All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 121 - Chapter 130

หลังจากที่โดนออม กี๋ และหนึ่งลากไปคาเฟ่เพื่อสอบสวนเรื่องพี่ปลื้ม สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปกลับมาว่าถ้าอยากรู้ว่าฉันชอบพี่ปลื้มจริง ๆ หรือเปล่า ฉันต้องไปจ้องตากับพี่ปลื้มเป็นจำนวนสิบวินาที ถ้าภายในสิบวินาทีนั้นหัวใจฉันยังคงอัตราการเต้นเป็นปกติ แสดงว่าฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่ปลื้มแน่นอน แต่ถ้าภายในสิบวินาทีนั้นฉันเกิดหัวใจเต้นแรงและเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา ให้ฟันธงเอาไว้เลยว่าฉันชอบพี่ปลื้มแน่ ๆแต่ว่า... มันจะได้ผลจริง ๆ เหรอ ไม่ยักเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยนะ สามสาวมั่วนิ่มหรือเปล่าเนี่ย“เฮ้อ... ลองดูก็คงไม่เสียหายมั้ง” ฉันถอนหายใจกับตัวเองเบา ๆ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดแชตไปหาพี่ปลื้มเพื่อจะแจ้งวันและเวลาการติวแคลคูลัสให้เขาได้รับรู้Plawan Parita: พี่ปลื้มPlawan Parita: ติววันอาทิตย์นี้ สิบโมงนะหลังจากบอกวันและเวลาสำหรับการติวเสร็จ ฉันก็โยนโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นไปไว้บนเตียง ก่อนจะเดินตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนตากไว้หน้าตู้เสื้อผ้าติดไม้ติดมือมา ในจังหวะที่กำลังสาวเท้าจะเดินเข้าห้องน้ำ จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเมสเซนเจอร์ดังขึ้นมาติ๊ง!ฉันชะงักเท้าที่กำลังเดินอ

Plawan Talks.ฉันยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองแน่น ในขณะที่สายตาก็เอาแต่มองหน้าตัวเองในกระจกหน้าอ่างล้างมือแน่นิ่ง ข้างแก้มของฉันทั้งซ้ายและขวาขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หัวใจที่เต้นระรัวเหมือนเสียงตีกลองมโหระทึกก็ยังคงเต้นอยู่อย่างไม่ลดละ ประโยคของพี่ปลื้มที่เอ่ยถามฉันว่า ‘เราชอบพี่หรือเปล่า’ ก็ยังดังวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวสมองไม่หยุดหย่อนฉันเอื้อมมือไปเปิดน้ำจากก๊อกน้ำ จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปแล้วใช้มือทั้งสองข้างวิดน้ำใส่ใบหน้าของตัวเองเพื่อคลายอาการร้อนเห่อที่ก่อตัวขึ้นบนใบหน้าชนิดที่ไม่หายไปสักที ในใจก็คิดไปด้วยว่าฉันจะกลับไปหาพี่ปลื้มดีไหม หรือจะหนีเขากลับหอดี แต่เพื่อน ๆ ก็มากันหมดแล้ว ถ้าฉันหนีเพื่อนไป กี๋ ออม และหนึ่งต้องระแคะระคายได้แน่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉันแน่นอน เพราะสามสาวพวกนั้นฉลาดและไหวพริบดีกันจะตาย“ทำยังไงดี” ฉันพึมพำกับตัวเอง เอื้อมมือไปปิดน้ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง “ชอบแน่เลย”ฉันเคยอ่านบทความในอินเตอร์เน็ตมาเยอะมาก รวมทั้งบทความที่เขียนถึงความรู้สึกของตัวเองด้วย ฉันจำได้ว่ามีบทความหนึ่งที่เคยอ่านเขียนเอาไว้ว่า…‘เราจะรู้สึกพ

“วาฬ!” เสียงออมตะโกนเรียกชื่อฉันเมื่อเห็นว่าฉันยังไม่เดินตามพวกเธอไปสักที“เดี๋ยววาฬตามไป!” ฉันตะโกนตอบออม ออมยกนิ้วขึ้นมาทำสัญลักษณ์โอเคเป็นอันว่ารับรู้ จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับกี๋ตอนนี้จึงเหลือเพียงฉันและพี่ปลื้มที่ยังอยู่ตรงนี้กันเพียงสองคน ทั้งฉันและพี่ปลื้มไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาเลย ฉันยืนมองเขาเป็นระยะอยู่ที่ด้านข้าง ส่วนพี่ปลื้มก็ยังเก็บของไม่เสร็จสักที“เพื่อนไปกันหมดแล้วนะ” ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง“ที่พี่ปลื้มถาม เดี๋ยววาฬมาให้คำตอบนะ...” พูดไปก็หัวใจเต้นแรงไปด้วยความประหม่าสุดชีวิต ฉันอยากทุบลงไปที่อกข้างซ้ายของตัวเองแรง ๆ สักครั้งจริง ๆ หมั่นไส้จังที่ก้อนเนื้อข้างในมัวแต่กระหน่ำเต้นจนดังตึกตักอยู่ได้“...” เมื่อเห็นพี่ปลื้มไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา ฉันจึงรีบวิ่งออกไปเลยโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองเขาอีกร้านข้าวมันไก่กุ๊กกิ๊กกี๋ ออม หนึ่ง และฉันตกลงมากินข้าวเที่ยงกันที่ร้านข้าวมันไก่ชื่อดังข้างมหาวิทยาลัย ในระหว่างที่กำลังรอข้าวมันไก่จากเจ้าของร้านที่กำลังทำให้ตามออร์เดอร์ที่ได้รับ ฉันก็เริ่มเปิดประเด็นเรื่องเมื่อเช้าที่ถูกพี่ปลื้มถามให้เพื่อน ๆ ฟังทันที“เป็นไงบ้างวาฬ จ้

