All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 111 - Chapter 120

“ฮ่า ๆ ๆ ล้อเล่น... เข้าไปพร้อมเรามั้ย หรือจะรอเพื่อนวาฬ” เภาเอ่ยถาม พร้อมกับตั้งท่าจะก้าวเท้าเข้าไปในร้าน“ไม่เป็นไร เดี๋ยววาฬรอ...”“วาฬ!!!” เสียงเรียกคุ้นหูหยุดคำพูดต่อไปของฉันทันทีทันใด ฉันรีบหันไปมองทางต้นตอของเสียง ก่อนจะพบว่าออมกับหนึ่งได้มาถึงร้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนแต่งตัวตามสไตล์ที่ตัวเองชอบ มันออกมาดูดีมากเลยล่ะ เซนส์การแต่งตัวของกลุ่มเราไม่ได้แย่เลยนะ“งั้นเราเข้าไปข้างในก่อนนะ” เภาว่าเมื่อเห็นว่าฉันมีเพื่อนอยู่ด้วยแล้ว หลังจากฉันพยักหน้ารับรู้ เขาก็เดินเข้าร้านไปเงียบ ๆฉันเดินตรงไปหาออมกับหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามทั้งคู่ว่า “แล้วกี๋ล่ะ” เพราะไม่เห็นกี๋มาพร้อมกันกับสองคนนี้เลย“อืม... น่าจะใกล้ถึงแล้วมั้ง” ออมว่าทันทีที่ออมพูดจบ จู่ ๆ ก็มีแท็กซี่เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าร้าน เมื่อเห็นคนที่เปิดประตูลงมาจากรถ ฉันก็หมดคำถาม“มาแล้ว...” กี๋ลากเสียงยาวมาแต่ไกล ก่อนจะวิ่งเข้ามายังกลุ่มของเรา“เข้าไปข้างในกัน” หนึ่งไม่รีรอ รีบโอบไหล่ทั้งฉันและเพื่อนอีกสองคนเดินเข้าไปด้านในร้านทันทีเราทั้งสี่คนมองไปรอบ ๆ ร้านที่ตกแต่งด้วยไฟนีออนสีดาร์กชมพูกับสีขาว ก่อนที่สายตาฉันจะหยุดลงตรงโต๊

ฉันเบ้ปากให้กับประโยคเมื่อครู่ของพี่ปลื้มเล็กน้อย ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหนเลย“ขมจะตาย” ฉันพึมพำ พลางยกกระป๋องเหล้าหวานญี่ปุ่นขึ้นมาดื่มอีกครั้ง“ก็เคยกินมาก่อนแล้วนี่ ถามทำไม” พี่ปลื้มว่า เดาว่าเขายังไม่ลืมเรื่องเมื่อตอนเข้าค่ายอาสาอย่างแน่นอน ตอนนั้นฉันกับเพื่อน ๆ แอบกินแอลกอฮอล์กันในรีสอร์ต ทำเขาโมโหยกใหญ่เลย พี่ปลื้มยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มอีกหลายอึก ตามมาด้วยการพูดสนทนาที่ติดออกไปทางบ่นตามประสาว่า “แปลกเนอะ... ทั้งที่รสชาติมันก็ไม่ได้หวาน ติดไปทางขมด้วยซ้ำ แต่พอเมาแล้วทำให้ลืมอะไรหลาย ๆ อย่างไปชั่วคราวน่ะ”“…” ฉันไม่มีความเห็นอะไร ทำได้แค่เงียบฟังเขาพูด สายตาของตัวเองจ้องมองการกระทำของพี่ปลื้มที่เอาแต่ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มไม่หยุด“ทำไมมองแบบนั้นล่ะ” พี่ปลื้มถาม เจ้าตัวแค่นยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะหยิบกระป๋องเบียร์อีกกระป๋องไปเปิด และยื่นมันส่งมาตรงหน้าฉัน “ลองดูมั้ย กินให้เมาสุด ๆ สักครั้ง ลืมอะไรที่หนัก ๆ ในชีวิตออกไปบ้าง ผ่อนคลายตัวเองหน่อย”“...” ฉันจ้องมองกระป๋องเบียร์ตรงหน้าอย่างชั่งใจ แต่พอเห็นใบหน้าและสายตาที่ราบเรียบของพี่ปลื้ม ฉันก็ตัดสินใจหยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่มอึกหนึ่งอย

