ผมทำตัวไม่ถูกไปเลยทันที ยิ่งเมื่อเห็นสายตาของปลาวาฬที่มองมาแล้วยิ่งทำให้ผมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ไม่แน่ว่าหลังจากนี้เธออาจจะงอนผมเข้าให้แล้วก็ได้ แต่ผมไม่ได้พูดอะไรไม่ดีกับเธอเลยนะ ก็แค่ตวาดไปนิดเดียวเอง ไม่นึกว่าปลาวาฬจะอ่อนไหวจนถึงขั้นร้องห่มร้องไห้แบบนี้“เอ่อ...” ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เลยได้แต่เอามือขึ้นเกาหัวพร้อมกับแสยะยิ้มแหยๆ ของตัวเองให้ปลาวาฬไป“…” แต่เจ้าตัวก็ยังคงเงียบ น้ำใสๆ ที่รื้นขึ้นมาในตอนแรกเริ่มล้นเอ่อออกจากดวงตากลมโต ก่อนที่มันจะกลิ้งหลุนๆ ลงตกกระทบพื้น“ขะ...ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจว่านะ คือพี่...” ยิ่งรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปากเข้าไปใหญ่เลย ทีนี้ผมจะทำยังไงดี“ป๊าเข้าโรงพยาบาล เลยกลับโดยที่ไม่บอก” ในที่สุดเจ้าตัวก็ยอมเอ่ยปาก แต่เสียงที่สั่นเครือนั้นปิดไม่มิดเลย “ขอโทษ...”“ไม่เป็นไร พี่ก็แค่เป็นห่วง” ผมพูดด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้ผมสั้นประบ่าของปลาวาฬเบาๆ“งั้นเข้าห้องนะ” แต่ในจังหวะนั้นเองที่ปลาวาฬกำลังหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเอง ผมถึงได้รั้งข้อมือเล็กเอาไว้ เธอหันกลับมามองผมนิ่งๆ แต่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย “…”“
Last Updated : 2026-07-26
LOGIN
