่รู้หรอกว่าไอ้หมอบ้านั่นกำลังทำอะไรอยู่ จะรำลึกถึงเมียหรืออะไรก็ช่างฉันไม่สนหัวใจของฉันกำลังเต้นแรง ฉันกำลังหายใจลำบาก ความทรมานนี้มันกำลังกลับมาอีกครั้งฉันกำลังพยายามทำใจให้โล่งพยายามไม่คิดอะไร แม้มันจะยากเอามาก ๆเมื่อมาถึงที่จอดรถฉันก็เข้ามานั่งในรถแล้วขับออกมาทันทีการขับรถเป็นสิ่งที่พ่อของฉันห้ามโดยเด็ดขาด แม้ท่านจะสอนให้ฉันขับเป็น แต่ท่านไม่อนุญาตให้ฉันขับไปไหนมาไหนคนเดียว หรือแทบจะไม่ให้ขับเลยภายในห้องของคอนโดหรูนั้น สีสัน เฟอร์นิเจอร์ และการตกแต่ง รูปแบบที่ฉันเห็นเป็นสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด เพราะมันคือสิ่งที่อีผู้หญิงคนนั้นช

“มอร์ฟีนไม่เคยอยากได้ของที่ผู้หญิงคนนั้นเคยใช้ ยิ่งหัวใจมอร์ฟีนยิ่งไม่เคยต้องการ มอร์ฟีนไม่เคยเห็นด้วยกับการผ่าตัด แต่ที่เธอยอมเพราะพ่อของเธอขอร้องให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ ตลอดเวลาที่ผมรู้จักมอร์ฟีนมา มอร์ฟีนไม่เคยเสียใจ เสียน้ำตาและคลั่งจนทำให้โรคกำเริบแบบนี้ ผมไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงที่พี่รักเป่าหูอะไรพี่ไว้บ้าง แต่มอร์ฟีนไม่เคยเกลียดใครโดยไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะพี่ ที่เธอเกลียดพี่ก็เพราะลืมสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอ ก่อนที่พี่จะไปอเมริกา คำสัญญาที่พี่บอกให้เธอรอ รอให้พี่กลับมารักษาเธอ คำสัญญาที่พี่บอกให้เธอมีชีวิตอยู่เพื่อพี่ พี่เอาจูบแรกไปจากเธอ พี่ปล่อยให้คนคนนึงรอพี่มา 9 ปี โดยที่พี่ไม่ติดต่ออะไรมาเลย จนสุดท้ายเธอก็เลิกรอ แล้วเธอก็เริ่มเกลียดพี่ เมื่อผู้หญิงคนนั้นมาบอกเล่ากรอกหูเธอทุกครั้งที่กับมาจากอเมริกาว่าคบกับพี่ ได้กับพี่ อยู่กินกับพี่ นั่นคือเหตุผลที่มอร์ฟีนมันเกลียดพี่ไง… ถ้าผมเกิดเร็วกว่านี้ มอร์ฟีนจะไม่มีทางเสียใจเด็ดขาด”หลานชายของผมพูดในสิ่งที่ผมสงสัยจากนั้นก็เดินลุกออกไป“มัมรู้ว่าวอร์มไม่ได้เต็มใจจะแต่งงาน แต่ถ้าตกลงแต่งแล้ววอร์มควรให้เกียรติคู่สมรสในฐานะภรรยา เพราะเขาจะเป็นคน

“เวลาหมอถาม คนไข้ต้องตอบนะครับ ถึงคนไข้จะเป็นภรรยาหมอ แต่ถ้าถามคือต้องตอบ ไม่งั้นหมอจะทำโทษรู้ไหม” ท้ายประโยควอร์มก็ยื่นมือมาลูบที่หน้าอกฉัน“ไอ้หมอบ้า อย่ามาจับฉัน” ฉันตะคอกและพยายามขยับแขนออกจากกุญแจที่ล็อกกับเตียงคิดยังไงมาจับหน้าอกฉัน“รู้ไหมว่าเราไม่ควรพูดไม่เพราะใส่กัน สามีภรรยาต้องพูดเพราะ ๆ นะครับ อย่าให้วอร์มได้ยินอีกนะฟีน ไม่งั้นวอร์มอาจจะทำมากกว่าจูบ”ดวงตาของฉันเบิกกว้างเมื่อเขาวางมือที่ต้นขาฉัน ซึ่งมันห่างจากตรงนั้นเพียงน้อยนิด“ล้อเล่นครับ ตอนนี้ภรรยายังไม่แข็งแรง เราจะยังไม่พูดเรื่องนั้นกันเนอะ แต่มันจะเกิดขึ้นแน่นอน ฟีนทำใจไว้นะครับ” เขายิ้ม รอยยิ้มเขาเหมือนไร้ความรู้สึกไม่สิ ฉันต้องบอกว่าเขาแปลกไป เขาเหมือนไม่ใช่วอร์มคนก่อนหน้านี้ตอนนี้วอร์มกำลังลากเก้าอี้มานั่งข้างกายฉัน แล้วเขาก็ลูบที่ผมฉันเล่น ซึ่งฉันพยายามเบือนหน้าหนี“ในฐานะสามีภรรยา เรามีเรื่องต้องพูดคุยกันนิดหน่อยนะ เริ่มจากสิ่งที่ภรรยาทำลงไป สามีไม่ปลื้มรู้ไหมครับ ก็เราน่ะเพิ่งจะแต่งงานกันยังไม่ถึงอาทิตย์เลย ภรรยาก็ดันจะมาตายจากไป เรายังไม่ได้ร่วมทุกข์กันเลยนะ ทีหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะครับ เราต้องใช้เวรใช้กร