All Chapters of เกมส์รักวิศวะร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

แพรมองดูรถแข่งสีแดงดำของรามที่กำลังฝ่าม่านสายฝนอยู่กลางแทร็กด้วยความเร็วสูง ขอบตาของเธอเริ่มแดงก่ำและร้อนผ่าวขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้าเกาะกุมหัวใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวความแค้นส่วนตัวจะบานปลายลุกลามมาถึงขั้นนี้ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเคนจะบ้าคลั่งจนกล้าเล่นงานถึงชีวิตกันจริง ๆในสนามแข่ง การแข่งขันเคลื่อนตัวเข้าสู่รอบสุดท้ายอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดันที่ทวีคูณ เสียงเชียร์และเสียงตะโกนรอบสนามดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นปูนอัฒจันทร์สะเทือนเลื่อนลั่น รถของรามยังคงรักษาตำแหน่งผู้นำเอาไว้ได้ แต่อยู่ข้างหน้าเพียงแค่ครึ่งช่วงคันรถเท่านั้น และเคนก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยมือจากชัยชนะตรงหน้าไปง่าย ๆ ในจังหวะโค้งสุดท้ายก่อนจะตัดเข้าสู่เซกเตอร์ทางตรงยาว รถสีดำด้านของ Falcon อาศัยจังหวะมุมอับพุ่งแทรกตัวเบียดไลน์เข้ามาทางด้านข้างของหมายเลข 27 อย่างจงใจและไร้ซึ่งน้ำใจนักกีฬา ปังงงง! เสียงโลหะและไฟเบอร์กราฟิกกระแทกกันดังสนั่นลั่นไปทั่วทั้งขอบสนามแข่ง “พี่ราม!” ฉันร้องตะโกนออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจเต็มเสียง

เสียงเฮรอบสนามแข่งขันยังคงดังสนั่นลั่นแทร็กอย่างต่อเนื่องไม่ยอมลดละ แสงไฟแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของบรรดานักข่าวพากันกะพริบวาบถี่รัวสะท้อนละอองฝนสว่างไสวไปทั่วบริเวณพื้นที่พิทเลน ขณะที่สายฝนด้านนอกยังคงทำหน้าที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าภายใต้การโอบกอดในอ้อมแขนอันอบอุ่นของราม ฉันกลับไม่ได้ยินเสียงความวุ่นวายหรือความโกลาหลใด ๆ รอบกายอีกเลย รับรู้เพียงแรงกอดรัดที่กระชับแน่นหนาขึ้นเรื่อย ๆ ของเขา กับจังหวะเสียงก้อนเนื้อหัวใจใต้แผ่นอกกว้างที่ยังคงเต้นระทึกแรงไม่หาย หลังจากข้ามผ่านจังหวะนาทีเฉียดตายกลางพื้นแทร็กเปียกลื่นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ “พี่กลับมาหาเราแล้วนะครับขวัญข้าว” กระแสเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดข้างใบหูแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากลมหายใจของเขาเป่ารดผิวเนื้อจนขอบตาของฉันร้อนผ่าวและน้ำตาซึมร่วงหล่นลงมาอีกระลอก ฉันใช้สองมือกำชายเสื้อแข่งสีแดงดำตัวหนาของเขาเอาไว้แน่นหนาจนขึ้นข้อนิ้วขาว ซบใบหน้าหวานลงกับแผ่นอกกว้างสะอื้นไห้ออกมาทั้งน้ำตา “ทีหลังห้ามทำ... ห้ามทำให้หนูตกใจจนใจเสียแบบนี้อีกแล้วนะคะพี่ราม” พี่ราม

