Alle Kapitel von ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Kapitel 81 – Kapitel 90

ชิงหลีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อมือบางที่สั่นเทาสัมผัสได้ถึงรอยนูนเด่นของตัวตนแกร่งขยับขับเคลื่อนอยู่ภายใต้หน้าท้องแบนราบของเธอ ซึ่งกำลังขยับเข้าออกตามจังหวะที่ชายหนุ่มตอกอัดเข้ามา ความจริงที่นูนเด่นอยู่ในกายทำให้ร่างกายบิดเร่าเกร็งตัวด้วยความซาบซ่านร้อนลุ่มดังไฟนรกเผาผลาญเกินจะรับไหว“อ่าส์... มึงอย่าบีบรัดกูแบบนี้สิแม่ง!” เขาหยัดกายขึ้นมา ใช้มือหนาจับเอวบางไว้มั่น เร่งจังหวะจนถึงขีดสุดก่อนจะสบถคำราม “อีโสเภณีเอ๊ย!” เมื่อภายในร่องรักบีบรัดเขาจนต้องออกแรงกระแทกอย่างหน่วงหนักชิงหลีใช้มือบางเกาะผนังที่เย็นชื้นไว้มั่น เมื่อไฟสวาทแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย “อ๊าส์... อ่าส์...!” ร่างบางสั่นกระตุกอย่างแรงเมื่อไปถึงจุดหมายก่อนร่างหนาที่ยังคงตอกอัดเข้ามาไม่ยั้ง จนเธอต้องพยายามพยุงขาเรียวที่สั่นระริกไว้ให้มั่น“อ่าส์... แม่งมึง!” หยางเป่ยคำรามรอดไรฟัน ออกแรงกระแทกดุดันถี่ยิบอยู่นานจนร่างกายแปลบปลาบไปด้วยความซ่านสยิว ในที่สุดเขาก็กระตุกปลดปล่อยน้ำกามขาวขุ่นเข้าไปในร่างบางจนล้นปรี่ เขากดแช่ตัวตนรับแรงบีบรัดที่น่ารัญจวนไว้ครู่หนึ่งก่อนจะถอนกายออกอย่างแช่มช้าทว่าไร้ความปรานีชิงหลีทรุดฮวบลงกับพ

คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...เขากระแทกประตูรถออกอย่างแรง ก้าวเท้าตรงไปยังกลุ่มพี่ชายด้วยท่าทีคุกคามราวกับพายุที่พร้อมจะบดขยี้ทุกความพินาศเบื้องหน้า โดยทิ้งให้ชิงหลีนั่งนิ่งอยู่ในรถเพียงลำพัง เพราะคฤหาสน์แห่งนี้คือเขตอำนาจของเขา เธอจึงปลอดภัยมากกว่าทุกที่ที่ผ่านมาชิงหลีมองตามแผ่นหลังกว้างของหยางเป่ยที่ก้าวเดินอย่างหนักแน่น เธอเห็นหยางหนานหันมาโบกมืออย่างอารมณ์ดีพร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับศพเหล่านั้นเป็นเพียงตุ๊กตา เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ จนเหลือบไปเห็น เจิ้งอิงอิง ที่ถูกมัดมือมัดเท้านั่งนิ่งตาเบิกโพลงขวัญกระเจิงอยู่ใกล้กองศพกลิ่นคาวสนิมคละคลุ้งปนกลิ่นดินปืนลอยมาตามสายลมผ่านประตูรถที่เปิดทิ้งไว้ ปะทะกับจมูกของชิงหลีจนแทบจะสำลักความสะอิดสะเอียนจนขย้อนน้ำดีออกมา เธอไม่กล้านั่งรอในรถเพียงลำพัง จึงตัดสินใจก้าวขาที่สั่นเทาลงจากรถ วิ่งตามหลังหยางเป่ยไปยังจุดเกิดเหตุหยางตง พี่ชายคนโตกำลังยืนคุมงานด้วยใบหน้าเรียบเฉย สั่งการให้ลูกน้องจัดการศพเหล่านั้นอย่างเป็นระเบียบ เพื่อทำลายหลักฐานต่อไปชิงหลีก้าวมาหยุดยืนข้างๆ หยางเป่ย มองดูร่างไร้วิญญาณกว่ายี่สิบชีวิตด้วยสายตาพร่าเลือน ซากศพแต่ละร่างยับเยินจนไร้เ

