All Chapters of เสี่ยเถื่อน ss.4 (crazy doctor): Chapter 11 - Chapter 20

(WARM TALK)เฮอะ ! ชีวิตของผม วาดฝันว่ากลับมาไทยจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก แต่สุดท้ายเจ้าสาวกลับเป็นอีกคนที่ใช้หัวใจของคนรักผม‘เลิกเสียใจได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายังไงหัวใจของมิเกลก็ยังอยู่ เพียงแค่อยู่ในร่างของมอร์ฟีน ถ้าวอร์มรักมิเกล ก็แต่งงานกับมอร์ฟีนแล้วก็ถือซะว่าดูแลหัวใจของมิเกล’พอผมกลับมาถึงบ้าน ผมก็นั่งนิ่งฟังป๊าของผมพูด และสิ่งที่ท่านบัญชาก็คือบอกให้ผมแต่งงาน กับคนที่ใช้หัวใจของคนรักผม‘ป๊าไม่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้งห้า ป๊าแค่สั่งมาเลยว่าให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น แค่นั้นผมก็ทำตามแล้ว ไม่เห็นต้องสาธยาย เพราะยังไงผมก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ’‘น้องวอร์ม ที่พูดอยู่น่ะป๊านะลูก พูดอะไรให้มันดีกว่านี้หน่อยสิ’ มัมรีบพูดแทรกเมื่อเห็นท่าไม่ดี‘ป๊าก็แค่หวังดี แต่ก็นะ ยังไงก็แต่งไปซะ หรือวอร์มอยากให้หัวใจของมิเกลที่อยู่ในร่างมอร์ฟีนไปเป็นของผู้ชายอื่น’‘มิเกลก็คือมิเกล ผมรักมิเกลที่เป็นมิเกล ไม่ได้รักมิเกลที่อยู่ในร่างกายมอร์ฟีน ผมแต่งให้ก็ได้ แต่ผมจะไม่มีทางรักผู้หญิงที่ชื่อมอร์ฟีนเด็ดขาด’สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอม เพราะผมขัดอะไรไม่เคยได้อยู่แล้ว ป๊าก็ยังเป็นป๊าวันยังค่ำ“ฝากดูแลมอร์ฟีนด

(MORPHINE TALK)“เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก” พ่อของฉันยิ้มกว้าง รอยยิ้มของท่านดูมีความสุขแตกต่างจากฉันที่ค้นพบความสุขไม่เจอการข่มตาหลับในขณะที่ข้างตัวมีผู้ชายที่ฉันนึกรังเกียจนอนอยู่นั้น ฉันหลับไม่ลงจริง ๆ“เหมือนปกติค่ะ” ฉันให้คำตอบที่เหมือนจะดูดี เพราะไม่อยากให้พ่อนั้นคิดมาก“แล้ววอร์มล่ะ หลับสบายไหม” พ่อหันไปถามสามีในนามของฉัน สามีที่ฉันไม่อยากจะได้สักนิดทำไมชีวิตฉันต้องได้ของเหลือจากผู้หญิงคนนั้นตลอดเลยนะ ฉันเกลียดโชคชะตาที่สุด“ดีครับ” จะไม่ดีได้ยังไง ในเมื่อก่อนนอนเขาฉีดยาเข้าเส้นเลือดของตัวเอง ถ้าให้เดาเล่น ๆ ก็คงจะเป็นยานอนหลับ เพราะในเวลาต่อมาไม่นานเขาก็หลับไป“วันนี้พร้อมจะทำงานแล้วใช่ไหม” พ่อของฉันถามลูกเขย งานที่ว่าก็คือไปเป็นหมอที่โรงพยาบาลของพ่อ ศึกษาข้อมูลทุกอย่างให้มาก และเมื่อพ่อเห็นว่าเขาพร้อม พ่อก็จะให้เขาเป็นผู้อำนวยการที่โรงพยาบาลนั้น ส่วนตัวพ่อฉันท่านบอกว่าท่านยังมีอีกหลายอย่างที่จะต้องสะสางและเหตุผลง่าย ๆ ที่ฉันต้องแต่งกับผู้ชายคนนี้ก็คือ เขาเหมาะสม เขาเป็นลูกชายของเพื่อนรักของพ่อฉัน และเขาต้องสืบทอดทุกอย่างที่พ่อฉันสร้างมาน้ำเน่าสิ้นดีแล้วตอนนี้พ่อหนุ่มน้อยขอ

ฉันกลับมาถึงบ้านแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บมือถือที่มีไว้ติดต่อผู้คนไว้ในตู้ ไม่คิดจะหยิบมันขึ้นมาใช้อีก เพราะคนที่ฉันเคยติดต่อเป็นประจำ ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว ฉันต้องทำใจให้ได้ ต้องยอมรับความจริง แม้ว่ามันจะเจ็บแค่ไหนก็ตามจากนั้นฉันก็กลับเข้ามาห้องที่พ่อสร้างไว้ให้ แล้วทำการหลับ ฉันชื่นชอบการนอน เพราะมันไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ช่วงเวลาที่หลับฉันไม่ต้องรู้สึกหรือนึกคิดอะไรสักอย่าง ซึ่งมันดีมาก ๆและร่างกายของฉันมันก็พร้อมหลับเสมอเมื่อฉันต้องการมันเป็นเรื่องน่าแปลก แต่มันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ…“คุณหนู” แล้วก็เป็นป้าแม่บ้านคนเดิมที่รีบเดินมาทักฉันเมื่อฉันเปิดประตูห้องออกมา หลังจากที่ฉันหลับไปสองวันเต็ม ๆ“เดี๋ยวฟีนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ ป้าช่วยเตรียมอาหารอ่อนให้ฟีนที” ฉันบอกแล้วเดินมายังห้องที่มีอีกคนใช้ชีวิตอยู่ แต่เวลานี้เขาคงจะไปโรงพยาบาลแล้ว และมันเป็นเรื่องดี เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าการหลับยาว ๆ ของฉันเป็นเรื่องปกติที่คนในบ้านต่างรับรู้ และเข้าใจ ซึ่งฉันจะหลับไม่เกินสามวัน“เธอนี่มันประหลาดจริง ๆ เลยนะ” ทั้งที่คิดว่าน่าจะไปทำงาน แต่ทำไมยังอยู่ในห้องกันนะฉันเลือกที่จะทำเหมือนไม่ได้ยิ