ผมทำอะไรไม่ถูก เหวอไปพักหนึ่งเห็นจะได้ ปลาวาฬเอาแต่ก้มหน้ากอดเข่านั่งขดตัวอยู่หน้าห้องน้ำ ผมสูดลมหายใจเข้าปอดตัวเองลึก ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปหาเธอ คว้าแขนนุ่มนิ่มเอาไว้แล้วพยายามดึงมันออกจากเข่าของเธอ“ขอโทษ... ไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะ” ผมเอ่ยออกมาเสียงเศร้า แต่ในใจขำจนแทบจะตายอยู่แล้ว“ฮือ...” ปลาวาฬร้องไห้หนักกว่าเดิม ก่อนจะเปลี่ยนไปนั่งท่าปกติ เธอก้มหน้าก้มตา ไม่มองผมเหมือนเดิม ปากก็เอาแต่ครวญครางเสียงร้องไห้ออกมาจริง ๆ ผมก็เคยเห็นพวกผู้หญิงเมามาบ้างแล้วเหมือนกัน ปกติแล้วเพื่อนผู้หญิงในคณะผมกินแอลกอฮอล์กันเก่งมาก บางคนกินแล้วคึกคักมากกว่าตอนปกติ บางคนกินแล้วก็ดึงดราม่าแบบปลาวาฬก็มี บางคนพอเมาแล้วพูดมากกว่าเดิมก็มี ดังนั้นผมเลยไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ที่พอเด็กมึนนี่เมาแล้วจะแสดงอาการแบบนี้ออกมา แต่มันอดขำไม่ได้มากกว่า ปกติจะเห็นเธอในโหมดหุ่นยนต์จนชินตา เห็นแต่ท่าทางนิ่ง ๆ ตลอดเวลา ใครจะไปคิดว่าพอเมาแล้วจะเป็นแบบนี้กัน“ไปนั่งที่เตียงมั้ย” ผมเอ่ยถามอย่างจนใจ“…” ปลาวาฬไม่ตอบ ดังนั้นผมจึงเดาคำตอบเอาเองว่าเธอโอเคผมจึงรีบพยุงแขนข้างหนึ่งของปลาวาฬให้ลุกขึ้นจากพื้น แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับไม่คงที

“ปลาวาฬ... ช่วยตั้งสติหน่อยได้มั้ย”“…” แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ฟังที่ผมพูดเลย เธอเอาแต่จ้องมองใบหน้าของผมอย่างเลื่อนลอย ฝ่ามือทั้งสองข้างของปลาวาฬค่อย ๆ ขยับขึ้นมากุมอยู่ที่อกข้างซ้ายของเธอเอง “ก็ไม่ได้เต้นนี่”“ฟังที่พี่พูดมั้ยเนี่ย!” ผมเน้นเสียงให้ดังขึ้นไปอีก เพื่อหวังจะให้เธอได้ตั้งสติของตัวเองหน่อยผมคิดว่าพรุ่งนี้เธออาจจะจำเรื่องราวที่ตัวเองทำไว้ไม่ได้เหมือนตอนเมาอยู่ที่ค่ายอาสาก็ได้ แต่มันแย่ตรงที่ผมเองนั้นจำได้อย่างแม่นยำมากเลยต่างหาก ผมรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองทุกอย่าง แต่เธอดันลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ทั้ง ๆ ที่ตัวเธอเองเป็นคนเริ่มต้นมันเองแท้ ๆ ในขณะที่ผมไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงกับเธอ แต่เธอกลับทำตัวปกติทุกอย่างได้อย่างหน้าตาเฉยเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้น เธอจะรู้ไหมว่ามันทำให้ผมรู้สึกสับสนจนแทบคลั่งเลย“ไม่ได้ชอบหรอก” พอพูดจบ ปลาวาฬก็หมุนตัวเองเดินกลับไปที่เตียง ก่อนจะฟุบตัวลงนอน ทำราวกับว่าไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ผมมองแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ประดังประเดกันเข้ามา ทั้งไม่เข้าใจ แปลกใจ และสงสัยกับการกระทำที่เกิดขึ้นอ

Plawan Talks.ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ฉันก็ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง สมองก็พยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่ คิดไปคิดมาอยู่นาน แต่สุดท้ายก็คิดไม่ออกอยู่ดี ฉันนี่มันสมองปลาทองซะจริง ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงได้นึกไม่ออกนะ ฉันไปจูบพี่ปลื้มตอนไหนกัน ไม่ใช่ว่าเขากำลังโกหกฉันอยู่หรอกใช่ไหมยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจนท้องไส้ปั่นป่วน ฉันจึงพับเก็บเรื่องราวน่าปวดหัวที่เกี่ยวกับพี่ปลื้มทิ้งไป ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดโทรออกหากี๋ รอสายอยู่สักพัก ในที่สุดเจ้าตัวก็กดรับสาย[ฮัลโหล...] น้ำเสียงงัวเงียมาเลย ยังไม่ตื่นแน่นอน“กี๋... วาฬว่าจะชวนไปติวแคลวันอาทิตย์นี้กับพี่ปลื้ม” ฉันรีบเอ่ยบอกธุระสำคัญของตัวเองไป “ไปมั้ย”[อือ... เอาสิ ให้กี๋ชวนออมกับหนึ่งมั้ย]“ชวนมาเลย ๆ” ฉันรีบเอ่ยเห็นด้วยทันที เพราะสุดท้ายก็กะจะบอกให้กี๋ชวนออมกับหนึ่งไปด้วยอยู่ดี แต่ว่าฉันควรชวนเภาด้วยหรือเปล่านะ ป่านนี้น่าจะยังไม่มีใครนัดเภาติวหนังสือด้วยแน่เลย “เดี๋ยววาฬชวนเภา”[โอเค...]“กี๋นอนต่อเลย วาฬไม่กวน” ฉันรีบเอ่ยบอกกี๋ ก่อนจะรีบกดวางสายเลยทันทีเพื่อให้เธอได้พักผ่อนต่อเมื่อคุยธุระกับกี