ค่ำคืนวันนั้น หลังจากความวุ่นวายและพิธีการทุกอย่างในสนามแข่งขันเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ สมาชิกทีม RED ENGINEERING ทั้งหมดก็ยกขบวนพากันไปจัดงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งแชมป์ต่อที่ร้านอาหารกึ่งบาร์สไตล์ลอฟต์ย่านรังสิต ซึ่งเป็นร้านประจำที่กลุ่มของพวกพี่รามชอบมาสิงสถิตกันเป็นประจำ บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยรื่นเริง เสียงหัวเราะ และเสียงเฮดังลั่นเฉลิมฉลองแทบจะตลอดเวลา เพราะนอกจากจะสามารถคว้าชัยชนะระดับประเทศมาครองได้สำเร็จแล้ว นี่ยังถือเป็นการตบหน้าลบคำสบประมาทและทำลายเกมสกปรกทั้งหมดที่ฝั่งทีม Falcon เคยสร้างความเดือดร้อนเอาไว้ได้อย่างราบคาบและสมบูรณ์แบบที่สุด “เอ้า! ชนแก้วหน่อยโว้ยยยยย! แชมป์ปีนี้เป็นของพวกเรา!” เสียงพี่จอมขวัยตะโกนก้องนำร่อง ก่อนที่แก๊งเด็กหนุ่มคณะวิศวะโต๊ะใหญ่จะพร้อมใจกันยกแก้วในมือขึ้นกระแทกชนกันจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ละอองฟองเบียร์กระเซ็นจาง ๆ ฉันนั่งเบียดกายอยู่ข้าง ๆ พี่รามบนโซฟาตัวยาวเงียบ ๆ พลางทอดสายตามองดูภาพความครื้นเครงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางเบา นับตั้งแต่ก้าวขาเข้าร้านมา แทบจะมีคนรู้จักและสมาชิกร่วมทีม

รามนิ่งไป แววตาคู่คมฉายประกายความรักลึกซึ้ง เขาใช้ฝ่ามือลูบแก้มฉันอย่างเบามือ ก่อนจะโน้มริมฝีปากลงมาจูบช้า ๆ รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่มีความรุนแรงหรือดุดันเหมือนครั้งก่อน ๆ มีเพียงความอ่อนโยน อบอุ่น และลึกซึ้งจนหัวใจฉันแทบละลาย รามผละริมฝีปากออกช้า ๆ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทว่ายังคงเต็มไปด้วยความทะนุถนอม เขาช้อนร่างฉันขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายก่อนจะพาเดินตรงไปยังห้องนอน แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาบางเบา ยิ่งทำให้อุณหภูมิรอบตัวเริ่มสูงขึ้น เขาขยับวางฉันลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตามลงมาทาบทับ ร่างกายสูงใหญ่เบียดชิดจนรับรู้ถึงไอร้อนลึก ๆ รามขยับถอดเสื้อยืดของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึง ผิวเนื้อสีเข้มขยับตามจังหวะหายใจหนักหน่วง นิ้วมือหนาเอื้อมมาช่วยถอดเสื้อผ้าของฉันออกทีละชิ้นอย่างเชื่องช้า แววตาคู่คมจับจ้องทอดมองเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวเนียนของฉันไม่วางตา “พี่รักขวัญข้าวนะ” เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาว กดจูบหนัก ๆ จนฉันต้องแหงนเงยใบหน้า สองมือจิกแน่นเข้ากับไหล่ห

“เออ เดี๋ยวกูเข้าไป” สายถูกตัดลงในพริบตา “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ” ฉันเอ่ยถามด้วยความกังวล “เรื่องสปอนเซอร์รายใหญ่นิดหน่อยครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “กับเรื่องทางฝั่งทีม Falcon” ฉันชะงักไปทันที แม้การแข่งขันจะรูดม่านปิดฉากลงแล้ว แต่ดูเหมือนผลกระทบจากความขัดแย้งทั้งหมดจะยังไม่ยอมจบลงง่าย ๆ พี่รามคงดูออกว่าฉันเริ่มคิดมากและวิตกกังวล เขาจึงยกฝ่ามือขึ้นมาลูบหัวฉันเบา ๆ เพื่อปลอบใจ "ไม่ต้องเครียดครับ ทุกอย่างจบลงแล้วจริง ๆ" "แล้วเคนล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง" "รถพังเสียหายหนัก คงกลับมาแข่งต่อไม่ได้อีกแล้วในฤดูกาลนี้" เขาตอบนิ่ง ๆ "ส่วนเรื่องพฤติกรรมสกปรกในสนาม ตอนนี้ทางกรรมการฝ่ายจัดงานกำลังตั้งคณะกรรมการสอบสวนอยู่" ฉันพยักหน้ารับช้า ๆ แม้ลึก ๆ ในใจจะยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็โล่งอกที่อย่างน้อยเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้จบลงด้วยความสูญเสียถึงแก่ชีวิต พี่รามมองหน้าฉันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากชวนอีกครั้ง "วันนี้เข้าไปที่อู่ด้วยกันไหม" "หนูไปได้เหรอคะ"