All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 121 - Chapter 130

ห้องทำงานของหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...เขาพึมพำพลางนึกย้อนไปถึงอดีตยี่สิบแปดปีก่อน เขาเคยเป็นเด็กน้อยที่มีความอ่อนโยน สดใส มีพี่ชายทั้งสามรุมล้อมเอาใจแทบทุกอย่าง จนกระทั่งวันที่แม่จากไป เขาถึงเข้าใจว่าความรักเหล่านั้นเป็นเพียงภาพลวงตา เพราะสุดท้ายความรักที่สวยงามก็จากไปพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณและเย็นชืดของมารดา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา... เขาจึงเบือนหน้าหนีจากแสงสว่าง แล้วก้าวเข้าสู่วังวนแห่งความมืดมิดอย่างสมบูรณ์แท้จริง ไม่ใช่แค่การฝึกฝนที่ตาแก่พร่ำสอนที่ลานหลังบ้าน แต่เขาเลือกกรุยทางเดินในโลกมืดด้วยน้ำมือตัวเอง โดยมีเลขาของตาแก่หยางเฉินเป็นผู้บ่มเพาะความโหดเหี้ยมที่แท้จริงให้ชายหนุ่มยังคงจำได้ติดตา ตอนอายุสิบสองขวบเศษที่เขาเพิ่งเริ่มต้นความโหดร้ายที่แท้จริง เขายังจำรสชาติครั้งแรกที่เลขาคนนั้นสอนให้เขาเสียบมีดลงใต้ซี่โครงเพื่อให้เหยื่อทรมานที่สุดก่อนตายได้อย่างแม่นยำ หยางเป่ยหลับตาลงนิ่งๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง “ตอนนั้นกูไม่แน่ใจว่าแม่ของมึงยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า เพราะเรื่องพรรค์นั้นมันอยู่นอกเหนือความสนใจของกู” เขาตอบคำถามที่รู้ว่าชิงหลีอาจกำลังสงสัยอยู่ในใจปลายนิ้วเรียวชี

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ....มือหนาจับปลายคางมนให้เงยขึ้นสบตา “กูไม่ได้สกปรกเหมือนพวกมัน” หยางเป่ยขัดขึ้น น้ำเสียงดุดันและมั่นคง “กูเกลียดมัน กูถึงฆ่ามันทิ้งกับมือ กูไม่มีความเมตตาให้สายเลือดที่เน่าเฟะ เพราะถ้าเลือดมันเน่ากูแค่เฉือนทิ้ง ทุกคนที่ขวางทางกูคือขยะ ใครเอื้อมมือมายุ่งกับของของกู... มันต้องไม่ตายดี” เขาจ้องมองเธอราวกับจะราวกับจะสลักลึกลงไปในจิตวิญญาณของเธอ “ใครกล้าทรยศกู อย่างมากกูก็แค่ถลกหนังมันทิ้ง หรือไม่กูก็ปล่อยให้ลูกน้องทำเป็นของเล่นเหมือนเจิ้งอิงอิง”ภาพความโหดร้ายและสภาพของเจิ้งอิงอิงแวบเข้ามาในหัวชิงหลีทันที เธอเบือนหน้าหนีจากสัมผัสกร้านโลก ซบลงที่อกกว้าง กอดเขาแน่นด้วยความหวังลึกๆ ว่าหยางเป่ยจะไม่ทอดทิ้งเธอเหมือนที่เจิ้งยวนทำกับมารดา “คุณ... คุณจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม?”หยางเป่ยกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ถ้ากูจะทิ้งมึง กูคงปล่อยให้มึงหนีไปกับไอ้หลานชายกระจอกนั่นตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว... แค่กูวางแผนเพิ่มให้ไอ้หน้าจืดนั่นนิดหน่อย พวกมึงสองตัวก็สามารถหนีไปไปเสพสุขบนกองเงินกองทองได้แล้ว... แต่! กูไม่มีวันปล่อยให้ของของกูเป็นของใครอื่นเด็ดขาด... จำใส่หัวมึงเอาไว้ซะ

