บททั้งหมดของ ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: บทที่ 61 - บทที่ 70

เมือง XXX | บริเวณกองไฟด้านนอกเหมืองร้าง | เวลา 00:30 น.หยางหนานยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองพลางถอนหายใจยาว “คืนนี้คงมีแค่พวกเราสามคนนี่แหละ... ที่ยังตั้งสติอยู่กับเนื้อกับตัว... แม้แต่คนสนิทของกูกับไอ้ชานซียังลงไปแดกยัยอิงอิงที่ใต้ดินเลย”ปานันหันขวับไปมองหยางหนานด้วยความตกใจ “เฮียพูดจริง? ลูกน้องเฮียก็ลงไปกินด้วยรึครับ?” เขาไล่สายตามองเฮียสองกับเฮียสามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ก็ใช่น่ะสิวะ พวกกูสองคนเลยคิดว่าไอ้ตัวข้างในมันจะหงุดหงิดไม่มีที่ระบาย เพราะเมียมันเจ็บตีนอยู่ กลัวมันเป็นบ้าแล้วลุกมาอาละวาดใส่พวกกู เลยกะจะมาชวนมันไปแดกเหล้า ที่ไหนได้... แม่งเอ๊ย... บทจะคลั่งขึ้นมา ใครก็หยุดมันไม่อยู่จริงๆ...” หยางซีทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ เมื่อนึกถึงเสียงที่รอดออกมาจากห้องพักปานันยกมือลูบหน้าแรงๆ พยายามสลัดภาพในหัวทิ้ง ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “มึงไปเอาเหล้ากับเก้าอี้มา! เอาไปที่กองไฟกองนั่น... แล้วเอาไอ้ที่แรงที่สุดมา! กูอยากเมาจนหูดับ!”ทั้งสามคนก้าวเดินฝ่าความมืดตรงไปยังกองไฟที่กำลังปะทุส่งแสงวูบวาบ พวกเขาทรุดตัวลงนั่งล้อมวงดื่มด่ำกับน้ำเมาที่แสบร้อนหวังจะให

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง01 เวลา 10:10 น.ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องพักด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน โยนร่างบอบบางของชิงหลีลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกระชากกล่องปฐมพยาบาลออกมาด้วยท่าทางดุดัน ความนุ่มนวลที่เคยมีเพียงน้อยนิดเมื่อเช้าอันตรธานหายไปจนหมดสิ้นมือหนาคว้าข้อเท้าเล็กแล้วกระชากผ้าพันแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือดและโคลนออกอย่างแรงจนแผลสดเปิดกว้าง หยางเป่ยหยิบขวดแอลกอฮอล์ขึ้นมาแล้วราดลงบนแผลที่เหวอะหวะโดยตรงเพื่อชำระล้างคราบโคลนที่กรังแผล...ซ่า! เสียงของเหลวปะทะแผลสดดังก้องท่ามกลางความเงียบ แอลกอฮอล์ที่สร้างความแสบร้อนราวกับถูกถ่านร้อนๆ นาบลงบนเนื้อสด ชิงหลีสะดุ้งสุดตัวและพยายามชักเท้าหนีตามสัญชาตญาณ แต่หยางเป่ยกลับเพิ่มแรงบีบที่ข้อเท้าจนเธอกระดิกไม่ได้“มึงอย่าดิ้น! ถ้ามึงยังดิ้นอีก... กูจะตัดเท้าที่มันหาเรื่องวิ่งวุ่นนี่ทิ้งซะ จะได้ไม่ต้องสะเออะออกไปให้ใครเห็นอีก แม่งเอ๊ย!” เขาตวาดลั่นพลางขยี้สำลีลงบนแผลอย่างรุนแรงตามอารมณ์ที่คุกรุ่นหยางหนาน หยางซี และหลินเหรินก้าวตามเข้ามาติดๆ ทำให้บรรยากาศในห้องที่คับแคบอยู่แล้ว ยิ่งทวีความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พวกเขายืนมองการทำแผลที่ดูเหมือนก

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01ต่อ.....ชิงหลีเงยหน้ามองคนข้างๆ “คะ... คุณ... คุณยังจำไอ้สองคนนั้นได้ไหม?”“สองคนไหน?” หยางเป่ยขมวดคิ้ว นึกไม่ออกว่าเธอหมายถึงใคร“อะ... ไอ้สองคนที่คุณบังคับให้ฉันฆ่าค่ะ!” ร่างเล็กสั่นเทาไปทั้งตัวเมื่อภาพเหตุการณ์ในห้องใต้ดิน 07 ย้อนกลับมาตอกย้ำหยางเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “แล้วไงต่อ?” เขาจำได้ดี นั่นคือครั้งแรกที่เขาบังคับให้เธอเข้าสู่โลกสีดำของเขา โลกที่มีแต่คาวเลือดและความตาย“วันนั้นเจิ้งยวนสั่งให้ฉันกลับบ้าน... ทั้งที่ยังไม่ถึงกำหนดวันหยุดเหมือนทุกครั้ง... พ่อบอกให้ฉันกลับไปร่วมงานเลี้ยงที่หลิวเหมยจัดขึ้น และมันก็เป็นเพียงงานเลี้ยงเล็กๆ ระหว่างหลิวเหมยกับเพื่อนของเธอ และเจิ้งอิงอิงก็อยากให้ฉันไปด้วย... พ่อจึงเรียกฉันกลับไป” ชิงหลีหลับตาลงเธอสูดอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก พยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่าออกมาอย่างสุดกำลัง “ทุกอย่างในงานเลี้ยงดูปกติ จนกระทั่ง...” ร่างบางสั่นเทาขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “กลางดึกคืนนั้น... ฉะ... ฉันได้ยินเสียงกลอนประตูห้องนอนของตัวเองดังขึ้นมาในความมืด” ความหวาดกลัวในเหตุการณ์ทำให้เธอก้มหน้าลง ยกมือไปจับชายเสื้อยืดของหยางเป่ย “

