All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 101 - Chapter 110

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...หยางเป่ยละมือจากเนิกอกนุ่มมาจ่อความแข็งขืนที่ร้อนลวกไปทางใจกลางความสาว มืออีกข้างจับสะโพกมนแยกออกให้มองเห็นร่องสวาทได้ชัดเจน เขาดันตัวตนอันใหญ่โตที่ขยายตัวจนสุดเข้าไปในหลืบเนื้ออุ่นที่คับแคบจากด้านหลัง มือหนาเลื่อนไปจับเอวบางไว้มั่นก่อนจะออกตอกอัดแก่นกายอันเขื่องเข้าไปในซอกเนื้อที่ฉ่ำแฉะอย่างแรงจนมิดลำเนื้อยักษ์ปึก!!เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องน้ำที่คับแคบและอับชื้น“อื้อส์!...” ชิงหลีสะท้านเฮือกร้องลั่นในลำคอ เมื่อริมฝีปากถูกปิดไว้แน่น ท่อนเอ็นขนาดใหญ่โตที่มุดเข้ามาอย่างรวดเร็วรุนแรง จนกระแทกจุดที่ลึกที่สุด และความแสบพล่านจากการเสียดสีที่ไร้ความอ่อนโยนและการเตรียมพร้อม ทำเธอจุกเสียดปนเสียวซ่าน จนเสียงร้องครางอู้อี้ในลำคอถูกกลืนหายไปกับรอยจูบหยางเป่ยเลื่อนมือหนาไปบีบเค้นเนินอกอวบอิ่มจนปลิ้นล้นตามง่ามนิ้ว “อื้ม...” ส่งเสียงครางต่ำๆ เมื่อภายในร่องสวาทที่น้ำหวานยังไม่ชุ่มฉ่ำบีบรัดกายแกร่งของเขาข้างในจดแทบปริขาด เขาละจากริมฝีปากบางลงมาขบเม้มที่ลำคอขาว เพื่อสร้างความรัญจวนให้ร่างบาง “มึง...อีโสเภณี...อ่าส์” เอวหนาเริ่มขยับเมื่อน้ำหวานเริ่มมา

ห้องอาหาร คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...ประมุขเฒ่าเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาเลี้ยงลูกมาผิดพลาดตรงไหน... ทำไมหยางเป่ยถึงกลายเป็นคนที่โหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้ แม้แต่สายเลือดตัวเองเขาก็ไม่เคยเว้น ทั้งที่หยางเป่ยคือลูกหลงคนสุดท้าย ภรรยาของเขารักและทะนุถนอมลูกคนนี้ยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ การเลี้ยงดูที่เปี่ยมไปด้วยความเอาใจใส่ควรจะหล่อหลอมให้หยางเป่ยเป็นชายหนุ่มที่อ่อนโยนกว่านี้ ถึงจะเหี้ยมตามสายเลือด แต่ก็ไม่ควรถึงขั้นตัดขาดญาติมิตรได้ขนาดนี้ แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตร หยางเป่ยเติบโตมาเป็นพยัคฆ์ร้ายที่เลือดเย็นยิ่งกว่าพี่ชายทุกคนรวมกันเสียอีกหยางเฉินเลื่อนสายตาไปมองชิงหลี... ผู้หญิงที่ดูบอบบางแต่กลับมีดวงตาที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ‘หากเธอไม่หันคมมีดใส่อาเป่ย... และยอมอยู่เคียงข้างชายผู้โหดเหี้ยมแบบลูกชายของเขา... และเธอยอมมีลูกให้มัน... อาเป่ยจะยอมละวางความโหดเหี้ยมลงบ้างไหม... จะยังพอมีความอ่อนโยนหลงเหลือให้แก่คำว่าครอบครัวบ้างหรือเปล่า’ชายแก่ทำได้เพียงคีบอาหารเข้าปากเงียบๆ พยายามปลอบใจตัวเองว่า อย่างน้อยที่สุดลูกชายทั้งสี่ของเขาก็ยังรักและกลมเกลียวกัน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องบ้าคลั่งแค่ไหน พวกเขาก็ยังยืนหยัด