ห้องอาหารคฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ปั้ง!หยางเป่ยตบโต๊ะเสียงดังสนั่น สายตาคมกริบจ้องจ้องมองชุดเดรสเข้ารูปที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่าน เขาจำได้ว่าสั่งตัดชุดใหม่ให้เธอยกตู้เพื่อให้ไซส์พอดีกับสัดส่วนยั่วยวนของเธอ และสั่งทำลายชุดเดิมทิ้งทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้ว “ชุดมึง... อีโสเภณีเอ๊ย!!! มึงไปเอามาจากไหนอีก! กูจำได้ว่าแบบที่กูสั่งไม่มีสั้นแบบนี้!”หยางซีที่กลั้นขำไม่ไหวถึงกับหลุดหัวเราะออกมา “ฮ่าๆ เป่ยตี้... แกจะอะไรนักหนา ก็แค่เสื้อผ้าเอง”“นั่นสิเหล่าซื่อ... อีหนูแต่งตัวแบบนี้ แล้วเกาะแขนแกเดินออกไปข้างนอก รับรองว่ามีแต่คนอิจฉาจนตาร้อนผ่าว” หยางหนานสมทบพลางยักคิ้วให้คนเป็นน้อง“อีกคำเดียว... ฉันจะไปรื้อหลังคาร้านเน่าๆ ของพวกแกทิ้งซะ!” หยางเป่ยกัดฟันกรอด คิ้วกระตุกถี่ยิบอย่างคนฟิวส์ขาด“เฮ้ย!! ไม่ได้!” สองพี่น้องตะโกนขึ้นพร้อมกันทันที เพราะรู้ดีว่าน้องชายคนเล็กพูดจริงทำจริง และร้านนั้นก็คือชีวิตของพวกเขาชิงหลีไม่ได้สนใจการสงครามฝีปากของสามพี่น้อง เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวต้มเงียบๆ สัมผัสของข้าวที่ละมุนลิ้นดีกว่าอาหารกระป๋องในป่าที่เธอต้องฝืนกินเพื่อประทังชีวิ

ห้องใต้ดิน 01 | เวลา 12:30 น.ชิงหลีในชุดเดรสสีแดงไวน์เข้ารูปเน้นสัดส่วนยั่วยวนใจ เธอสวมรองเท้าส้นแหลมก้าวเดินลงมายังโถงทางเดินใต้ดินด้วยท่าทางสง่างามและมั่นคงราวกับเป็นคนละคน ท่วงท่าของเธอเปล่งประกายด้วยรังสีความเย็นชาและน่าเกรงขาม ซึ่งเป็นรังสีความเหี้ยมเกรียมที่ซึมซับมาจากหยางเป่ยโดยที่เธอไม่รู้ตัวเธอเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องขังของ เจิ้งอิงอิง ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอก พลางกวาดสายตามองดูน้องสาวต่างมารดาที่สภาพยับเยินจนแทบเค้าเดิมไม่ได้ จากเจ้าหญิงผู้สูงส่งในอุ้งมือของผู้เป็นบิดา เจ้าของแววตาเจ้าเสน่ห์และรอยยิ้มแสนหลอกลวงที่เคยใช้ปั่นหัวผู้ชายมานักต่อนัก บัดนี้ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้เห็นอีกต่อไป ชิงหลีทอดสายตามองผ่านซี่กรงเหล็กที่หยางเป่ยจงใจสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อคุมขังคนทรยศด้วยความสมเพชแกมเวทนาเสียงส้นเข็มที่กระทบพื้นหินหยุดกึกลงที่หน้ากรงขัง ทำให้คนที่นั่งขดตัวอยู่ในมุมมืดค่อยๆ เงยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนขึ้นมอง แววตานั่นว่างเปล่าและแตกสลายจนน่าเวทนาเกินจะเอื้อนเอ่ยหญิงสาวยิ้มน้อยๆ “เป็นยังไงบ้าง... รสชาติของขุมนรกที่เธอจงใจกระโจนลงมาเอง เจิ้งอิงอิง” ชิงหลีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบน

ห้องนั่งเล่นรวม คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...พี่ชายทั้งสามที่นั่งอยู่ถัดไปต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกัน พวกเขาเข้าใจดีว่าครั้งก่อนๆ ที่เธอลงมือฆ่าคน นั่นเป็นเพราะเธอถูกหยางเป่ยบังคับ บีบคั้นจนต้องทำเพื่อเอาตัวรอด เธอจึงสามารถหาเหตุผลปลอบใจตัวเองได้เสมอว่ามันคือการป้องกันตัว แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป... ครั้งนี้ไม่มีใครบังคับ ไม่มีใครสั่งการ เธอเดินลงไปที่คุกใต้ดินด้วยขาทั้งสองข้างของตัวเอง และจบชีวิตเจิ้งอิงอิงด้วยมือคู่เดิมที่เคยพยายามรักษาความเป็นคนเอาไว้“ผัวเอ็งพูดถูกนะอีหนู...” หยางหนานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดความกวนประสาทลง “ในโลกของเรา การหาเหตุผลให้คนตายมันเสียเวลา เธอก็แค่กำจัดสิ่งที่จะมาฆ่าเธอในอนาคตทิ้งไป... มันแค่นั้นเอง อย่าไปคิดอะไรให้มันวุ่นวาย”หยางเป่ยเอื้อมไปคว้ามือบางมาลูบปลอบอย่างอ่อนโยนจนผิดแผกจากนิสัยเดิม “มึงแค่ทำในสิ่งที่มึงควรทำ มึงแค่ช่วยน้องสาวออกจากนรกตามคำสั่งของพ่อมึงเท่านั้น” เขาออกแรงบีบมือนุ่มเบาๆ เพื่อเน้นย้ำความจริงที่เขาสร้างขึ้นให้เธอ “ในเมื่อพ่อมึงมันไม่เหลือความรักให้มึงแล้ว มึงก็ไม่มีความจำเป็นต้องเหลือความเมตตาไว้เป็นจุดอ่อนให้ใครเล่นงานมึงอีก”หยางตงม