All Chapters of เกมส์รักวิศวะร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

หลังจากแยกย้ายออกจากอู่ RED ENGINEERING ตอนเกือบตีสอง รถสปอร์ตสีดำของพี่รามก็ขับฝ่าฝนปรอยๆ บนถนนตอนดึกกลับคอนโดเงียบๆ ข้างในรถไม่มีเสียงเพลงเหมือนทุกครั้ง มีแค่เสียงฝนกระทบกระจกกับเสียงเครื่องยนต์เบาๆ เท่านั้น ฉันแอบหันไปมองคนข้างตัวอยู่หลายครั้ง พี่รามยังจับพวงมาลัยด้วยสีหน้านิ่งๆ ตามปกติ แต่ร่องรอยความล้าบนหน้าเขากลับชัดเจนกว่าทุกวัน ใต้ตาเริ่มคล้ำจางๆ เพราะอดนอนสะสมมาหลายคืนตั้งแต่ช่วงก่อนแข่ง ต่อให้ปากเขาจะบอกว่า “ยังไหว” เพื่อให้คนรอบข้างสบายใจก็เถอะ แต่ความจริงแล้ว ฉันรู้ดีว่าตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจของเขาเหนื่อยมากแค่ไหน ฉันเลยค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือข้างที่วางอยู่บนคันเกียร์เงียบๆ เพื่อช่วยให้เขาผ่อนคลายขึ้น พี่รามชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะหันมามอง “มีอะไรหรือเปล่าครับขวัญข้าว” “เปล่าค่ะ หนูแค่อยากจับมือพี่รามไว้เฉยๆ” คำตอบตรงๆ ของฉันทำให้มุมปากของเขาขยับยิ้มบางๆ ออกมาทันทีโดยไม่ต้องรักษามาดดุ พี่รามพลิกมือกลับมากุมมือฉันแน่นกว่าเดิม ก่อนจะยกมือฉันขึ้นไปจูบหลังมือเบาๆ หนึ่งครั้ง

วุ่นวายและปัญหาบีบคั้นจนแทบไม่มีเวลาหยุดพักหายใจ ฉันค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเงยหน้ามองสำรวจใบหน้าของคนข้างกาย รามยังคงหลับสนิทอยู่ ใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งเฉย เย็นชา และดุดันยามที่เขาต้องออกไปเจอคนข้างนอก ตอนนี้ในยามหลับกลับดูผ่อนคลาย อ่อนโยน และราบเรียบกว่าทุกวัน ผมสีดำยุ่งนิดหน่อยจากการนอน รอยช้ำเล็กๆ ตรงปลายหางคิ้วยังคงมีรอยจางๆ ให้เห็น ซึ่งเป็นแผลที่ได้มาจากการแข่งอันดุเดือดเมื่อคืน ฉันเผลอยิ้มบางๆ ออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยกปลายนิ้วขึ้นไปแตะแก้มสากของเขาเบาๆ “นั่งจ้อง นั่งมองหน้าพี่ขนาดนี้ เดี๋ยวก็หลงพี่หนักกว่าเดิมจนถอนตัวไม่ขึ้นหรอกครับคนดี” เสียงทุ้มแหบพร่าปนงัวเงียดันดังแทรกขึ้นมาทันที ทั้งที่เจ้าตัวยังปิดตาอยู่ด้วยซ้ำ ทำเอาฉันสะดุ้งวูบด้วยความตกใจที่โดนจับได้ “พี่ราม! นี่พี่ตื่นตั้งนานแล้วเหรอคะ” เขาค่อยๆ ลืมตาเรียวคมขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะมองตรงมาที่ใบหน้าของฉันนิ่งๆ แล้วหลุดยิ้มตรงมุมปากจางๆ อย่างผู้ชนะ “ตื่นขึ้นมาตั้งแต่จังหวะที่มีเด็กดื้อแอบส่งสายตามานั่

หลังจากข่าวเรื่องการฟ้องร้องจากฝั่ง Falcon หลุดออกไปตามสื่อ บรรยากาศรอบอู่ RED ENGINEERING ก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ นักข่าวจากหลายสำนักเริ่มมาปักหลักเฝ้ารอสัมภาษณ์อยู่หน้าประตูอู่กันตั้งแต่เช้าตรู่ รถของคนในทีมแทบทุกคันถูกรุมถ่ายรูปทุกครั้งเวลาเข้าออก จนบางวันพี่ขุนทัพต้องเดินออกไปยืนกันนักข่าวด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้เข้ามาวุ่นวายด้านในมากเกินไป แต่ถึงอย่างนั้น คนที่ดูนิ่งที่สุดก็ยังเป็นราม เขาไม่ได้หลบหน้าสื่อ ไม่ได้ปฏิเสธคำถาม และไม่เคยแสดงท่าทีหวาดหวั่นออกมาให้ใครเห็นเลยสักนิด “ฝั่งนั้นกำลังพยายามโยนทุกอย่างมาให้กูรับคนเดียว” รามพูดเรียบๆ ขณะนั่งอ่านเอกสารจากฝ่ายกฎหมายอยู่ตรงโต๊ะทำงานกลางอู่ ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองทันที “แล้วหลักฐานฝั่งเราล่ะคะ” “มีครบครับ” วินทร์ตอบแทนพร้อมเลื่อนโน้ตบุ๊กหันมาให้ดู “กล้องจากรถเบอร์ 27 จับจังหวะที่เคนเบียดไลน์ก่อนทั้งหมดไว้ได้ แล้วก็มีข้อมูลตัวรถที่ตรงกันหมด” “รวมถึงเรื่องขโมยข้อมูลเซ็ตอัพรถด้วย” ขุนทัพเสริมเสียงเข้ม “ถ้าจะลากเรื่องนี้ขึ้นมา

