Lahat ng Kabanata ng ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Kabanata 141 - Kabanata 150

ห้องทำงานหยางเฉิน บ้านหลักตระกูลหยางต่อ...“มาถึงตรงนี้... ฉันก็ควรจะเล่าเรื่องที่ สุดโสมม สำหรับฉัน... อีกเรื่องให้ทุกคนได้ฟังเช่นกัน” สิ้นประโยคราบเรียบนั้น สายตาของทุกคนในห้อง—ไม่ว่าจะเป็นผู้นำเฒ่าทั้งสอง พี่ใหญ่หยางตง หรือพี่รองและพี่สาม ต่างพากันหันมาต่างพากันตวัดสายตามาจับจ้องน้องเล็กของบ้านเป็นจุดเดียวด้วยความตระหนกหยางเป่ยพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเปิดปากเล่าความลับที่เขาซ่อนไว้ในเงามืดมาตลอดชีวิต “ทุกคนอาจจะเข้าใจมาตลอด... ว่าฉันตามฆ่าล้างบางสายของหยางฉีเพราะเรื่องที่มันทำร้ายอาหกหยางเซียน... ใช่ นั่นก็เป็นส่วนหนึ่ง และก็ใช่...”เขาทอดสายตาอันไร้ความรู้สึกไปยังหยางเฉินผู้เป็นบิดาแท้ๆ “...ฉันเห็นมันทำร้ายอาหก เห็นมันลงมือฆ่าอาหกต่อหน้าต่อตาจริง แต่ตอนนั้นทุกคนก็ควรรู้ดีว่าชีวิตของฉันมันก็ดำมืดและบิดเบี้ยวอยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนดีพอที่จะออกไปแก้แค้นแทนคนอื่นเพียงเพราะเรื่องคุณธรรมแบบนั้นหรอก แต่อย่างน้อย... มันก็เป็นแรงแค้นที่สะสมอยู่ในใจของฉันคนนี้มาตลอด”ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งพลางหลับตาลง วงแขนแกร่งตระกองกอดชิงหลีไว้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิม “ตอนฉันยังเป็นเด็กหนุ่ม และเป็นผู้ชายที่

ย้อนอดีต...ต่อ...“แกมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน หยางเป่ย... รอให้แกโตขึ้นมาแล้วได้เห็นผู้หญิงที่เป็นสายเลือดตระกูลเซี่ยคนสุดท้ายก่อนเถอะ ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะระงับความต้องการของตัวเองยังไงไหว” หยางฉีพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มวิปริตหยางกวงที่นั่งอยู่ข้างกันขมวดคิ้วแน่นด้วยความงุนงง “พี่รองหมายความว่าไง?”“ก็อีเด็กชิงหลี... ที่ไอ้เจิ้งยวนมันพยายามกระเสือกกระสนซุกซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นน่ะสิ ฉันล่ะอยากจะเห็นจริงๆ ว่าถ้าเธอโตมามันงดงามหยาดเยิ้มเหมือนชิงเย่หรือไม่... และถ้าถอดรหัสความงามมาจากแม่สักนิด มีความดาร์กนิสัยเหมือนฉันสักหน่อย ฉันว่าหมากกระดานนี้คงจะสนุกไม่น้อยเลยว่ะ” หยางฉีผุดยิ้มเย้ยหยันออกมา เพราะในความคิดอันบิดเบี้ยวของเขา ณ เวลานั้น... เขามั่นใจเกินร้อยส่วนว่าชิงเย่ตั้งครรภ์สายเลือดอันชั่วช้าของตนเอง ไม่ใช่ลูกของเจิ้งยวน!*** *** หนึ่งสัปดาห์ต่อมา... “คุณชายเล็ก... คุณชายเล็ก! คุณชายเล็กตระกูลหยาง!” เสียงร้องเรียกอย่างตื่นตระหนกของชายวัยกลางคน ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ถัดจากบ้านของเมิ่งเจียอวี้ วิ่งหน้าตาตื่นลนลานเข้ามาหาหยางเป่ยที่หน้าเขตบ้านพักตั้งแต่เช้ามืด ร่างของเขา