(WARM TALK)“งานที่โรงพยาบาลพ่อตามึงเป็นยังไงบ้างวะ” เป็นไอ้ริมผาที่เอ่ยถามผม ส่วนเพื่อนอีกสองคนก็ตั้งหน้ารอฟังคำตอบ“ก็ปกติดี” ผมบอกและพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก“แล้วเมียมึงเด็ดไหมวะ ผู้หญิงอะไรโคตรสวย มองแล้วไม่อยากจะละสายตา ถ้าเป็นเมียกูกูจะดูแลอย่างดี” ไอ้กีต้าร์ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น“ไม่รู้ กูไม่นิยมเอากับคนประหลาดแบบนั้น” ผมยกซดแอลกอฮอล์หลังจากพูดจบประโยค“อะไรคือประหลาด นอกจากมึงที่ชอบฉีดยานอนหลับให้ตัวเอง ชอบให้น้ำเกลือแทนการกินข้าว มีคนอื่นประหลาดกว่ามึงอีกเหรอวะ” ไอ้สต๊อปที่เงียบปากอยู่นานออกความเห็น“ก็ยัยนี่แหละที่ประหลาดกว่ากู คนบ้าอะไรอยู่ในห้องกักเก็บความเย็นได้เป็นวัน ๆ แล้วยังนอนหลับในนั้นถึงสองวันโดยไม่ใช้ยานอนหลับ ผ้าห่มก็ไม่มี มนุษย์บ้าอะไรไม่รู้จักความหนาว” ผมเล่าให้เพื่อนฟัง ถึงพฤติกรรมประหลาดของยัยนั่น“เหมือนพวกแวมไพร์ แต่เมียมึงอาจจะไม่ถึงขั้นนั้น หรืออาจจะถึงวะ ระวังโดนดูดเลือดล่ะมึง หึหึ” ไอ้กีต้าร์เอ่ยกวน ๆ“ก็เขาป่วยไหมวะ” ไอ้สต๊อปออกความเห็น“แต่ตัวเย็น ๆ แบบนั้น ถ้าได้สัมผัสคงจะตื่นเต้นน่าดู ลองมาเป็นเมียกูนะ กูจะกอดจะหอมทั้งวันเลย” ไอ้กีต้าร์มันพูดขึ้นอีกร

(MORPHINE TALK)“แม่พ่อสวัสดีค่ะ” ฉันเอ่ยทักพ่อกับแม่ของเพื่อนสนิท ฉันเคยเจอพ่อแม่ของเคลิ้มบ่อย เพราะเคลิ้มชอบพาฉันไปบ้าน และฉันชอบไปเล่าวีรกรรมสุดแสบของเคลิ้มให้ให้ท่านฟัง และให้แม่จัดการลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านที่ชอบมีเรื่องชกต่อยทุกวี่ทุกวัน“สบายดีใช่ไหมลูก งานแต่งแม่ไม่ได้ไปเพราะไปดูงานที่ต่างจังหวัดกับพ่อเจ้าเคลิ้มมัน สั่งให้ไอ้แสบมันไปแทนมันก็บอกว่าป่วย แต่แม่รู้ว่ามันป่วยการเมือง” แม่ของเคลิ้มรีบเดินมาสวมกอดฉัน ส่วนคนข้าง ๆ ก็คุยกับพ่อของเคลิ้มสามีในนามเดินเข้ามาบอกฉันว่าวันนี้มีนัดกินข้าวที่บ้านเขา และฉันต้องมา ฉันก็เลยมาตามที่เขาบอก จะได้ไม่เกิดปัญหาซึ่งระหว่างทางเราไม่พูดกันสักคำ มันดีกับฉันมากเลยล่ะ เพราะฉันไม่อยากพูดกับเขา“สบายดีค่ะ แล้ววันนี้เขาจะมาไหมคะ ฟีนไม่ได้คุยกับเขาเลย ไม่รู้มีเรื่องชกต่อยที่ไหนบ้าง” ฉันยิ้มให้แม่ของเพื่อนสนิท“เห็นบอกว่าติดธุระ ไม่รู้จะมาทันไหม แต่แม่ก็สั่งให้มานะ แล้วน้องวอร์มดูแลหนูดีไหมลูก”“ปกติค่ะแม่”“ข้าวใหม่ปลามัน มีอะไรก็ปรับจูนเข้าหากันนะ ยังไงก็แต่งงานกันแล้ว เปรียบเสมือนคนคนเดียวกัน” คนละคนต่างหากล่ะคะแม่“ค่ะแม่” ผู้ใหญ่สอนต้อง