ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

คนของเขาถูกกำจัดทิ้งตั้งแต่ปลายฤดูที่แล้วจนหมดสิ้น สายข่าวที่ส่งเข้าไปอยู่ในจวนว่านฉีชินอ๋อง ไม่ถูกสังหารก็ถูกส่งไปอยู่ชายแดนจนหมดสิ้นไม่เหลือ ผู้ที่เคยสวามิภักดิ์ต่อเขาก็กลับใจกลายเป็นคนของชินอ๋องไปหมดรัชทายาท ร้อนอกร้อนใจ ไม่รู้ว่าจะดำเนินการต่อไปอย่างไรดี จนกระทั่งวันงานศพของอดีตพระชายา ได้เห็นหน้าธิดาเพียงคนเดียวของว่านฉีอี้ก็บังเกิดแผนการในใจ ในเมื่อจัดการพ่อไม่ได้ก็จัดการลูกจะเป็นอะไรไป แต่ไหนแต่ไรมาสตรีชนชั้นสูง มีค่าแค่เพียงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นใดแคว้นหนึ่งหรือตระกูลใดตระกูลหนึ่งเท่านั้น ว่านฉีเส้าหนิงเองก็เช่นกัน จุดจบของนางก็คงไม่ต่างอะไรจากสตรีอื่น ยิ่งงดงามด้วยแล้วยิ่งมีค่ายิ่งว่านฉีจิ้งดำรงตำแหน่งรัชทายาทมายาวนาน แต่กระนั้นฮ่องเต้ก็ยังไม่คิดปล่อยมือจากราชบัลลังก์เสียที เขาคิดว่าแค่รออีกนิดหน่อย เชื่อว่าตาเฒ่าอีกไม่นานก็จากไปแต่คนผู้นั้นกลับแข็งแรงนัก ไม่เพียงไม่เคยป่วย ร่างกายยังคงแข็งแรง สมองยังคงปราดเปรื่อง มีอยู่ปีหนึ่งว่านฉีจิ้งแอบได้ยินพระบิดาพูดคุยกับเสนาบดีฝ่ายซ้าย พระองค์โปรดปรานว่านฉีอี้อีกทั้งยังชื่นชมความฉลาดเฉลียวของน้องชายต่างมารดา

 เส้าหนิงคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ นางมาอยู่เมืองหลวงได้เกือบเดือนแล้ว หากไม่ใช่ในงานสำคัญ หน้าของบิดาเป็นเช่นไรนางแทบจะจดจำไม่ได้ เหมือนเขาเองก็รู้ตัวว่านางรังเกียจเขา ต่างคนต่างก็หลีกเลี่ยงกัน เส้าหนิงเองเคยมั่นใจว่าบิดาเกลียดนาง แต่นั่นมันเป็นเรื่องก่อนที่ท่านพ่อบ้านจะพานางไปที่ต้นไม้ของพี่ชายมองด้วยสายตาของคนไม่มีความรู้ยังดูออกเลยว่าต้นไม้สองต้นนั้นได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เมื่อวันก่อนว่านฉีเส้าหนิงคิดอะไรเพลิน ๆ ออกไปเดินเล่นในจวนยามค่ำคืน ก็พบว่าชินอ๋องมานั่งดื่มสุราใต้ต้นหลิวพี่ชาย เขาไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าดูเศร้าสร้อยเต็มไปด้วยความกังวลใจ การกระทำเช่นนั้นทำให้นางรู้สึกสับสน ไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไรเขาเป็นบุรุษหล่อเหลา แม้ในเวลานี้จะอายุใกล้สี่สิบแต่ก็ยังดูดีเป็นบุรุษที่องอาจและแข็งแรง พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ขนาดเสด็จปู่ของนางที่อายุเข้าสู่วัยชรายังดูดีสมวัย คนบ้านนี้คงได้กรรมพันธุ์ดีละมั้ง ส่วนนางที่เป็นเชื้อสายของพวกเขา ตนเองก็เลยได้รับผลพลอยได้ดี ๆ เช่นนี้ไปด้วย “ท่านหญิง ท่านอ๋องมาบอกให้ข้าพาท่านออกไปเที่ยว” ต้วนเต๋อชิง

