Pleum Talks.ผมกำลังเดินขนาบข้างไปพร้อมกันกับไอ้เภา มันเอาแต่เดินไปข้างหน้าโดยที่ไม่พูดอะไร ในขณะที่ปลาวาฬกับเพื่อนของเธอก็ยังคงเดินอยู่ข้างหน้าผมกับมันอีกที ผมปรายตาไปมองท่าทางของไอ้เภา ก่อนจะหันหนี ตั้งแต่วันนั้นที่มันต่อยผม ผมก็ไม่ได้คุยอะไรกับมันอีกเลย มีเจอหน้ากันบ้างที่ตึกเรียน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักทายกันสักนิด แม้แต่มองหน้ามันผมยังไม่อยากจะมอง“พี่ปลื้ม...” เสียงไอ้เภาเอ่ยทักผมหันกลับไปมองมันอีกครั้ง พบว่ามันกำลังจ้องหน้าผมอยู่ “…”“ผมขอโทษนะพี่ ผมคิดน้อยเอง” สีหน้าและท่าทีของมันที่แสดงออกมาทำให้ผมรู้สึกได้ถึงการขอโทษอย่างแท้จริง“ขอโทษเรื่อง?”“ที่ผมต่อยพี่วันนั้น”อันที่จริงผมเข้าใจว่ามันเป็นห่วงปลาวาฬ แต่การเป็นห่วงโดยที่ใช้อารมณ์มาตัดสินสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าโดยไม่คุยกันด้วยเหตุผลแบบนั้นผมค่อนข้างที่จะรับไม่ได้ ตอนนั้นผมโมโหที่ถูกต่อย แต่ก็พยายามระงับโทสะเอาไว้ เพราะตัวเองเป็นพี่และอายุเยอะกว่ามัน ผมต้องควบคุมสติของตัวเองให้ได้ ถ้าคุมไม่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะมาทำหน้าที่พี่ระเบียบไปเพื่ออะไร“ต่อไปมึงก็หัดใช้ความคิดหน่อย ไม่ใช่ว่าเห็นอะไรก็ตัดสินไปแบบนั้น คุยกันด้วยเหตุผลดีกว่าใช้กำ
Last Updated : 2026-07-26
LOGIN
