บททั้งหมดของ ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: บทที่ 251 - บทที่ 260

คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 18:03 น.ทันทีที่รถยนต์คันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้ามุกคฤหาสน์ หยางเป่ยก็ก้าวลงมาพร้อมกับอุ้มร่างของชิงหลีไว้ในอ้อมอกอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เขาเคยทำมา ท่าทางของพยัคฆ์ร้ายในตอนนี้ดูอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ เขาเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเบามือ ประหนึ่งว่าหญิงสาวในอ้อมแขนคือแก้วเจียระไนล้ำค่าที่พร้อมจะแตกสลายหากเขาออกแรงมากเกินไปเพียงนิดชิงหลีซุกใบหน้าอยู่กับอกแกร่ง ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความทรมาน ความเป็นจริงที่ตบหน้าเธอเป็นระลอกๆ ตอกย้ำว่าในยามนี้เธอแทบขยับร่างกายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่เพียงเพราะรอยกระสุนที่เจาะทะลุต้นแขนเท่านั้น ทว่าความเจ็บปวดกลับแผ่ซ่านลุกรามไปทั่วทั้งหัวไหล่และแผ่นหลัง เพียงแค่เคลื่อนไหวร่างกายแผ่วเบา หยาดน้ำตาก็ร่วงแหมะลงมาขณะที่หยางเป่ยกำลังจะก้าวเข้าสู่ตัวบ้าน เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นพี่ชายทั้งสามคน... เมื่อพบว่าหยางตงกับหลีเจียง หยางหนานกับจ้าวเมิ่ง และหยางซีกับหลินอวิ่น ต่างพากันมารวมตัวยืนรออยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์“ซื่อตี้! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!” หยางตงโพล่งออกมาทันทีที่เห็นน้องชายอุ้มน้องสะใภ้ในสภาพอาบเลือดและมีผ้

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ... หลีเจียงขยับเข้าไปใกล้พลางลดเสียงลงให้เบาแต่หนักแน่น เพื่อให้บทสนทนานี้ดูจริงจังขึ้นกว่าเดิม “ลองคิดดูนะชิงหลี... ถ้าวันนั้นเขาไม่ได้ชอบเธอ หรือรักเธอโดยไม่รู้ตัวน่ะ ลองนึกตามนิสัยคนอย่างเขาดูสิ เขาจะแค่ลากเธอขึ้นมาจากปากอุโมงค์เพียงเพื่อให้เธอมาทนดูเขากระทืบหยางชวนเล่นแค่นั้นเหรอ หรืออันที่จริงแล้ว... เขาควรจะปล่อยให้เธอหลุดมือเข้าไปในเขตอิทธิพลของพวกคู่อริเพื่อให้เธอได้รับทัณฑ์ทรมานที่บังอาจคิดหนีไปจากเขาแทน... ลองคิดดูให้ดีนะ เรื่องศักดิ์ศรีน่ะ เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนระดับหยางเป่ยจะหาใครสักคนมาทำศัลยกรรมเปลี่ยนใบหน้าให้เหมือนเธอไม่ได้? เธอลองนึกถึงหน้ากากหนังมนุษย์ที่หยางตงชอบใช้ดูสิ...พี่ไม่ได้จะแก้ตัวแทนหรอกนะว่าหยางเป่ยเป็นคนดี เพราะลูกชายของพี่ก็ยังต้องรักษาตัวอยู่บนรถเข็น ทว่าเธอเชื่อไหม... สามีของพี่กลับพูดเองเลยว่า ถ้าวันนั้นเป็นเขาลงมือ... หยางชวนคงไม่มีชีวิตรอดกลับมาแล้ว นั่นแปลว่าหยางเป่ยแคร์ความรู้สึกของเธอมากเลยนะชิงหลี เขาหักห้ามใจทำเพียงแค่หักแขนหักขาหยางชวน ก็เพราะเขากลัว... กลัวว่าเธอจะเกลียดชังเขา แล้วต้องมาทนทุกข์กับสายตารังเก