 เล่อฮวาหยวนและฉีหลานเซี่ยมาถึงร้านขนมวิหคขับขานหลังจากที่หลางซีเยว่ไปเป็นธุระเรื่องห้องส่วนตัวราว ๆ หนึ่งก้านธูป ก็พบว่าที่บริเวณหน้าร้านเต็มไปด้วยแขกที่มารอลิ้มรสชาติของขนม แถวยาวกินพื้นที่ไปถึงสองสามตรอก ทุกคนต่างยืนรอพูดคุยกันอย่างสนุกสนานไม่มีเบื่อ ไม่มีใครยอมออกจากแถว เพราะล้วนแต่ต้องการชิมขนมขึ้นชื่อดูสักครั้งเมื่อหลางซีเยว่เห็นเจ้านายของตนก็รีบเข้ามารายงานเรื่องที่พวกเขาต้องทราบ“เรียนท่านแม่ทัพ เรียนคุณหนูฉี เวลานี้ห้องส่วนตัวของร้านวิหคขับขานเต็มหมดแล้ว ไม่สามารถรับคนได้อีก เกรงว่า...” หลางซีเยว่แสดงความลำบากใจ เขานั้นยื่นเงินมากมายให้กับเสี่ยวเอ้อ ซ้ำยังให้จำนวนเงินที่เยอะกว่าปกติสามเท่า แต่กระนั้นคนของร้านขนมวิหคขับขาน ก็ไม่สามารถจัดการเรื่องห้องส่วนตัวให้กับเขาได้“จะยากแค่ไหนกันเชียว” ฉีหลานเซี่ยไม่เชื่อว่าวันนี้นางจะไม่ได้รับประทานขนมของร้านนี้ในวันนี้ นางถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเด็กอยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ สตรีในชุดสีชมพูสวยงามเดินก้าวรุดไปอย่างใช้อำนาจส่วนบุรุษร่างสูงที่เดินมาด้วยกัน ทำแค่เพียงยืนกอดอกเฝ้า

เพี๊ยะ!! เสียงมือประทับลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของสตรีชุดขาว ดังเสียจนผู้คนในบริเวณนั้นหันกลับมาสนใจเรื่องวุ่นวายอีกรอบ ริ้วรอยจากการถูกตบขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ ผู้เป็นเจ้าของใบหน้างดงามอ่อนโยนเริ่มมีน้ำตา นางหันไปส่งสัญญาณให้กับต้วนเต๋อชิงโดยไม่ให้ผู้ใดเห็น เขาเป็นคนฉลาดย่อมรู้ว่าต้องทำสิ่งใดในเวลานี้“ท่านหญิงเส้าหนิง พระธิดาเพียงคนเดียวของว่านฉีชินอ๋อง!!! พระนัดดารักของฮ่องเต้แคว้นต้าเป่ย” ต้วนเต๋อชิงแสดงละครฉากใหญ่ส่งเสียงฟูมฟายตะโกนชื่อเสียงเรียงนามของนางอย่างเต็มยศดังลั่นถนน “เหตุใดใบหน้าที่ล้ำค่าของพระองค์จึงมีริ้วรอยมือสีแดงเช่นนี้”ว่านฉีเส้าหนิงคายเลือดในปากลงบนพื้น ก้มหน้าเล็กน้อยมีน้ำตา ท่าทางของนางดูน่าสงสารประกอบกับสวมชุดสีขาวสะอาด ดูแล้วยิ่งบริสุทธิ์ผุดผ่อง มีใครในเมืองไม่รับรู้บ้างว่านางเพิ่งจะสูญเสียมารดา ซ้ำตอนนี้ยังมาถูกรังแก“องครักษ์ต้วน ข้าถูกสตรีผู้นี้ตบ” ว่านฉีเส้าหนิงชี้หน้าฉีหลานเซี่ย “องครักษ์ต้วน ข้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ไม่เป็นไรหรอก แต่เสี่ยวเอ้อของร้านวิหคขับขานถูกรังแก เป็นเรื่อง

หลังจากวันนั้นชื่อเสียงของว่านฉีเส้าหนิงก็โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง ผู้คนต่างชื่นชมในความกล้าที่จะยื่นมือลงมาช่วยเหลือผู้ที่ด้อยกว่า ว่านฉีอี้เองก็ได้ยินเรื่องราวทุกอย่างหลังจากนั้น เพราะต้วนเต๋อชิงกลับเข้ามารายงานทุกอย่างที่เกิดขึ้นในร้านวิหคขับขานให้เขารับรู้ร้านขนมวิหคขับขานถูกเขาลงนามจองเอาไว้นานหลักหลายเดือนเพราะตั้งใจว่าหลังจากที่ไปพาตัวภรรยากลับมาจากชนบทแล้วจะไปร่วมดื่มด่ำกับรสชาติของที่นั่น แต่เขาไม่มีโอกาส การไปที่นั่นจึงเป็นการทำให้ตัวเขานั้นสะเทือนใจเกินไป ว่านฉีอี้จึงงดไปและให้ต้วนเต๋อชิงเป็นผู้พาธิดาของเขาไปแทนบุรุษในชุดผ้าฝ้ายสีขาว เส้นผมยาวสลวยถูกมัดรวบเอาไว้หลวม ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ ในมือจับพู่กันเขียนภาพอักษร ท่วงท่าสง่างาม วันนี้เขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“เหมือนใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ” ต้วนเต๋อชิงเห็นผู้เป็นนายยิ้มออกมา“ใช่ เหมือนมารดาไม่มีผิด นิสัยเช่นนี้ถอดแบบเสี่ยวหนิงออกมาทุกกระเบียดนิ้ว” การกระทำของนางทำให้เขาคิดถึงซูหยุนหนิง นางเป็นเช่นนั้น เห็นผู้ใดอ่อนแอถูกรังแกเป็นไม่ได้ต้องยื่นมือออกหน้าช่วยเหลือทุกครั้งไป ทั