ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

เมื่อเว่ยกงกงนั่งลงแล้วก็เริ่มเปิดประเด็นสำคัญที่จะต้องกล่าวให้ว่านฉีชินอ๋องทราบ ครั้นได้อยู่กันตามลำพังชายสูงวัยสีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าเมื่อครู่“ท่านหญิงงดงามถอดแบบออกมาจากพระชายาไม่มีผิด” เพราะยิ่งงดงามยิ่งเป็นภัยเว่ยกงกงเว้นวรรคแล้วจึงกล่าวต่อ “นั่นยิ่งทำให้ข้ากังวลใจ” ชายชราถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยกดื่มน้ำชาในจอกจนหมด“เว่ยกงกงโปรดเอ่ยออกมาตามตรงอย่าได้อ้อมค้อม” ว่านฉีชินอ๋องเองก็อยากทราบจุดประสงค์ที่เขาชวนมาดื่มชาเสียที“เมื่อหลายวันก่อน รัชทายาทมาเข้าเฝ้าฝ่าบาท จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถึงท่านหญิงเส้าหนิง ทั้งที่ในเวลานั้นไม่มีบทสนทนาใดเชื่อมมาถึงนางได้เลย”สีหน้าของว่านฉีอี้พลันดำมืด เช่นนี้แล้วเหตุใดคนผู้นั้นจึงไม่คิดจะหยุดสักที“เสด็จพี่ไม่คิดจะหยุดอย่างนั้นหรือ”“ตราบใดที่ยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์ รัชทายาทคงไม่หยุด และต่อให้พระองค์ได้ขึ้นปกครองแผ่นดินก็ไม่แน่ว่าจะรามือ ทั้งที่ตอนยังทรงพระเยาว์ก็เป็นพี่น้องที่รักกันดีแท้ ๆ เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้” เว่ยกงกงไม่รู้ว่าอะไรคือจ

 เพราะที่ค่ายทหารของว่านฉีชินอ๋องเกิดเรื่องอื้อฉาว เป็นเหตุให้ว่านฉีอี้ต้องเร่งรีบออกเดินทางไปจัดการสะสางเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยตนเอง ทั้งที่ตั้งใจจะไปรับประทานอาหารเย็นกับนางแท้ ๆ เขาผิดคำพูดกับบุตรสาวอยู่ร่ำไปว่านฉีอี้เปลี่ยนมาสวมชุดฝึกทหาร ร่างกายสูงใหญ่หล่อเหลาแม้อายุจะล่วงเข้าสู่วัยกลางคนแล้วก็ตาม ใบหน้าก็มิได้มีริ้วรอยอย่างที่คนวัยนี้ควรจะเป็น อาชาสีดำนิลกาฬถูกควบคุมอย่างเชี่ยวชาญจากผู้เป็นเจ้าของ ท้องฟ้าเป็นสีทองจากดวงทิวาที่กำลังลับขอบฟ้า บรรยากาศรอบกายค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แม้จะอยู่ในฤดูร้อนแต่อากาศในเวลากลางคืนในตอนนี้ กลับหนาวเย็นจนแปลกพิลึก“ท่านอ๋องระมัดระวังตัวด้วย” หยางเฟิงกล่าวเตือนผู้เป็นเจ้านาย“....” ว่านฉีชินอ๋องมิได้กล่าวสิ่งใดทำแค่เพียงพยักหน้ารับรู้ ความเงียบสงบอันผิดปกติของพนาไพร ทำให้ว่านฉีอี้เริ่มรู้สึกหวั่นวิตกแปลก ๆ ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบ ๆ กาย“ท่านอ๋องระวัง” ปลอกกระบี่ของหยางเฟิงถูกเขาใช้พลังวัตรส่งไปข้างหน้าเพื่อ

 เมื่อออกมายืนอยู่หน้าประตูเรือน เส้าหนิงมองไปรอบ ๆ ด้าน แสงไฟและเสียงอึกทึกมาจากทิศที่เป็นเรือนของว่านฉีชินอ๋อง คนตัวเล็กตั้งสติเล็กน้อยพลางบีบมือเล็กของตัวเองแน่น เพื่อให้ตนนั้นคลายความรู้สึกกังวล ก่อนจะก้าวขาไปยังเรือนของผู้เป็นบิดาอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่เสียกิริยายังไม่ทันที่จะถึงเรือนอันเป็นที่พำนักของว่านฉีชินอ๋อง เส้าหนิงก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ กลิ่นคาวของโลหิตคละคลุ้งไปทั่วทั้งพื้นที่ เสื้อผ้าของทหารองครักษ์นางจำได้ว่าเดิมทีเป็นสีแดงเลือดหมู เวลานี้ถูกย้อมไปด้วยของเหลวบางอย่างจนกลายเป็นสีดำเกือบทั้งหมด เส้าหนิงเดาได้ในทันทีว่านั่นคือโลหิต สีหน้าของทุกคนต่างกำลังตกอยู่ในความกังวล บางคนเองก็ได้รับบาดเจ็บสะบักสะบอมไม่ต่างกันหยางเฟิงที่ออกมาสั่งการเห็นท่านหญิงเส้าหนิงยืนแอบอยู่ในมุมเล็ก ๆ ก็เร่งรีบเข้าไปทักทาย ตั้งใจจะรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับบิดาของนาง แม้จะรู้ว่าความสัมพันธ์ของว่านฉีชินอ๋องและท่านหญิง ไม่ได้สนิทกันแต่ก็ควรให้ท่านหญิงที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วรับรู้เอาไว้ “คารวะท่านหญิง” เมื่อทุกคนในที่นั้นเห็นหยางเฟิงทำคว