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 19:50 น.หลังจากส่งพี่ชายทั้งสามคนกลับไปเรียบร้อยแล้ว หยางเป่ยยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าห้องทำงาน เขาไม่กล้าแม้แต่จะพาตัวเองกลับไปที่ห้องของชิงหลีในทันที เพราะภาพบานประตูที่พังยับเยินด้วยรอยกระสุนจากฝีมือของเขาเองยังคงติดตา มันเป็นสิ่งคอยตอกย้ำถึงความคุ้มคลั่ง ที่เกือบจะพรากชีวิตผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักมากแค่ไหนเขาจึงตัดสินใจเดินเลี่ยงเข้าห้องนอนของตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลที่แห้งกรัง รวมถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งมาตลอดตั้งแต่เมื่อวาน สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยชะล้างความสกปรกทางกายออกไปได้ แต่กลับไม่อาจลบล้างความหนักอึ้งในอกออกไปได้เลยหยางเป่ยเดินออกจากห้องน้ำพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมลวกๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปยังเตียงนอนหลังกว้างที่ตอนนี้ว่างเปล่าและเย็นเยียบ เพราะตามปกติแล้ว ไม่ว่าค่ำคืนนั้นเขาจะทำงานดึกดื่นเพียงใด สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือการเดินไปอุ้มชิงหลีให้มานอนร่วมเตียงเดียวกันเขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน พลางหยิบกางเกงนอนมาใส่เพียงตัวเดียวอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะตัดสินใจก้าวออกจากห้องเพื่อเดินตรงไปยังห้องของชิงหลีเ

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 00:45 น.กลางดึก...ต่อ...“แม่...แม่คะ... ทำไมตัวแม่มีแต่รอยช้ำแบบนี้ล่ะคะ? เยอะไปหมดเลย” จู่ๆ น้ำเสียงเธอก็เปลี่ยนเป็นความสะอึกสะอื้น “แม่ล้มเหรอคะ? เจ็บมากไหม... ให้หนูช่วยทายาให้แม่นะ...โอมเพี้ยงจงหายไป...รอยช้ำจงหายไป”คำพูดนั้นทำให้หยางเป่ยบดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้นพลุ่งพล่านจนอยากจะขุดหลุมศพหยางฉีขึ้นมาฉีกทิ้้งอีกรอบ รอยช้ำบนเรือนร่างของชิงเย่ในวันนั้น ย่อมไม่มีทางเป็นสิ่งอื่นใดไปได้ นอกจากการถูกบังคับข่มเหงรังแกอย่างทารุณโหดร้าย“หวังหลานกูคะ... คุณแม่... ทำไมแม่ถึงไปยืนอยู่บนนั้นล่ะคะ? แม่ลงมาเถอะ... แม่... ลงมา! ลงมาพาหนูขึ้นไปด้วยคะ หนูอยากไปกับแม่” ใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มฉายความทรมาน หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเนียนที่ร้อนผ่าว “แม่คะ! ลงมารับหนูก่อน! หลานกูปล่อยหนู ปล่อยหนูจะไปหาแม่...พ่อ...พ่อคะ...พาแม่ลงมา พาแม่ลงมา แม่...แม่คะ กลับมารับหนูก่อน หลานกูพาหนูขึ้นไปหาแม่หน่อย”หยางเป่ยใจสลายเมื่อนึกภาพตาม นี่คงเป็นวินาทีที่เซี่ยชิงเย่ผู้เป็นมารดาของเธอเลือกจบชีวิตตัวเองลง เพราะไม่สามารถแบกรับความอัปยศอดสูจากการถูกบังคับให้ตั้งคร

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 07:00 น.ต่อ... “ได้ครับเฮีย” ปานันตอบรับ แม้ในใจจะงงงวย เพราะเขาเข้าใจมาตลอดว่าที่ชิงหลีไม่ตั้งท้องเป็นเพราะเธอทานยาคุมกำเนิด และเจ้านายก็เป็นคนยอมรับและปล่อยให้เธอทำ เนื่องจากเธอไม่ไว้ใจ และหวาดกลัวว่าเขาจะรับผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในชีวิตช่วงที่เธอตั้งครรภ์ เหมือนดังฝันร้ายในอดีตที่เจิ้งยวนเคยทำไว้กับมารดาของเธอ“มึงเอาหลิวเหมยไปยัดไว้ที่โรงพยาบาลไหน?” หยางเป่ยถามขึ้นมา พลางใช้สายตาคมกริบจดจ้องที่ลูกน้อง “สั่งหมอ... ทำยังไงก็ได้ให้มันทรมานมากขึ้นไปอีก ไปเอาพิษจากพวกพี่สะใภ้มาทดลองใช้กับมันเลยก็ได้”หยางเป่ยวางถ้วยกาแฟลงเสียงดัง เคร้ง! เมื่อนึกถึงความร้ายกาจของแม่เลี้ยงที่พยายามทำทารุณกรรมชิงหลีถึงขั้นจะให้เธอเป็นหมันตั้งแต่ยังไม่เริ่มใช้ชีวิตปานันถึงกับตกตะลึง เพราะตอนนี้หลิวเหมยก็แทบไม่ต่างจากคนบ้าที่เสียสติ ถูกขังลืมอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชและต้องเผชิญกับการถูกทรมานด้วยการทดลองยาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่นี่เจ้านายของเขากลับสั่งให้เพิ่มระดับความเจ็บปวดให้มากขึ้นไปอีก*+*+*+*+*+*ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 07:40 น.