หลังจากเรื่องฟ้องร้องของทีม Falcon ถูกสมาคมสั่งยกคำร้องทั้งหมด ชีวิตในอู่ RED ENGINEERING ก็กลับมาสงบอีกครั้งแบบที่ไม่เกิดขึ้นมานาน หลายอย่างค่อย ๆ กลับเข้าที่เข้าทาง พี่ขุนทัพเลิกหัวเสียใส่ทุกคนตลอดเวลา วินทร์กลับไปหมกตัวอยู่กับข้อมูลรถเหมือนเดิม จอมขวัญยังคงปากดีเหมือนทุกวัน ส่วนเจต เพลง แล้วก็คอปเตอร์ก็ยังแวะเวียนเข้ามาที่อู่บ่อยจนแทบกลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมไปแล้ว เย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ฉันนั่งกินข้าวอยู่กับเพลงที่โรงอาหารคณะนิเทศตามปกติ ขณะที่เพลงกำลังนั่งไถโทรศัพท์ดูรีวิวร้านขนมอยู่เงียบ ๆ จู่ ๆ โทรศัพท์ฉันก็สั่นขึ้น ชื่อ “พี่ราม” ปรากฏอยู่บนหน้าจอทันที หัวใจฉันเผลอเต้นแรงขึ้นมาเองทุกครั้งเวลาเห็นชื่อเขา ทั้งที่คบกันมาสักพักแล้วก็ตาม “ฮั่นแน่” เพลงเงยหน้าจากจอมาหรี่ตามองทันที “แฟนโทรมาอีกละ” “เงียบเลยมึง” ฉันรีบกดรับสายทันที “ว่าไงคะพี่ราม” เสียงทุ้มต่ำดังกลับมาจากปลายสาย “เลิกเรียนหรือยังครับ” “เลิกแล้วค่ะ” “งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับ” “หืม? วันนี้ไม่เข้า

หลังจากเรื่องราวฟ้องร้องฝั่ง Falcon จบลง ชีวิตนักศึกษาปีสองของฉันก็หมุนวนอยู่กับตารางเรียน คณะนิเทศศาสตร์เริ่มปล่อยบทเรียนหินๆ ออกมาทักทาย ไหนจะงานกลุ่ม โปรเจกต์ ถ่ายคลิป ตัดต่อ ไปจนถึงกิจกรรมคณะสารพัดจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ส่วนพี่รามก็อยู่ในช่วงพักการแข่งขันอย่างจริงจัง เขาแวะเวียนเข้าอู่ RED ENGINEERING ทุกวัน แต่ขยับบทบาทจากคนหลังพวงมาลัยมาเป็นคนคุมทีม คุมงานเซ็ตรถ และดูแลช่างฝึกงานรุ่นใหม่แทน ถึงไม่ได้ลงสนามแข่งเองแล้ว แต่ชื่อ “ราม RED ENGINEERING” ก็ยังคงเป็นที่พูดถึงในวงการ ยิ่งหลังจบแมตช์ FINAL RACE วันนั้น คนทั้งวงการแทบไม่มีใครไม่รู้จักเขา แต่สำหรับฉัน รามในตอนนี้ต่างจากภาพจำของคนอื่นโดยสิ้นเชิง เวลาอยู่อู่เขาอาจจะดูนิ่ง ดุ และจริงจัง แต่เวลาอยู่กับฉันสองคน ผู้ชายคนนี้กลับกลายเป็นคนอบอุ่นอย่างน่าตกใจ เขาชอบมารับฉันหลังเลิกเรียนแทบทุกวัน วันไหนอู่ยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ก็ยังโทรมาถามเสมอว่ากินข้าวหรือยัง เหนื่อยไหม หรือบางครั้งก็แอบซื้อโกโก้เย็นแก้วโปรดมาวางไว้ให้หน้าตาย ยัยเพลงชอบบ่นอยู่บ่อยๆ ว่า “มึงรู้ตัวมั้ย ว่าพี่รามแม่