 ค่ำคืนแห่งความยากลำบากผ่านพ้นไปแล้ว นางรักษาและดูแลว่านฉีชินอ๋องด้วยวิธีการทางการแพทย์แผนปัจจุบันที่นางเคยศึกษามาบ้างเล็กน้อย ผสมผสานกับสมุนไพรและการฝังเข็มห้ามเลือดของเหล่าหมอหลวง อาการของว่านฉีชินอ๋องผ่านพ้นค่ำคืนนั้นไปได้อย่างยากลำบาก ผู้ที่เป็นบิดาของนางหมดสติไปอีกหลายวันข่าวเกี่ยวกับการได้รับบาดเจ็บของว่านฉีอี้ถูกปกปิดเป็นความลับ นางกำนัลบ่าวไพร่ในเรือนถูกตู้ลี่และหยางเฟิงสั่งให้ปิดปากเงียบ และให้ปล่อยข่าวออกไปว่าว่านฉีอี้ไม่สบายเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงและงดรับแขกหลังจากนี้ ไม่มีกำหนด เมื่อสั่งงานเสร็จผู้เป็นนายของจวนก็สลบไสลไม่ได้สติ โดยมีว่านฉีเส้าหนิงคอยเข้าออกเรือนของผู้เป็นบิดา ดูแลอยู่ไม่ห่างว่านฉีเส้าหนิงนั่งอยู่ข้างเตียง ยาสมุนไพรของบิดา เส้าหนิงไม่ต้องออกไปขุดพวกมันมาเองเหมือนครั้งเมื่ออยู่ชนบท และโชคดีอีกอย่างที่อาวุธลับนั่นไม่มียาพิษเส้าหนิงพยายาม ตรวจสอบดูแล้วจากความรู้เรื่องสมุนไพรที่ตนมีประกอบกับคำแนะนำของหมอหลวงไม่พบว่ามีอะไรผิดปกติ เหลือแค่เพียงบิดาของนางฟื้นขึ้นมาเท่านั้น อีกไม่นานก็จะถึงงานประเพณีล่าสัตว์ แต่กระน

วันงานพิธีล่าสัตว์มาถึงไวราวกับโกหก ก่อนจะขึ้นรถม้าไปที่ลานพิธีเส้าหนิงเดินไปที่เรือนของบิดา ใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว บาดแผลดีขึ้นมากแล้ว นางไม่ได้เอ่ยสิ่งใดปล่อยให้นางกำนัลและหมอหลวงจัดการเรื่องของเขาไป ส่วนนางก็มีเรื่องยากลำบากที่ต้องเผชิญหน้านางไม่อยากเติบโตเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด ไม่ว่าจะโลกไหนนางก็เฝ้าคะนึงคิดถึงช่วงวัยเด็กอยู่เสมอ หากนางเกิดเป็นบุตรของสตรีชาวบ้านทั่วไปก็คงจะดีไม่น้อย ไม่ต้องแบกรับความยากลำบากอะไรเช่นนี้ มีไม่กี่สิ่งที่นางภาคภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นบุตรสาวของตัวละครเอกนั่นก็คือ ความงดงามและร่ำรวยนั่นแหละ ถึงจะรวยช้าไปสักหน่อยก็เถอะนางเข้าใจบิดาเรื่องที่เขาไม่มารับประทานมื้อเย็นกับนาง เนื่องเพราะเขาต้องออกไปทำธุระที่ค่ายทหารจนสุดท้ายได้รับบาดเจ็บ แต่เรื่องสำคัญที่สุดคือนางยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดบิดาของนางจึงได้ทิ้งนางและมารดาไป ทำไมจึงปล่อยให้พวกนางสองคนตกระกำลำบากอยู่ในชนบทกันล่ะ ไม่ว่าจะคิดอีกกี่ตลบนางก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะรักงั้นเหรอ อ้างไปเรื่อยนั่นแหละ ตลกสิ้นดี  ใช้เวลาราวสองชั่วยามรถม้าของว่านฉีเส้าหนิงก็มาถึ