All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 111 - Chapter 120

ภายในศาลาพิธี...ต่อ...เพราะนั่นไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือตราล้างตระกูลสร้อยเส้นนี้คือของล้ำค่าชิ้นสุดท้ายที่หยางเป่ยชิงมาได้จากการล้างบางหยางฉีพี่ชายคนที่สองของเขา ก่อนจะเผาพี่ชายของเขาไปพร้อมศาลบรรพบุรุษจนสิ้นซาก สร้อยเส้นนี้คือสิ่งที่หยางฉีรักและหวงแหนมากที่สุด แม้กระทั้งช่วงเวลาที่ยากลำบากเขาก็ไม่เคยจะโยกย้านสมบัติชิ้นนี้มาก่อน เพราะกว่าที่พี่ชายของเขาจะได้เพรชเม็ดสีแดงเพลิงนั้นมาครอบครองมันช่างแสนยากเย็นเข็ญใจ แม้จะต้องสังเวยคนทั้งตระกูลเขา เขาก็ยินดีที่จะสังเวยทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้ครอบครองมัน และการที่มันมาอยู่บนคอของชิงหลีในวันนี้ คือการตอกย้ำว่าหยางเป่ยได้บดขยี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสายรองให้จมลงสู่ธุลีหยางกวงโงนเงนจนหยางต้านต้องรีบเข้ามาพยุง บรรยากาศในงานศพที่ควรจะเต็มไปด้วยความอาลัย กลับกลายเป็นลานประหารทางจิตวิทยาชิงหลีที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอซบอยู่ที่ไหล่ของสามี เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับหยางกวงผ่านม่านตาที่ดูเหมือนมีหยาดน้ำตาบางๆ ทว่านัยน์ตาเทาของเธอกลับสะท้อนภาพชายชราที่กำลังขวัญเสียด้วยความราบเรียบ เธอขมวดคิ้วอย่างมึนงงเล็กน้อยว่าเพราะอะไร ทำไมคนแก่เจ้าเล่ห์ถึงขวัญผวา

โรงพยาบาล XXXX ห้อง ICU | เวลา 14:20 น.ต่อ...เธอก้มลงมอง เจิ้งยวน ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ บงการชีวิตผู้คนได้มากมาย แต่บัดนี้กลับนอนนิ่งต้องพึ่งพาเพียงเครื่องช่วยหายใจเพื่อประพังเพียงลมหายใจที่รวยรินและไร้ความหมาย“คุณคะ... มันเป็นบาปกรรมของเราสองคนใช่ไหมคะ ที่ทำให้อิงอิงต้องมาพบจุดจบแบบนี้” เธอจับกุมมือกว้างที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจ... ทว่าบัดนี้กลับเย็นชืดไร้การตอบสนองไว้แน่น พลางนึกเสียใจกับสิ่งที่เธอได้ร่วมกันทำลงไป... ทั้งการทรมานเซี่ยชิงเย่จนต้องจบชีวิต และการพังทลายดวงใจที่เคยไร้เดียงสาของลูกสาวตัวเอง*** *** บนรถเฟอร์รารี่สีแดงสด | เวลา 15:50 น.มาตรวัดความเร็วที่พุ่งสูงขึ้นขัดกับบรรยากาศอันหนักอึ้ง....ภายในห้องโดยสาร หลังจากกลับจากสุสานตระกูลเจิ้ง หยางเป่ยพาเธอไปทานอาหารต่อที่โรงแรมในเครือตระกูลหยางกับตระกูลฮั่วอย่างยิ่งใหญ่ ราวกับนั่นคืองานฉลองการจากไปของน้องสาวเธอและอดีตของเธอ ชิงหลีเหลือบมองแสงสีแดงสะท้อนจากเพชรที่ลำคอผ่านกระจกมองข้าง เธอตัดสินใจถามในสิ่งที่ติดค้างใจ “คุณคะ... สร้อยเส้นนี้มีความหมายอะไรหรือเปล่าคะ?”“จะเสือกไปทำไม... มีไว้ให้มึงใส่อวดบารมีในฐานะนายหญิ

