All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 91 - Chapter 100

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสามคน ปานันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับนายแพทย์ประจำตระกูล “เฮียหมอหัวเหิงมาแล้วครับ”ชิงหลีดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าหยางเป่ยรักษาคำพูดจริงๆ เธอหันไปบอกลาแขกผู้ใหญ่ “ลุงหลินคะ ชิงหลีขอตัวไปรักษาบาดแผลเก่าก่อนนะคะ”หยางเป่ยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางจ้องหน้าคนบนตักที่ทำท่าจะลุก “มึงคิดอะไรอยู่?” เขาชี้ไปที่โซฟารับแขกกลางห้องอย่างออกคำสั่ง “ไปนั่งตรงนั้น แล้วให้หัวเหิงตรวจ”ชิงหลีเป่าลมจนแก้มป่องอย่างขัดใจเพราะความอาย “ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยคะ?”“ไม่งั้นก็ไม่ต้องรักษา กับอีแค่หนังตีนตายด้านอย่าเรื่องเยอะ!” หยางเป่ยขู่เสียงเรียบจนชิงหลีต้องยอมทำตามหลินเหรินทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจบริบทส่วนปานันได้แต่ก้มหน้าหลบตา เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยของใครแบบนี้มาก่อนส่วนหมอหัวเหิงยิ่งกว่าคำว่างงเสียอีก เพราะปกติเขาจะถูกเรียกมาเพื่อเรื่องยาคุมกำเนิดของบรรดาผู้หญิงที่หยางเป่ยพามาสลายอารมณ์ หรือไม่ก็ตรวจสุขภาพให้ตัวเขาเอง แต่วันนี้กลับถูกตามด่วนเพราะเรื่องหนังเท้าตายด้าน แ

ศาลาพิธี งานศพเจิ้งอิงอิงต่อ...คำพูดนั้นประดุจสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงกลางขั้วหัวใจเจิ้งยวนอย่างจัง ชายแก่สะอึกจนตัวโยน ดวงตาเหลือกค้างราวกับเห็นผี พละกำลังที่เคยมีมลายหายไปจนร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียก ความจริงที่ว่าลูกสาวที่เขาแสนภูมิใจ ตายด้วยน้ำมือของลูกสาวที่เขาตราหน้าว่าเป็นขยะ มันรุนแรงและอัปยศเกินกว่าที่หัวใจของชายแก่จะรับไหว“อึก... อัก...” เจิ้งยวนกระอักเลือดสีเข้มข้นออกมาคำโต ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดเป็นสีดำ ร่างของเขาทรุดฮวบลงกับพื้นศาลาพิธี สลบคาที่ไปในทันที!“พ่อคะ!!! พ่อ!!! ใครก็ได้ช่วยพ่อด้วยค่ะ!” ชิงหลีหวีดร้องออกมาเสียงดังลั่นพลางเค้นน้ำตาให้รินไหลอาบสองแก้มอย่างทันท่วงที เธอถลาเข้าไปกอดร่างที่หมดสติของพ่อไว้อย่างแนบเนียน ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายของแขกเหรื่อที่วิ่งวุ่นกันอลหม่านหยางเป่ยยืนกอดอกมองภาพความพินาศนั้นด้วยรอยยิ้มพึงใจ เขามองหญิงสาวที่กำลังแสดงบทบาทพี่สาวผู้อาลัยน้องสาวและลูกสาวผู้กตัญญูได้อย่างไร้ที่ติ จนแม้แต่ตัวเขาเองยังเกือบจะเชื่อสนิทใจปานันเดินเข้ามาสะกิดหยางเป่ยเบาๆ เป็นสัญญาณว่าทุกอย่างปิดฉากได้อย่างสมบูรณ์แบบตามแผนที่วางไว้ เพราะงานศพที่ควรจะสงบเงียบ บัดน

คฤหาสน์หลักตระกูลหยาง | เวลา 14:50 น.ขบวนรถเบนท์ลีย์สีดำขลับเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตคฤหาสน์หลักตระกูลหยางด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเย็นเยียบ บรรยากาศรอบกายยังคงเหมือนวันที่ชิงหลีเคยมาพักที่นี่เพียงคืนเดียวหลังแต่งงานใหม่ๆ สถาปัตยกรรมทรงประยุกต์ที่หลอมรวมกลิ่นอายโบราณเข้ากับความทันสมัยไว้อย่างลงตัว ต้นไม้ที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ดอกไม้เมืองหนาวที่เบ่งบานตามฤดูกาล และศาลาไม้กลางสวนที่ดูสงบนิ่งราวกับภาพวาดทว่าในวันนี้... ทุกอย่างกลับดูบิดเบี้ยวไปจากเดิม แรงกดดันมหาศาลจู่โจมเข้าหาทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสพื้นหินอ่อน หากแต่นี่ไม่ใช่ความเงียบสงบที่คุ้นเคย... แต่มันคือรังของนักล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อรายใหม่ด้วยสายตาอาฆาตชิงหลีขยับตัวเข้าใกล้ชายหนุ่มข้างกาย เธอเอื้อมมือไปเกาะแขนหยางเป่ยไว้แน่น ไม่ใช่เพราะความกลัวจนสั่นเครือ แต่ประกาศกร้าวให้โลกรู้ว่าเธอคือสตรีที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของพยัคฆ์ร้าย และเธอก็รับรู้ได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่เขม็งเกร็งภายใต้สูทเนื้อดี... เขาเองก็พร้อมจะขย้ำทุกคนที่ขวางทางเช่นกันทั้งคู่มุ่งตรงสู่โถงกลางอันเป็นหัวใจหลักของคฤหาสน์ ท่ามกลางสายตาของบอดี้การ์ดและคนรับใช้ที

