Alle Kapitel von ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Kapitel 71 – Kapitel 80

ป่าหมอกหนา | ช่วงเที่ยง...ล่วงเข้าสู่ช่วงครึ่งวันของการรอนแรม ท่ามกลางบรรยากาศที่ทัศนียภาพรอบกายถูกกลืนกินด้วยสีขาวสลัวของม่านหมอก ความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้าของชิงหลีก็เริ่มทวีคูณจนเกินกว่าขีดจำกัดจะแบกรับ ผิวหนังที่เพิ่งเริ่มตกสะเก็ดและยังอ่อนบาง ถูกรองเท้าเสียดสีจนระบมไปถึงกระดูก ทุกครั้งที่เท้าสัมผัสพื้น ความร้อนผ่าวและอาการแปลบปลาบจะแล่นปราดเข้าสู่โสตประสาท จนเธอเริ่มก้าวขาไม่ออก ฝีเท้าที่เคยพยายามทำให้มั่นคงเริ่มช้าลงและลากพื้นอย่างเห็นได้ชัดแต่ทว่า... หยางเป่ยกลับไม่คิดจะผ่อนแรงเดินเลยแม้แต่นิดเดียวแรงดึงจากผ้าขาวที่พันธนาการแขนเอาไว้กลายเป็นโซ่ตรวนที่ไร้ความปรานี ยื้อยุดฉุดกระชากร่างที่สั่นคลอนให้ถลาไปตามแรงตามจังหวะก้าวยาวๆ ของเขา ชิงหลีหอบหายใจถี่กระชั้นจนหน้าอกเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง นวลหน้าซีดเผือดกลับชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายออกมาขัดกับอุณหภูมิโดยรอบ ที่อากาศรอบกายเย็นจัดจนเป็นน้ำแข็งเธอไม่เคยต้องรอนแรมเดินป่าที่สมบุกสมบันขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ถึงบนหลังจะไม่มีสัมภาระหนักอึ้งเหมือนชายฉกรรจ์คนอื่น แต่ร่างกายที่ถูกเคี่ยวกรำมาตลอดหลายคืนบวกกับจิตใจที่อ่อนล้า ก็ทำให้เธอแท

ป่าหมอกหนา...ห้าวันต่อมา...บรรยากาศในขบวนเดินทางตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุดตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น หยางเป่ยไม่ได้มีเพียงความหงุดหงิดรำคาญใจเช่นวันก่อนๆ แต่ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและถมึงทึงกับพยัคฆ์ที่กำลังชั่งใจในเรื่องความเป็นความตาย รังสีความกดดันที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนลูกน้องและคู่ค้าต่างพากันเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวแรงหรือส่งเสียงดังเกินจำเป็น ราวกับกลัวว่าจะไปกระตุกหนวดพยัคฆ์ในยามที่มันกำลังพิโรธชิงหลีซึ่งถูกพันธนาการไว้ข้างกายเขาตลอดเวลา ย่อมรับรู้ถึงแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นนั้นได้ชัดเจนกว่าใคร แต่ในเวลานี้... สติสัมปชัญญะของเธอถูกช่วงชิงไปด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย จากบาดแผลที่เท้าซึ่งเริ่มประท้วงอย่างหนัก เท้าของเธอระบมจนบวมเป่ง รอยแผลที่จวนจะสมานกลับปริแยกขึ้นมาอีกครั้งจากการตรากตรำเดินไม่หยุดพักเมื่อเย็นวานตอนหยุดพักช่วงสั้นๆ เธอต้องกลั้นใจใช้เหล้าดีกรีแรงราดลงบนแผลเพื่อฆ่าเชื้อ ความแสบร้อนกรีดแทรกแล่นพล่านไปทั่วโสตประสาทจนตัวสั่นเทิ้ม ทว่ากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด... ความเจ็บปวดที่ถาโถมซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนตายด้านไปในที่สุดเธอมองแผ่นหลังกว้างของหยางเป่

ป่าหมอกหนา...ต่อ...ปึก!!เสียงกระทบเกลียวเนื้อสอดประสานไปกับเสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยๆ ในลำธารที่เย็นเยียบ“อ๊ะส์...! คุณเบาสิคะ” ชิงหลีร้องลั่นออกมาด้วยความจุกและเจ็บแสบที่ปนไปด้วยความซาบซ่าน เมื่อหยางเป่ยกระแทกความใหญ่โตเข้าไปในรูสวาทของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรงโดยไม่รีรอให้เธอปรับตัว แก่นกายที่สอดแทรกเข้ามานั้นกระแทกจุดที่ลึกที่สุดของเธออย่างแรงจนต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดหยางเป่ยขย้ำสะโพกมนในมืออย่างแรงเมื่อสัมผัสได้ว่าใจกลางความสาวที่ไร้น้ำหล่อลื่นกำลังบีบรัดขับไล่ความใหญ่โตที่เขาทะลวงเข้าไปอย่างรุกราน เขาโน้มตัวแนบไปกับแผ่นหลังบอบบาง แล้วกระซิบเสียงเหี้ยมเกรียมชิดใบหู “มึงอยากให้คนอื่นได้ยินหรือไง?”ชายหนุ่มละมือจากสะโพกมนเอื้อมมาปิดปากหญิงสาวเอาไว้ เพื่อไม่ให้เธอส่งเสียงดังจนเกินไป หยางเป่ยขยับเอวหมุนควงเพื่อให้ความแข็งขืนภายในบดเบียดเข้ากับผนังนุ่มส่วนลึกที่สุดของร่างบาง“อื้อส์... อื้อส์...” ชิงหลีครางเสียงแผ่วเมื่อผนังนุ่มอุ่นถูกแท่งเนื้อยักษ์บดเบียดจนร่างกายอ่อนระทวยไปหมด เรียวขาคู่งามสั่นระริกจนแทบจะสูญเสียการทรงตัว มือบางขยุ้มจับโขดหินไว้แน่นจนแทบบาดมือ ความอุ่นร้อนภายในที