โรงพยาบาล XXX | เวลา 15:50 น.ต่อ...ค้อมคำนับหยางเป่ยก่อนทักทาย “คุณชายเล็กครับ ผมทำตามคำสั่งเพิ่มปริมาณยาไปแล้วครับ” และหันมามองหญิงสาวข้างกายอย่างชิงหลี เขายื่นแฟ้มเอกสารให้เธอ “เอกสารพร้อมเซ็นแล้วครับนายหญิงเล็ก” พร้อมปากกาที่จะกลายเป็นมัจจุราชปลิดชีพร่างที่นอนหายใจโรยรินอยู่ในห้องกระจกนั้นชิงหลียื่นมือออกไปรับมาดูพลางเอียงคอพิจารณาด้วยท่าทีนิ่งสงบ สายตาสีเทาหม่นคู่สวยหันไปมองหลิวเหมยที่ถูกพันธนาการโดยลูกน้องฝีมือดี เธอคลี่ยิ้มออกมาอย่างน่าสะพรึง “หลิวเหมย... แม่เลี้ยงคนดีของฉัน เธอจะเซ็นเองไหม... หรือจะให้ลูกที่รักอย่างฉัน ลูกที่เป็นประจักษ์พยานแห่งความอัปยศที่มีลมหายใจคนนี้ เป็นคนเซ็นดับลมหายใจ?” เธอย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุดที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก พลางดึงผ้าที่อุดปากออกทันทีที่ริมฝีปากที่เคยพ่นแต่คำลวงของหลิวเหมยเป็นอิสระ เธอก็ตะโกนแผดเสียงลั่นใส่ร่างบางตรงหน้า “แก... แกมันก็เป็นได้แค่โสเภณี! เป็นได้แค่ของเล่นเหมือนแม่แกนั่นแหละ ฮ่าๆ! ผู้ชายตระกูลหยางมันก็ชั่วช้าสารเลวเหมือนๆ กันนั่นแหละ ฮ่าๆ!” หลิวเหมยหัวเราะออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง จากประโยคสุดท้ายของชิงหลี

โรงพยาบาล XXX | เวลา 15:50 น.ปัจจุบัน...ต่อ...หยางเป่ยขยับเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงโอบเอวบางเข้าหาตัว “ถ้ามึงรักและดูแลลูกสาวคนนี้สักนิด เจิ้งยวน... มึงอาจจะมีชีวิตต่อไปได้อีกหลายปี”ชิงหลียื่นมือที่สั่นระริกเพียงแผ่วเบา... ก่อนจะปลิดเปลื้องหน้ากากออกซิเจนออกจากใบหน้าของบิดาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “อย่าลืมไปขอโทษแม่ด้วยนะคะ”หลิวเหมยกรีดร้องดิ้นรนราวกับคนเสียสติ พยายามตะโกนด่าทอชิงหลีด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องมือแพทย์กรีดร้องระงมไปทั่วห้อง เมื่อความดันลดต่ำลงและหัวใจเริ่มเต้นช้าลงเรื่อยๆ ชิงหลียืนมองภาพเหล่านั้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เธอไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้กับพ่อที่ล้มเหลวคนนี้ มือบางเพียงเอื้อมไปปิดเปลือกตาที่พยายามจะลืมขึ้นเมื่อครู่ให้ปิดสนิทลงหยางเป่ยยืนมองร่างบางทำหน้าที่ลูกสาวผู้กตัญญู ส่งดวงวิญญาณของบิดาลงสู่ขุมนรก มือหนายังคงกระชับเอวบางไว้มั่นราวกับจะประกาศว่านับจากนี้เธอเป็นของเขาโดยสมบูรณ์แพทย์พิเศษของตระกูลหยางทำการปิดเครื่องมือทุกอย่างลง ลมหายใจของเจิ้งยวนค่อยๆ ขาดห้วงและดับลงในที่สุดชิงหลีผละออกมาจากอ้อมแขนของหยางเป่ย เธอเดินตรงไปบีบคางหลิวเหมยอย่า

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 00:38 น.ทันทีที่สิ้นเสียงประตูปิดลง หยางเป่ยก็ไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงาน เขาคว้าเอวบางแล้วขยับร่างชิงหลีให้แผ่นหลังนวลเนียนแนบสนิทกับบานประตูไม้บานยักษ์ ก่อนจะโถมกายเข้าใส่ ประกบริมฝีปากหนาเข้าหาริมฝีปากนุ่มอย่างหนักหน่วงดุดัน เป็นรสจูบที่เต็มไปด้วยความกระหายชิงหลีไม่เพียงไม่ขัดขืน แต่เธอกลับตอบสนองอย่างรุ่มร้อน แขนเรียวบางยกขึ้นไปคล้องลำคอหนาไว้แน่น ก่อนจะยกขาเรียวขึ้นเกี่ยวรัดเอวหนาของเขาไว้ เป็นการเชื้อเชิญที่เร่าร้อนและโหยหา“อื้อออ...” หยางเป่ยครางในลำคออย่างพึงใจ เขาอุ้มร่างเธอขึ้น มือหนาพยุงสะโพกไว้มั่นให้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวเอวไว้แน่น ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งรุกเร้าไปยังเตียงกว้าง เขาทิ้งตัวลงคร่อมร่างบางไว้ภายใต้ร่างกายที่กำยำของเขา“อ๊ะ...” ชิงหลีอุทานออกมา เมื่อแผ่นหลังกระแทกลงบนที่นอน พร้อมร่างหนาของสามีทับลงมาอย่างแรงจนแทบขาดอากาศหายใจ“วันนี้...” เขามองขึ้นลงอย่างหื่นกระหาย “เมียกู... น่าจะหิวกระหายไม่น้อย” หยางเป่ยพึมพำชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะก้มลงฝังคมเขี้ยวสลับกับรอยจูบหนักๆ ลงบนลำคอขาวระหง สร้างรอยตีตราทับถมรอยเดิมเพื่อย้ำเ