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...เมื่อตู้เสื้อผ้าไม้หลังใหญ่ถูกผลักออกปรากฏร่างของหญิงในชุดแม่บ้าน... คนเดียวกับที่ชิงหลีจำได้ลางๆ ว่าเคยยืนต้อนรับเธอเมื่อเช้า ทว่าแววตาของหล่อนกลับไม่มีความอ่อนน้อมหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียวแม่บ้านเพชฌฆาตโถมเข้าหาชิงหลีอย่างรวดเร็ว เธอกรีดร้องสุดเสียงด้วยความขวัญเสีย หล่อนคือหมากลับที่หยางกวงซุกซ่อนไว้นานนับปีเพื่อหาโอกาสกำจัดหยางเป่ย แต่ในเมื่อหยางเป่ยระวังตัวแจจนหาช่องโหว่ไม่ได้ วันนี้หยางกวงจึงเลือกกำจัดจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาแทน!บอดี้การ์ดสามคนพุ่งเข้าขวางพยายามต่อสู้เพื่อปกป้องชิงหลีอย่างสุดกำลัง ทว่าในจังหวะที่นัวเนีย แม่บ้านเพชฌฆาตก็สะบัดข้อมือส่งมีดบินเล่มบางพุ่งแหวกอากาศตรงมาที่ลำคอของชิงหลีหมายจะปลิดชีพ!โครม!!!หยางซีพุ่งพรวดเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เขาไม่เสียเวลาใช้มือ แต่ใช้เท้าถีบเข้าที่สีข้างของหญิงสาวเพื่อส่งร่างเธอให้พ้นวิถีสังหารหลบวิถีมีดไปกองกับพื้นได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปสวนหมัดและลูกเตะใส่แม่บ้านคนนั้นจนหล่อนลงไปนอนสลบเหมือดในพริบตา“แม่งเอ้ย! กูว่าแล้ว มันต้องไม่ยอมจบง่ายๆ!” หยาง

ห้องใต้ดิน คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...ฝีเท้าที่เงียบงันทั้งสี่คู่หยุดลงที่หน้ากรงเหล็ก ห้าชีวิตในพันธนาการไว้ต่างพากันตัวสั่นสะท้าน พวกเขารู้ดีว่าความตายที่กำลังจะได้รับจากน้ำมือพี่น้องตระกูลหยางนั้น... ย่อมไม่ใช่ความตายที่สงบศพสวยเพียงแค่กระสุนนัดเดียวหยางเป่ยยืนนิ่งอยู่หน้ากรงขัง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปยังเหยื่อทีละคนอย่างใจเย็น เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาเป็นเสียงตะโกน ทว่ารอยหยักยิ้มที่มุมปากกลับดูเยือกเย็นจนน่าสะพรึงยิ่งกว่าสิ่งใด เขาปรายตามองไปยังแม่บ้านสาวไส้ศึกที่บัดนี้สภาพสภาพยับเยินจากการต้อนรับอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปถามปานันด้วยน้ำเสียงสมเพช “ไม่ใช่ว่าพวกมึงอยากได้ของเล่นใหม่กันหรือไง”“เอ่อ... ถ้าได้ก็ดีครับเฮีย... แต่คงต้องใส่กุญแจมือแม่นี่ไว้ตลอดเวลา” ปานันตอบรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพราะจากการทารุณก่อนหน้านี้ หล่อนไม่ยอมแพร่งพรายความลับหรืออ้อนวอนขอชีวิต“อีนี่มันฝีมือไม่เบานะเป่ยตี้ มันรับมือลูกน้องเอ็งสามคนได้พร้อมกันเลย เฮียต้องวิ่งเข้าไปประเคนหมัดสั่งสอนถึงจะสยบหล่อนได้” หยางซีเอ่ยเตือนพลางจ้องมองเหยื่อสาวด้วยสายตาร