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01 (ย้อนกลับไปเมื่อคืน)ต่อ....ร่างหนาถอนหายใจออกมาก่อนจะสะบัดเสื้อผ้าตัวเองทิ้ง ร่างกายกำยำทาบทับลงไปบนร่างบางเพื่อให้ความอบอุ่น เขาประทับริมฝีปากบาง มือหนาบีบเค้นอกนุ่มหยอกล้อยอดดอกสีหวาน มืออีกข้างลงไปแตะสัมผัสกลีบเนื้อนุ่มกายสาวที่เปียกแฉะเพราะน้ำหวานที่ไหลออกมาเพื่อรองรับความดุดันของเขา ชายหนุ่มใช้นิ้วเรียวแหวกกลีบเนื้อที่ยังบวมช้ำจากเมื่อวาน เข้าไปในร่องรักที่คับแคบแต่นุ่มอุ่น ใช้นิ้วโป้งบดขยี้ปุ่มกระสัน“อื้อ…” ชิงหลีครางสั่นในลำคอ เมื่อนิ้วร้ายเข้าไปในพื้นที่คับแคบที่ยังแสบร้อน มือบางเกร็งจิกไหล่หนา ใบหน้างามเหยเกด้วยความแสบปวดจนร่างกายเกร็งกระตุกหยางเป่ยผละจากปากนุ่ม และกระซิบเสียงพร่าชิดใบหู “มึงเริ่มเอง วันนี้กูอยากให้มึงพักผ่อน แต่มึงลุกขึ้นมาปลุกกูเอง” พูดจบเขาก็งับติ่งหูอย่างหยอกล้อ และแลบลิ้นลามเลียลงมาที่เนินอกใหญ่โต ขบเม้มยอดทับทิมสีหวาน นิ้วมือเรียวยังคงบดขยี้เม็ดเสียวและขยับนิ้วบดขยี้จุดอ่อนไหวภายในผนังมดลูก เพื่อสร้างความรัญจวนที่หอมหวานให้ร่างบาง“อ๊ะส์… คุณ” ชิงหลีแอ่นตัวรับสัมผัสจากลิ้นร้ายที่ดูดดึงยอดอกสีอ่อน ลมหายใจอุ่นร้อน

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01ต่อ...หยางเป่ยจ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เขาเอื้อมมือไปลูบไล้ปรางแก้มที่ซีดสลาวของเธออย่างแผ่วเบาดุจขนนกจนดูเหมือนจะอ่อนโยน ทว่าประโยคที่หลุดออกมากลับเชือดเฉือนใจเหมือนใบมีดโกน“ถ้ามึงหายไป... พ่อเลวๆ ของมึงจะตามหาแทบบ้าแบบนี้ไหม... อีโสเภณี” ขาดคำ มือหนาที่เคยสัมผัสแผ่วเบากลับแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บเหล็ก บีบกระชากลำคอระหงไว้แน่น! “หรือกูควรปล่อยมึงไปหาพ่อมึงดี? ดูท่าพ่อมึงจะทนรนหาที่ตาย... ไปรอเสนอหน้าอยู่ที่คฤหาสน์กูแล้ว”“แคก... แคกๆ...” ชิงหลีสำลักอากาศ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะขาดอากาศหายใจ เธอพยายามดิ้นรนแกะนิ้วเหล็กของเขาออกอย่างสุดกำลัง ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ“เวรเอ้ย!! เมียกูเสือกเป็นลูกสาวคนทรยศ! อีสายเลือดชั่ว!!” หยางเป่ยสบถลั่นก่อนจะสะบัดมือออกจนร่างเล็กถลาไปกับโซฟา โทสะที่ยังไม่มอดดับขับให้เขาเอื้อมมือไปกระชากเรือนผมสีเงินสว่างจนศีรษะของเธอหงายรั้งมองเพดานตามแรงมืออย่างเลี่ยงไม่ได้“ฉะ... ฉันไม่รู้อะไรด้วย... ฉันไม่ได้ทรยศคุณสักหน่อย” ชิงหลีเค้นเสียงตอบทั้งน้ำตาที่ไหลนองอาบ