Pleum Talks.“ไอ้ปลื้ม!!!” ผมสะดุ้งออกจากภวังค์เมื่อถูกเรียกชื่อด้วยเสียงอันดังของไอ้เซียน พร้อมกับการโบกมือไปมาตรงหน้าจากไอ้ชิน “มึงเหม่ออะไรเนี่ย เรียกตั้งนานกว่าจะรู้ตัว”“อะไร” พลางเอ่ยถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยของตัวเองช่วงนี้จิตใจผมไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยสักเท่าไหร่ เพราะมัวแต่คิดเรื่องของปลาวาฬซ้ำไปซ้ำมาจนทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ก่อนกลับจากติวแคลคูลัสปลาวาฬบอกผมว่า ‘ที่พี่ปลื้มถาม เดี๋ยววาฬมาให้คำตอบนะ’ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าคำตอบของปลาวาฬนั้นเธอจะมาบอกผมเมื่อไหร่ ผมรอคำตอบจากเธอมาหนึ่งวันแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะแชตมาหาหรือแชตมาบอกคำตอบให้ผมรู้เลยสักนิด ปล่อยให้คนเขารอเก้อแบบนี้มันน่าจับเข้าห้องดำแล้วว้ากให้ร้องไห้ไปซะให้เข็ด“กูถามว่าที่มึงจะยกเลิกโซตัสอะ บอกพี่เอกหรือยัง” ไอ้ชินขมวดคิ้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจริงสิ... เรื่องนี้ผมยังไม่ทันได้คุยกับพี่เอกเลย เพราะว่ามัวแต่ยุ่งเรื่องงานรับปริญญาของพี่บัณฑิต เลยไม่ทันได้ไปปรึกษากับพี่เอกเรื่องยกเลิกโซตัส อีกอย่างเรื่องที่จะยกเลิกโซตัสนี้ผมจะประกาศให้น้องได้รู้โดยทั่วกันในวันบายศรีสู่ขวัญน้องใหม่ที่กำลังจะมาถึงใ

Phao Talks.ประโยคเมื่อกี้ที่ปลาวาฬบอกกับผม ทำเอาร่างกายทั้งร่างของผมชาดิกโดยเฉียบพลัน ใบหน้าของตัวเองก็ชามากเหมือนถูกน้ำเย็นสาดเข้ามาซ้ำ ๆ ถึงแม้จะอยากหลอกตัวเองว่านี่เป็นแค่ความฝันแน่นอน แต่เข็มนาฬิกาที่กำลังเดินวนไปตามกาลเวลาของมันอย่างที่ควรจะเป็นก็ตอกย้ำกับผมว่านี่แหละคือความจริง ผมถูกปลาวาฬปฏิเสธจริง ๆ และผมก็กำลังรับรู้ถึงความเจ็บปวดใจจริง ๆเมื่อวานหลังจากติวเสร็จ ผมก็ตัดสินใจกับตัวเองแล้วว่าผมตั้งใจจะบอกปลาวาฬว่าผมชอบเธอ ส่วนชอบตั้งแต่ตอนไหนผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน รู้ตัวอีกทีก็มองเธอไม่เหมือนเดิมแล้ว ความรู้สึกเป็นเพื่อนของผมหายไป มันแทนที่ด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าเพื่อนไปแล้ว เมื่อวานผมก็เลยไปหาซื้อของขวัญเพื่อจะนำมาให้เธอในวันที่ผมจะบอกความรู้สึกที่แท้จริงในใจให้เธอได้รับรู้ ซึ่งมันก็คือวันนี้เองแต่แล้วผมก็เหมือนถูกหมัดน็อคกลางอากาศเมื่อได้ยินประโยค ‘วาฬชอบพี่ปลื้ม’ ที่ชัดแจ๋วจากปากของปลาวาฬผมอยากจะห้ามน้ำตาของตัวเองไม่ให้มันไหลเอ่อออกมาจากดวงตา แต่มันก็ห้ามได้ยากเย็นเหลือเกิน“วาฬขอโทษ” น้ำเสียงของปลาวาฬคล้ายกับคนรู้สึกผิด“ไม่... วาฬไม่ต้องขอโทษ”“…”“วาฬไม่ได้ทำอะไรผิดเ