คฤหาสน์ตระกูลหยางสาขารองต่อ...แม้หยางกวงจะเป็นคนร้ายกาจ แต่เขายังมีสำนึกต่อสายเลือดหลงเหลืออยู่บ้าง เขาจึงใช้วิธีปั่นหัว ลอบกัด หรือสร้างความรำคาญใจเป็นหลัก เพราะคิดว่าอย่างไรเสีย... เลือดก็ย่อมข้นกว่าน้ำ ทว่าหยางเป่ยกลับไม่ใช่คนแบบนั้น...“มันไม่มีความเป็นคนเหลืออยู่เลย...” หยางกวงพึมพำเสียงแหบพร่า สำหรับหยางเป่ย สายเลือดไม่ใช่พันธนาการ แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่หากขวางทางเขาก็พร้อมจะตัดทิ้งอย่างไม่ใยดีการที่หยางกวงส่งคนไปแตะต้องชิงหลีครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้หยางเป่ยเพียงแค่ปวดหัวเหมือนทุกครั้ง แต่มันทำให้สัตว์ร้ายตัวจริงตื่นขึ้นมา และพร้อมจะลอกหนังทุกคนในตระกูลหยางสายรองอย่างเขาให้เหมือนกับชิ้นงานในถังน้ำแข็งนั่น*** *** สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 10:10 น. ห้าวันต่อมา...แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องลงมา ภายใต้ความเงียบเชียบของพรรณไม้หลังคฤหาสน์ ชิงหลีนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายสานที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต บนโต๊ะยังมีของว่างต่างๆ ที่ชุนเถาจัดเตรียมไว้ให้ หลังจากเหตุการณ์ประติมากรรมหนังมนุษย์อันสยดสยอง ความวุ่นวายทั้งหมดดูเหมือนจะสงบลงอย่างประหลาด ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับเต็มไปด้วยมวลความ

สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ..ชิงหลีกลับนิ่งงัน ไร้ซึ่งท่าทีขัดขืนหรือความขัดเขินใดๆ เธอชินชาจนมองว่าเรื่องป่าเถื่อนเหล่านี้คือเรื่องปกติในชีวิตประจำวันไปเสียแล้วหยางเป่ยผละออกจากริมฝีปากนุ่ม แล้วยืดตัวขึ้นเต็มความสูง รังสีอำมหิตยังคงอบอวล “วันพรุ่งนี้... ฉันหวังว่าจะเห็นคุณที่งานศพนะคุณหลิน” เขาหันไปกำชับกับหลินเหรินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“นาน่า... เธอจะอยู่ทานข้าวกลางวันกับฉันไหม?” ชิงหลีเอ่ยชวนเพื่อนรักเพื่อสลายมวลความอึดอัดที่ปกคลุม“เอ๊ะ... ได้ไหม?” นาน่าหันไปมองพ่อของตนอย่างขอความเห็น “ได้ไหมคะพ่อ?”หลินเหรินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ความหนักอึ้งในอกยังคงอยู่ เขาหันไปมองหยางเป่ยเพื่อหยั่งเชิงทว่าชายหนุ่มกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย หยางเป่ยทำเพียงม้วนปอยผมของชิงหลีเล่นอย่างไร้อารมณ์ มอบอำนาจการตัดสินใจให้สตรีที่เขาจองจำไว้ด้วยราคะและความปลอดภัยของชีวิตเธอ“ทานด้วยกันสิคะลุงหลิน...” ชิงหลีหันไปมองหลินเหรินพลางคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะตวัดสายตาไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ไปสั่งชุนเถา และแม่บ้านจัดโต๊ะกลางวัน วันนี้เรามีแขกเพิ่มสองคน”*** *** ห้องอาหาร คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 13:00 น.

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ปัจจุบัน...“เจิ้งอิงอิง... ฉันแทบนึกไม่ออกเลยว่า... ระหว่างเรา มันเลวร้ายขนาดนี้ได้ยังไง”ชิงหลีหลับตาลงพลางปล่อยให้ภาพของอิงอิงตัวน้อยที่มักจะหยิบยื่นของขวัญให้เธอเสมอค่อยๆ จางหายไป น้องสาวที่น่ารักที่เคยเดินเตาะแตะตามหลังและคอยเกาะแขนเธอไว้แน่นยามอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็ก... แต่แล้วเมื่อยามย่างเข้าสู่รั้วโรงเรียน ทุกอย่างก็เริ่มบิดเบี้ยว เจิ้งอิงอิงเริ่มสร้างกำแพง ตีตัวออกห่าง และเปลี่ยนความรักให้กลายเป็นความชิงชังที่ไร้ซึ่งที่มาและเหตุผลไม่ว่าชิงหลีจะยอมโอนอ่อน หรือสละทุกอย่างให้มากแค่ไหน เจิ้งอิงอิงคนเดิมที่เคยร้องไห้เพราะจุดเทียนวันเกิดไม่ติดก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย“พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งเธอนะ... น้องสาวที่เคยแสนดีที่ตายจากไปนานแล้ว”ชิงหลีกระซิบกับตัวเองแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นไม่มีแววอาวรณ์เหลืออยู่ แต่มันก็ไม่มีความสะใจในชัยชนะรวมอยู่ด้วย น้ำเสียงนั้นทั้งราบเรียบและเย็นเยียบ... เยือกเย็นเสียจนน่าขนลุก ดุจดั่งน้ำแข็งที่หยางเป่ยใช้แช่หนังมนุษย์ส่งไปข่มขวัญหยางกวงการไปงานศพในวันพรุ่งนี้สำหรับชิงหลีจึงไม่ใช่การไปเพื่อไว้อาลัยให้กับอสรพิษที่เพิ่งตายลง แ