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 17:50 น.บรรยากาศภายในห้องทำงานเย็นเยียบด้วยอุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศ ชิงหลีเดินเข้ามาด้วยท่าทางประหม่า สายตาของเธอปะทะกับร่างสูงใหญ่ที่นั่งรออยู่หลังโต๊ะทำงานหยางเป่ยเงยหน้าจากซองเอกสารสีน้ำตาล “มานี่สิ” เขาเรียกสั้นๆ พลางตบลงบนหน้าขาแกร่งอย่างออกคำสั่งชิงหลีกะพริบตามองสามีอย่างงงงวย ก่อนจะก้าวเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนตักกว้างด้วยท่าทีจำยอมขณะที่ปานันก้าวตามเข้ามาพร้อมวางเอกสารอีกปึกใหญ่ที่มาพร้อมแฟลชไดรฟ์อันเล็กไว้บนโต๊ะ และรีบถอยออกไปปิดประตูห้องทำงานอย่างแน่นหนาเพื่อยืนเฝ้าระวังอยู่ด้านหน้าทันทีชิงหลีมองดูเอกสารบนโต๊ะทั้งในมือหยางเป่ยและที่ปานันเอามาวางเพิ่ม “เอกสารอะไรเหรอคะ?”หยางเป่ยกระชับอ้อมกอดที่เอวบาง โน้มกายลงมาวางคางสากลงบนบ่ามน สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ปึกกระดาษเบื้องหน้า “มันคือสิ่งที่เจิ้งยวนพยายามลบทิ้ง... และเป็นสิ่งที่หยางกวงขุดขึ้นมาเพื่อจะใช้ขยี้มึง”ชิงหลีเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบซองเอกสารมาลองเปิดดู ทันทีที่ซองสีน้ำตาลถูกเปิดออก ภาพถ่ายใบแรกก็ร่วงหล่นลงมาปะทะสายตา หญิงสาวชะงักงัน ดวงตาสั่นระริกและเบิกกว้างด้วยความตกตะลึ

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...เมื่อเวลาผ่านไป... ชิงหลีกลับออกมาจากห้องน้ำ และมาทรุดกายลงนั่งนิ่งเหนือเก้าอี้หนังบุชั้นดีของหยางเป่ย แววตาของเธอเลื่อนลอยจับจ้องไปยังภาพถ่ายใบเก่าที่สีเริ่มซีดจาง รอยยิ้มของมารดาในรูปต่างๆ นั้นดูอ่อนโยนและห่างไกลจากเธอเกินจะเอื้อมถึง หญิงสาวไม่ให้ความสนใจกับเครือญาติอื่นๆ ที่ปรากฏในเอกสาร เพราะสำหรับเธอ... ทุกคนต่างก็กลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของประวัติศาสตร์ที่ลาลับและเลือนหายไปตามกาลเวลา และเป็นสิ่งที่เธอไม่มีวันจะเอื้อมมือไปถึงได้อีกต่อไปหยางเป่ยเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากล้างคราบคาวและเปลี่ยนกางเกงเรียบร้อยแล้ว เขาตรงเข้ามาอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักกว้างในท่าเดิม ก่อนจะวางคางสากหนาซบลงบนไหล่มน สูุดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่กรุ่นอายแห่งราคะที่เขาทิ้งร่องรอยไว้ที่ยังคงลอยวนอยู่ตามผิวเนื้อเนียนของเธอชายหนุ่มมองไปยังรูปใบเก่าสีซีดจาง “มึงเหมือนแม่มึงจริงๆ...” เขาเปรยขึ้นเบาๆ และหยิบรูปใบหนึ่งออกมา พลางขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม เพราะสตรีในภาพถอดแบบมาจากภรรยาของเขาไม่ผิดเพี้ยน และเหมือนกับภรรยาของหยางกวง ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดสำหรับคนอย่างเขา ที่หนึ่

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 06:00 น.แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ชิงหลีตื่นขึ้นตามสัญชาตญาณความเคยชิน ทันทีที่รู้สึกตัว มือบางปัดป่ายไปยังพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย... มีเพียงความเย็นเยียบของผ้าปูที่นอน เธอถอนหายใจยาวพลางมองไปรอบห้องที่กว้างขวางและเงียบเหงา‘วันนี้ต้องนอนลำพังสินะ...’ เธอรำพึงในใจ พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ความอับอายผสมกับความซาบซ่านยังคงหลงเหลืออยู่ เพราะความอัดอั้นที่ปรึกษาใครไม่ได้ จะดื่มย้อมใจเพื่อนอย่างนาน่าก็ไม่อยู่ จะออกไปข้างนอกก็โดนกักขัง ทางระบายเดียวที่เธอเลือกคือการกระโจนเข้าใส่พายุที่ชื่อว่าหยางเป่ย“เข็ดไปอีกนานเลยล่ะทีนี้...” ชิงหลีพึมพำเบาๆ พลางนึกถึงความบ้าคลั่งในห้องทำงาน หากเธอระบายอารมณ์แบบนั้นอีกรอบ ร่างกายของเธอคงแหลกคามือเขาแน่ๆร่างบางพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับ ความความปวดปร่าก็แล่นปลาบไปทั่วทุกอณูเนื้อ รอยแดงช้ำตามซอกคอและน่องขาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ตอกย้ำความดิบเถื่อนของคนใจร้ายได้เป็นอย่างดี เธอพาเรือนกายที่อ่อนล้าโซซัดโซเซเข้าสู่ห้องน้ำ ล็อกประตูสนิทแล้วรีบหยิบแผงยาคุมกำเนิดที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักลับออกมาชิงหลี