Lahat ng Kabanata ng ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Kabanata 131 - Kabanata 140

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ชิงหลีหอบสะอื้นถี่รัวเพื่อสูดโกยอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง “คุณลงไปนะ... มันหนักนะ” เธอส่งเสียงประท้วงออกมาแผ่วเบาเพราะเรือนกายกำยำยังคงทาบทับร่างบอบบางไว้ไม่ยอมผละไปไหนหยางเป่ยถอดถอนกายแกร่งออกมาอย่างแสนเสียดายความอุ่นร้อนที่โอบรัดภายใน เขาขยับตัวไปด้านข้างพลางเอื้อมมือดึงร่างบางที่บอบช้ำราวกับจะแหลกสลายเข้ามาแนบอุระแกร่ง ชายหนุ่มจูบซับที่ไรผมของเธอเบาๆ “ไปอาบน้ำก่อน อย่าเพิ่งหลับ”คนใต้ร่างที่เหนื่อยล้าทำเพียงผงกหัวรับอย่างว่าง่ายในอ้อมแขน ทว่าเปลือกตากลับเริ่มปิดลงด้วยความอ่อนเพลียจากการเคี่ยวกรำอันหนักหน่วงก่อนหน้าของหยางเป่ยชายหนุ่มหยัดตัวลุกขึ้นยืน “ลุกมา... ถ้ามึงไม่ลุกกูจะจัดต่อเลย”หยางเป่ยยืนอยู่ที่ขอบเตียง มองดูร่างบางที่กำลังขดตัวเข้าหากันเพราะความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ชิงหลีปรือตาหันไปมองสามีที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียงนอน สายตาเหลือบไปเห็นตัวตนอันเขื่องที่เริ่มกลับมาตื่นตัวและผงาดง้ำมาทางเธออีกครั้ง ร่างบางจึงรีบพยุงตัวลุกขึ้นอย่างอ่อนล้า “พะ... พาไปหน่อย”เธอละล่ำละลักออกมาด้วยความเขินอาย มือบางจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นเพื่อพยุงตัว

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 13:05 น.ตอนบ่าย...แสงแดดแผดเผาภายนอกที่ร้อนระอุ ช่างตัดกับภายในห้องทำงานสีเข้มที่เยียบเย็น หยางเป่ยเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะไม้สลักตัวหนา สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ลูกน้องคนสนิทที่กำลังควบคุมให้คนสนิทคนอื่นๆ ทยอยขนหีบไม้และกล่องนิรภัยหลายใบเข้ามาจัดวางกลางห้องสภาพของปานันดูสะบักสะบอมไม่น้อย เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปรอะฝุ่นหนา...และมีรอยคราบเลือดจางๆ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าการทวงคืนสิทธิ์ในครั้งนี้ผ่านการหลั่งเลือดเพียงอย่างเดียว“ครบไหม?” หยางเป่ยถามสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กดดัน“ตามคืนมาได้เท่าที่ปรากฏในบัญชีทรัพย์สินครับเฮีย... แต่มีบางส่วนที่เราหาไม่พบตั้งแต่ตอนเข้าค้นบ้านเจิ้งยวน ผมคาดว่าหลิวเหมยน่าจะหยิบฉวยออกไปขายหรือใช้สอยตอนที่เจิ้งยวนเข้าโรงพยาบาลครับ” ปานันรายงานพลางยกมือปาดเหงื่อที่ไหลลงมาหยางเป่ยยกยิ้มหยันกระตุกมุมปากเยือกเย็น เขาไม่ได้ใส่ใจกับเศษเงินที่หายไป แต่มันคือเรื่องของศักดิ์ศรี “ไปตามนายหญิงมาสิ”“ครับเฮีย...” ปานันรับคำสั่งและโค้งกายคำนับแล้วเลี่ยงออกไปเชิญนายหญิงเมื่อไร้คนกวนใจ หยางเป่ยก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังมันปราบ เข

ห้องทำงานหยางกวง | เวลา 14:05 น.บรรยากาศภายในห้องทำงานของผู้อาวุโสสายรอง อบอวลไปด้วยความอึดอัดและกระแสความเย็นยะเยือกถึงขีดสุด ที่สามชีวิตพ่อลูกนั่งเผชิญหน้ากัน“จิงอวี่... แกคงต้องยอมลงเรือเถื่อนแล้วล่ะ ตอนนี้ประวัติทางทะเบียนของแกสาบสูญไปหมดแล้ว แกไม่สามารถไปทางสนามบินหรือช่องทางถูกกฎหมายได้อีกต่อไป” หยางกวงเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางมองหน้าลูกสาวที่ใบหน้าถอดสีจนขาวซีด“อะไรนะคะ! พ่อ... พ่อหมายความว่ายังไง?” หยางจิงอวี่ตกตะลึงจนตัวสั่นเทาด้วยความตระหนกกับความจริงอันโหดร้าย“สาบสูญ... หมายความว่าไอ้เป่ยมันลบตัวตนยัยจิงอวี่ทิ้งงั้นเหรอพ่อ!” หยางต้านอุทานโพล่ง นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง“หึ... ฉันเคยสั่งให้เจิ้งยวนลบประวัติของชิงหลีทิ้งก่อนจะส่งเธอไปให้ไอ้เป่ย เพื่อไม่ให้เธอหนีไปไหนได้” หยางกวงถอนหายใจยาวพลางหลับตาลงด้วยความสมเพชตัวเองที่ถูกกลอุบายชนิดเดียวกันย้อนกลับมาสนองคืนกลับมาเล่นงาน “ตอนนั้นฉันคิดว่าด้วยนิสัยอำมหิตของไอ้เป่ย การถูกสลับตัวเจ้าสาวจะทำให้มันแค้นฝังใจและทรมานชิงหลีจนตาย... ใครจะไปคิดว่าเรื่องมันจะกลับตาลปัตรกลายเป็นแบบนี้!”“พ่อ... แล้วหนูต้องทำยังไงต่อไป