ห้องทำงานหยางเฉิน คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...ทว่าในวินาทีกดดันนั้นเอง หยางตงที่นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก็เบิกตากว้าง สะบัดศีรษะไล่เรียงความคิดของตนเองอย่างรวดเร็วก่อนจะชี้หน้าทุกคนในห้อง “เดี๋ยวนะ... พวกเอ็งฟังเฮียก่อน เรื่องของซื่อตี้กับชิงหลีที่เกิดขึ้นทั้งหมดเนี่ย... น่าจะเป็นฝีมือไอ้หยางกวงมากกว่า! ที่มันคอยแฝงตัวบงการอยู่เบื้องหลังเจิ้งยวน เพื่อหาทางทำลายจิตใจและชีวิตของซื่อตี้!”คำพูดของพี่ใหญ่ทำให้หยางหนานและหยางซีขมวดคิ้วตั้งใจฟังหยางตงเว้นจังหวะ กวาดสายตามองน้องชายอีกสองคนด้วยแววตาจริงจัง “แล้วพวกเอ็งคิดตามเฮียนะ... การที่เจิ้งยวนตลบหลังสลับตัวเจ้าสาวในวินาทีสุดท้าย ยัดเยียดชิงหลีมาให้... พวกเอ็งคิดดูว่าซื่อตี้มันจะโกรธแค้นขนาดไหน! แล้วพวกเอ็งคิดตามน่ะ ว่าคนอย่างซื่อตี้มันจะทรมานชิงหลีเล่นเป็นของเล่นแก้แค้นสะใจขนาดไหน? พวกเอ็งลองจินตนาการถึงความโหดร้ายของน้องชายคนเล็กของพวกเรายามที่มันสติหลุดสิ! ง่ายๆ น่ะ...ซื่อตี้มันจะต้องระบายความโกรธแค้นทั้งหมดลงที่ชิงหลี”“พวกเอ็งลองคิดตามเฮียดูสิ...” หยางตงเริ่มวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเข้มข้น “ล่ะทีนี้ซื่อตี้มันมารู้ทีหลังว่าชิงหลีเนี่ย...ไม่ใ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...ปึก!เสียงเนื้อกระแทกกระทบเนื้ออย่างรุนแรงดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนที่เคยเงียบเหงาและว่างเปล่า“อ๊าส์... คุณ...!” ร่างบางหวีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อท่อนเนื้อยักษ์อันเขื่องกระแทกพรวดเดียวเข้ามาจนชนลึกถึงจุดที่ลึกที่สุด ใบหน้างามเหยเกไปด้วยความจุกเสียดปนซาบซ่านจนร่างกายสั่นสะท้าน มือบางทั้งสองข้างเกร็งจิกแน่นลงบนเบาะโซฟาตัวนุ่มจนหนังขึ้นรอยยับยู่ยี่“อ่าส์... มึง... มึงจะเกร็งทำไมวะ...” ชายหนุ่มคำรามเสียงต่ำแหบพร่าอย่างทรมาน เมื่อผนังเนื้อนุ่มที่โอบรับตัวตนอันขยายใหญ่เกร็งตัวบีบรัดหัวแก่นกายของเขาไว้แน่นหนึบจนปวดระบมไปหมด มือหนาบีบสะโพกมนทั้งสองข้างอย่างแรงเพื่อตรึงร่างเธอไว้จนผิวเนื้อขาวขึ้นรอยนิ้วมือเด่นชัด หยางเป่ยเริ่มขยับเอวสอบถอยร่นออกมาจนเกือบสุด ก่อนจะออกแรงกระแทกสวนลึกกลับเข้าไปอย่างแรงและหนักแน่น“อ๊ะส์...!” หญิงสาวหวีดร้องระงมออกมาอีกระลอกเมื่อแท่งเนื้อลำใหญ่ทะลวงเข้ากระทบจุดเดิมซ้ำ จนเธอต้องพยายามขยับตัวคลานหนีด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่ตีรวนจนตั้งรับไม่ทัน“มึง... จะขยับหนีทำไม” หยางเป่ยเลื่อนมือหนาจากสะโพกนุ่มขยับมากุมหมับเข้าที่เอวบ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...“ฮ้าส์...!” หญิงสาวครางกระเส่าหลงขวัญ เมื่อไฟสวาทแล่นพล่านแปลบปลาบไปทั่วทุกสรรพางค์กายอีกครั้ง ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนสมองขาวโพลน ก่อนที่เธอจะกระตุกเฮือก ร่างบางเกร็งรัดและสั่นรัวระริกเป็นครั้งที่สอง ก้าวข้ามขอบสวรรค์ล่วงหน้าไปก่อนผู้เป็นสามีอย่างหมดท่า“ฮืมส์... แม่งเอ๊ย...” หยางเป่ยหยัดกายลุกขึ้นนั่งตรง มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนมาจับล็อกเอวบางคอดกิ่วไว้แน่น แววตาคมกริบวาวโรจน์ดุดันยามที่เขาถาโถมแรงกระแทกกระทั้นสวนลึกเข้าไปอย่างป่าเถื่อนเป็นชุดสุดท้าย แรงกระตุกบีบรัดอย่างบ้าคลั่งจากร่องรักของร่างบางทำเอากระแสความเสียวซ่านในกายของชายหนุ่มแล่นพล่านสั่นสะท้านไปทั่วทุกสัดส่วน เขาโหมกระหน่ำเอวสอบอย่างดุเดือดเนื้อกระแทกเนื้อดังลั่นห้องอีกนับสิบครั้ง! ก่อนที่ร่างหนาอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามจะเกร็งกระตุก สะโพกสอบกดกระแทกเน้นลึกค้างเอาไว้ พร้อมกับปลดปล่อยหยาดน้ำรักอันร้อนลวกเข้าไป ในตัวของชิงหลีลึกที่สุด ทุกหยาดหยดพวยพุ่งเข้าสู่ภายในจนล้นเอ่อไหลทะลักออกมาตามง่ามขาเนียนหยางเป่ยสูดหายใจเข้าลึก กดแช่ตัวตนอันเขื่องยาวเอาไว้ภายในเพื่อให้ร่างกายได้รับแรงบีบร