All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 91 - Chapter 100

ฉันยกมือขึ้นทุบไปที่หน้าอกแกร่งกำยำของพี่ปลื้มอย่างแรงหลายครั้งติดต่อกัน เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจแล้ว แต่คนตัวสูงก็ยังไม่ยอมหยุดการกระทำอันฉาบฉวยลงสักที ฉันได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อไป หัวคิ้วขมวดมุ่นด้วยความทรมานกับอากาศที่ไม่ได้สูดเข้าปอด ยิ่งนานก็ยิ่งเหมือนปลาวาฬที่ใกล้จะตายเพราะขาดออกซิเจนเข้าไปทุกที จนกระทั่งผ่านไปเกือบนาที พี่ปลื้มถึงได้ถอนริมฝีปากออกไป“…” ฉันรีบสูดอากาศเข้าปอดด้วยความรวดเร็ว แถมยังหอบหายใจจนเกิดเสียงดังอีกด้วย“…” มือทั้งสองข้างของเขายังวางแหมะอยู่บนไหล่ฉันอยู่เลย แต่สายตาคมกลับจับจ้องใบหน้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย“พี่...” ทั้งที่พยายามจะพูดออกไปให้จบประโยคในเดี๋ยวนั้นเลย แต่ทว่าอาการหอบที่รุนแรงกลับทำให้ฉันเอ่ยคำต่อไปไม่ได้ จึงทำได้แค่ยืนสูดลมหายใจให้ตัวเองเป็นปกติที่สุดก่อน“โมโหอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามแต่ประโยคนี้ฉันน่าจะต้องเป็นฝ่ายถามเขาหรือเปล่าว่าเขาโมโหอะไรถึงได้มาจูบฉันแบบนี้ ฉันอยากจะตบหน้าเขานะ แต่มันอาจจะดูเป็นละครน้ำเน่าเกินไปหรือเปล่า โดนบดจูบขนาดนี้อยากจะใส่เข่าเข้าจุดยุทธศาสตร์เขามากกว่าการตบหน้าด้วยซ้ำ“พี่

“จะโทรมาบอกป๊าแค่นี้เหรอ เสียใจจัง ลูกสาวไม่บ่นคิดถึงแล้ว” ป๊าทำหน้าเศร้า ก่อนจะตัดพ้อเหมือนกำลังน้อยใจสุด ๆ“คิดถึงทุกวัน” ฉันรีบบอกคิดถึงป๊าทันที อันที่จริงช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์นี้อยากกลับบ้านเพื่อจะหาเวลาไปดูหนังกับป๊าด้วยซ้ำ แต่ติดที่ฉันต้องรับผิดชอบงานรับปริญญาของรุ่นพี่ด้วยเลยยังกลับบ้านไปหาป๊าไม่ได้“ได้ยินแค่นี้ก็ใจพองโตแล้ว เดี๋ยวป๊าต้องนอนแล้วนะ ตอนเช้าต้องไปทำงานอีก วาฬก็อย่านอนดึกนะลูก”“ค่ะ ฝันดีนะ”“ฝันดีลูก บ๊ายบาย” ป๊ายกมือขึ้นมาโบกลา ก่อนที่สายจะถูกตัดไปตั้งแต่ช่วงที่ป๊าล้มหัวฟาดพื้น หมอก็ให้ป๊าหยุดพักงานไปสักพัก แต่งานที่บริษัทป๊าเยอะมาก ทำให้ช่วงที่หยุดพักไปนั้นมีงานถูกดองเอาไว้เยอะเลย พอต้องกลับไปทำงานก็เลยยุ่งเป็นพิเศษ ทำให้ช่วงนี้จะคุยกับป๊าทีก็เลยต้องหาเวลาที่ป๊าว่างแบบจริง ๆ จัง ๆ คุยด้วยเท่านั้นหลายวันผ่านไปหนึ่งเดือนก่อนรับปริญญาของรุ่นพี่บัณฑิตเป็นอะไรที่ยุ่งมาก ๆ ฉันกำลังเตรียมประสานงานกับเลขาของคณะเพื่อจัดเตรียมแผนงานสำหรับดำเนินงานรับปริญญาของรุ่นพี่อยู่ ตอนนี้ฉันออกแบบป้ายแสดงความยินดีให้กับพี่บัณฑิตผ่านแล้ว ที่เหลือก็ต้องทำป้ายทำพร็อบกันต่อบรรดาปี