ป่าหมอกหนา... ต่อ...“กลับไปคราวนี้... มึงจะเลือกเป็นเพียงนกน้อยในกรงทอง หรือจะอยู่เป็นนายหญิงที่ใครก็แตะไม่ได้ มันก็ขึ้นอยู่กับมึงแล้ว ชิงหลี” เขากระซิบเบาๆ ท่ามกลางเสียงฟืนที่แตกเปรี๊ยะในกองไฟและความหนาวเหน็บของป่าหมอก หยางเป่ยจดจ้องเท้าเล็กที่พังยับเยินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาไม่เคยต้องลดตัวมาดูแลใครขนาดนี้ แต่กับผู้หญิงที่เขากราดด่าว่าต่ำต้อยคนนี้... เขากลับยอมให้เธอซบไหล่และยอมเปื้อนเลือดจากแผลของเธออย่างเต็มใจ “หวังว่ามึงจะไม่อ่อนแอจนแตกสลายไปก่อน”ลบด้วย*** ***ท่ามกลางความเงียบงันของผืนป่ายามค่ำคืน...หยางเป่ยเดินก้มตัวเข้าไปในเต็นท์เพื่อปลุกชิงหลีให้ลุกขึ้นมาทานอาหาร เขานิ่งพินิจมองร่างบอบบางที่ซูบเซียวลงไปถนัดตา ภายในระยะเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ที่ต้องเผชิญกับนรกแห่งนี้ ก่อนจะเอื้อมมือไปกระตุกกลุ่มผมของเธอเบาๆ เป็นเชิงปลุก “ตื่น! อีโสเภณี... ตื่นมาแดกข้าว!”“อื้อ... ไม่หิว... ไม่กิน...” ชิงหลีครางตอบด้วยความหงุดหงิด เธอถูกกระชากขึ้นมากลางคันในขณะที่ร่างกายกำลังพยายามซ่อมแซมตัวเองจากความล้า มือบางปัดมือหนาที่ดึงรั้งผมของเธอออกอย่างไร้เรี่ยวแรง“หิวไม่หิวก็ต้องลุกขึ้นมาแดก ลุ

บ้านพักชั่วคราวต่อ...“ก็ใครใช้ให้เอ้อร์เกอไปเอาคนของต้าเกอมาช่วยปล้นของแต่แรกล่ะ! แค่ยืมหน้ากากหนังมนุษย์ก็น่าจะพอ แต่ดันไปเอาคนมาเพิ่มอีก” หยางเป่ยตอบกลับเสียงเรียบ แต่ยิ้มเย้ยหยันให้กับพี่ชายจอมโจร ที่ขโมยไก่ไม่สำเร็จยังเสียข้าวสารไปอีก( “เฮ้ย! เอ็งพูดอะไรน่ะ หยาบคายชะมัด เขาไม่ได้เรียกปล้น เขาเรียกว่าขอแบ่ง” ) หยางหนานรีบเถียงข้างๆ คูๆ“เออ! จะยังไงก็ช่าง รีบจัดการซะ จะเล่นอะไรก็เล่นไป แต่อย่าให้เหลือซาก... ถ้ารอบคฤหาสน์ฉันไม่สะอาดตอนกลับไป ฉันจะขนคนไปพักที่ร้านขายของเก่าของพวกเฮียสองคน!”( “เฮ้ย! ไม่ได้!!!” ) เสียงของหยางหนานและหยางซีเสียงแผดตะโกนประสานกันดังสนั่นลอดออกมา เพราะรู้ดีว่าถ้าหยางเป่ยไปพักที่นั่น ร้านของพวกมันคงเหลือแต่เศษอิฐแน่นอนหยางเป่ยวางสายทิ้งทันทีด้วยอารมณ์เหนื่อยหน่ายสุดขีด เขาหันไปมองชิงหลีที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ ความวุ่นวายในตระกูลหยางนั้นน่าปวดหัวไม่แพ้ศัตรูภายนอก พี่ชายของเขาอาจจะขี้เล่นและโลภมาก แต่นั่นก็เป็นสัญญาณว่ารอบบ้านกำลังจะถูกทำความสะอาดด้วยวิธีการที่โหดเหี้ยมที่สุด****บ้านพักชั่วคราว เวลา 14:00 น.หยางเป่ยหันไปสบตาหญิงสาวข้างๆ ที่บัดนี้ดูแหล