ห้องทำงานหยางเฉิน บ้านหลักตระกูลหยาง | เวลา 09:50 น.ต่อ...หยางเฉิงหันไปสบตากับหยางเฉิน พี่ใหญ่ของเขาที่เป็นผู้นำตระกูลคนปัจจุบันอีกครั้งด้วยนัยน์ตาหม่นแสงอันแสนเศร้า “เมื่อก่อนเรามีตราประจำตระกูลสามชิ้นที่ส่งต่อให้เฉพาะผู้นำเท่านั้น คือ ตราหยก แหวน และปิ่นปักผมของนายหญิงใหญ่ ของพวกนี้ฮ่องเต้เป็นคนสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อมอบให้ตระกูลหยางโดยเฉพาะ มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่แท้จริงในยุคที่ปกครองด้วยระบบจักรพรรดิ และสิ่งที่ตระกูลเซี่ยต้องการก็คือของสามสิ่งนี้... การแต่งงานจึงเป็นเพียงเรื่องหลอกหลวง ตระกูลเซี่ยเองที่เคยเป็นถึงคนข้างกายของพวกแมนจูก็คงมีของแบบนี้เหมือนกัน แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะมันไม่มีในบันทึกประจำตระกูลของเรา และพวกเราก็ไม่เคยเกี่ยวดองกันเลยเพื่อรักษาอำนาจให้อยู่ในระดับที่พอดี ไม่สูงไม่ต่ำจนเกินไป จนกระทั่งมาถึงยุคของพวกเราหกพี่น้อง หยางไป๋จึงยอมตกลงแต่งงานออกไป”น้ำเสียงของหยางเฉิงเริ่มสั่นเครือเมื่อถึงจุดที่สยดสยองและบีบคั้นหัวใจที่สุด “พวกตระกูลเซี่ยพยายามทำทุกอย่างเพื่อบีบให้เราส่งตราทั้งสามไป... เริ่มจากส่งนิ้วนางที่สวมแหวนแต่งงานของหยางไป๋กลับมาที่คฤหาสน์

ห้องทำงานหยางเฉิน บ้านหลักตระกูลหยางต่อ...หยางเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถึงบุคคลสำคัญที่ยังคงลอยนวลอยู่ในปัจจุบัน “ส่วนหยางกวง... แน่นอนว่ามันรู้เห็นทุกอย่าง รับรู้ทุกแผนการและทุกการกระทำของหยาง ...เนื่องจากเวลานั้นหยางกวงคอยก้าวตามหลังหยางฉีอยู่ตลอดเวลา ราวกับเงาที่จ้องเก็บเกี่ยว...ผลประโยชน์จากความวิปริตเหล่านั้น แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าหยางกวงจะรับรู้เรื่องราวของเธอมากน้อยแค่ไหน... ชิงหลี”ผู้เฒ่าเฉินหันมาพิศมองชิงหลีด้วยสายตาอันลุ่มลึกและแฝงไปด้วยความขมขื่น “ชิงหลี... เธอจงคิดในแง่บวกเถอะ อย่างน้อยสามีของเธอคนนี้ ก็คือคนที่ลงมือฆ่าล้างบางพวกที่วางแผนทำลายตระกูลเซี่ยด้วยมือของเขาเอง... และอย่างน้อย เธอก็ควรจะดีใจที่หยางเป่ยเป็นคนได้ตัวเธอไป เพราะหากในวันนั้นเจิ้งยวนยกเธอให้หยางกวงหรือหยางต้าน เธอลองจินตนาการดูเถอะว่าสภาพของเธอจะเป็นเช่นไร ชีวิตของเธอในตอนนี้จะต้องตกนรกขุมไหน? คนพวกนั้นคอยแต่จะรุมทึ้งเก็บกินเศษเดนตัณหา เธอคิดว่าคนประเภทนั้นจะรักษาเกียรตินายหญิงให้เธอเหมือนอย่างที่หยางเป่ยทำหรือเปล่า?”พยัคฆ์เฒ่าเค้นเสียงต่ำในลำคอ “ฉันจะไม่พูดหรอกว่าลูกชายของฉันเป็นคนดี แต่อย่างน้อย