“เป็นอะไร” เสียงพี่ปลื้มเอ่ยถาม“มีอะไรหรือเปล่า” ฉันถามกลับอย่างอ้อมแอ้ม เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แต่พอโดนพี่ปลื้มมองกลับก็ต้องก้มหน้าลงมองพื้นเหมือนเดิม“พี่ซื้อน้ำเกินมา” เขาว่า ก่อนจะยื่นแก้วน้ำโค้กมาตรงหน้าฉันแต่ที่ทำให้ฉันไม่ยอมยื่นมือไปรับมาดี ๆ ก็เป็นเพราะเหตุผลของเขาที่บอกฉันเมื่อกี้นี่แหละ ฉันกำลังสงสัยว่าเขาสั่งอาหารจากแกร็บมา แล้วคนบ้าอะไรจะตั้งใจสั่งน้ำมาเกิน แถมเมื่อช่วงสายเขาก็ยังซื้อน้ำโค้กมาฝากฉันอีก แบบนี้มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่นะฉันกัดริมฝีปากของตัวเองเพื่อห้ามใจไม่ให้ยื่นมือไปรับแก้วน้ำโค้กที่แสนล่อตาล่อใจนั้นมา ถึงแม้จะชอบกินมันมากแค่ไหนก็ตาม“เอาไปให้พี่เซียนสิ” ถึงจะเอ่ยบอกแบบนั้น แต่ในใจแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ นั่นมันของโปรดเลยนะ“ไอ้เซียนมันไม่ชอบกินน้ำโค้ก” พี่ปลื้มเว้นระยะการพูด จากนั้นก็พูดต่อว่า “มันชอบกินเบียร์”“…” ฉันไม่พูดอะไรต่อ ทำได้แค่หยิบแก้วน้ำโค้กจากมือพี่ปลื้มมาดูดอย่างรวดเร็วเพราะห้ามตัวเองไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว จากนั้นก็เดินกลับมายังโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้านที่มีออม กี๋ และหนึ่งกำลังนั่งมองฉันอยู่“ยังไงน้า~ เพื่อนอยู่เต็มบ้านแต่ซื้อให้วาฬแค่คน

Pleum Talks.ช่วงเย็นของวันก่อนรับปริญญาของรุ่นพี่บัณฑิตผมและเพื่อน ๆ กำลังนั่งปั่นงานกันสุดฤทธิ์สุดเดช เนื่องจากเราต้องคอยแบ่งเวลาไปดูงานป้ายกับพร็อบที่น้อง ๆ ทำและงานรับปริญญาของรุ่นพี่ ทำให้เวลาของการทำงานส่งอาจารย์ต้องถูกแบ่งออกไปให้กับงานพวกนั้น ดังนั้นช่วงที่มีเวลาว่างแบบนี้จึงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการปั่นงานส่งให้ทันเวลา“ไปดูน้องตอนไหนวะปลื้ม” ไอ้เซียนเงยหน้าขึ้นจากกระดาษที่กำลังเขียน พลางเอ่ยถามผมยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาดูเวลา พบว่าตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นเข้าไปแล้ว ผมบอกปลาวาฬว่าช่วงเย็นผมกับเพื่อน ๆ จะเข้าไปตรวจความเรียบร้อยของซุ้มรับปริญญา ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว เห็นสมควรที่จะต้องไปดูน้องสักที“ตอนนี้แหละ” ผมรีบเก็บปากกาสอดไว้ตรงแขนเสื้อช็อป ก่อนจะเก็บกระดาษเข้าแฟ้มแล้วยัดใส่กระเป๋าสะพายข้าง จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมที่จะเดินทางไปยังลานกิจกรรมเพื่อดูความคืบหน้าของซุ้ม“บทจะไปก็ไป ไอ้นี่...” ไอ้ชินบุ่นอุบ มันรีบเก็บของที่เหลือเข้ากระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง ก่อนจะฉุดรั้งไอ้เซียนให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้เช่นเดียวกัน“ดีนะงานส่งวันมะรืน ต้องขอบคุณงานรับปริญญาของพี่จริง ๆ”

พวกพี่ระเบียบพากันขึ้นป้ายจนเสร็จสรรพ แต่พอเสร็จปุ๊บดวงอาทิตย์ก็ลาจากขอบฟ้าไปแล้ว พี่ ๆ ทุกคนรีบปีนลงจากนั่งร้าน เก็บข้าวของของตัวเอง จากนั้นก็หันมาจัดระเบียบแถวพวกเรา“ปีหนึ่ง! แถวตอนเรียงสิบ!” พี่ปลื้มเป็นผู้ออกคำสั่งอีกเหมือนเคย“แถวตอนเรียงสิบ!” ปีหนึ่งทุกคนขานขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะวิ่งกรูกันเข้ามาจัดระเบียบแถว เมื่อแถวเริ่มเข้าที่ เสียงจ้อกแจ้กจอแจก็หายไป“ยังเหลืองานอะไรอีกมั้ยครับ ในซุ้มจัดเรียบร้อยหมดแล้วใช่มั้ย” พี่ปลื้มเอ่ยถามเสียงเข้มตามมาดเฮดว้าก“ขออนุญาตค่ะ” ฉันรีบชูมือขวาขึ้นทันที ก่อนจะแจงปัญหาที่เหลืออยู่ตอนนี้ให้เขารับทราบ “ตอนนี้เหลือแค่พวกอาหารกับน้ำดื่ม พรุ่งนี้จะรีบให้เพื่อนจัดเตรียมแต่เช้ามืด ในส่วนของงานอื่น ๆ จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ”“เอามือลงได้”“…” ฉันเอามือลง รอฟังว่าพี่ปลื้มจะพูดอะไรต่อไป“สำหรับพรุ่งนี้อย่างที่ผมให้ปลาวาฬแจ้งระเบียบการเข้างานรับปริญญาไว้ในกลุ่มของพวกคุณแล้ว พรุ่งนี้ประมาณหกโมงเช้าพวกพี่บัณฑิตจะเริ่มมาฝากของกันที่ซุ้มของเรา ดังนั้นผมอยากให้หาคนรับฝากของไว้สักสามคนคอยรับของจากพี่บัณฑิต โดยสามคนนี้จะต้องมาก่อนเวลาหกโมงเช้า มีใครจะอาส