All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 131 - Chapter 140

Plawan Talks.คล้อยหลังเภาเดินจากไป ความรู้สึกมากมายก็ถาโถมเข้าหาฉันไม่หยุดหย่อน ถึงเภาจะบอกว่าไม่ต้องรู้สึกผิดที่พูดกับเขาไปตามตรงแบบนั้น แต่เอาเข้าจริงมันก็ยากนะ โดยเฉพาะตอนที่เห็นน้ำตาของเภา มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากเลยที่ทำให้เภาร้องไห้แบบนั้น เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา ฉันไม่เคยเห็นเภาน้ำตาไหลขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ ฉันทั้งสงสารและเห็นใจเภาที่สุด แถมยังมานั่งสะท้อนใจอีกว่าถ้าฉันบอกพี่ปลื้มไปแบบนั้น สมมติถ้าพี่ปลื้มปฏิเสธขึ้นมา ฉันจะต้องเจ็บปวดและร้องไห้แบบเภาแน่ ๆ เลยใช่ไหม“เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยเหนื่อยล้าปิดประตูห้องลงเหมือนเดิม ก่อนจะเดินกลับมายังโต๊ะกินข้าว หยิบน้ำเป๊ปซี่ที่กินค้างไว้ขึ้นมากินต่อ แต่กินไปได้เพียงอึกเดียวก็ต้องหยุดกิน เหมือนอารมณ์อยากกินมันได้หายไปแล้ว ฉันจึงเลือกที่จะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรงที่จะทำกิจกรรมอื่น ๆ แทนขอให้เภาไม่เจ็บปวดใจด้วยเถอะ ฉันไม่ชอบเห็นใครต้องรู้สึกแย่แบบนั้นเลย...Pleum Talks.“ไอ้ปลื้ม!!!” ผมสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่ออันทรงพลังจากพี่เอก ก่อนจะหันขวับไปมองทางแกอย่างรวดเร็ว “มึงเป็นอะไร ตั้งแต่เข้าห้องมาน

“…” ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น สองมือกำเข้าหากันอย่างรวดเร็วตึกตัก... ตึกตัก...อัตราการเต้นของหัวใจตัวเองก็รัวเร็วมากซะจนกลัวว่ามันจะกระเด็นทะลุอกออกมาเหลือเกิน ฉันหลุบตาลงมองพื้น หลีกเลี่ยงการสบตากับพี่ปลื้ม ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้เขา พยายามสูดเอาอากาศเข้าปอดให้มากที่สุดเพื่อคลายความตื่นเต้นของตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองชักจะหายใจไม่ออกขึ้นทุกขณะแล้ว“สรุปคำตอบของเราคืออะไร ชอบพี่หรือว่าไม่ชอบ” คำถามที่สุดแสนจะคาดคั้นของพี่ปลื้มทำเอาเหงื่อผุดขึ้นตามฝ่ามือฉันคำว่า ‘อึดอัด’ ที่ฉันมักจะไม่ค่อยได้สัมผัสถึงมันเท่าไหร่ ถูกหยิบยกขึ้นมาอธิบายเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินไปในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี ฉันอึดอัดจริง ๆ แต่ไม่ได้อึดอัดพี่ปลื้มหรอกนะ ฉันอึดอัดตัวเองที่ไม่มีความกล้าพอที่จะพูดว่า ‘ชอบพี่ปลื้ม’ ออกไปได้ง่าย ๆ เหมือนกับตอนที่บอกเภาต่างหาก“วาฬ...”อยากจะร้องไห้มากเลย... มันทั้งอัดอั้นและรู้สึกเหมือนข้างในจะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ“…”“คือว่าวาฬ...” ประโยคของฉันหยุดลงเพียงเท่านั้น เมื่อพี่ปลื้มก้าวเท้ามายืนประจันหน้ากันตรง ๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองฉันแน่นิ่ง ยิ่งสบตากับเขาฉันก็ยิ่งรู้สึกกดดัน จะบอกเขายัง

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป๊าจะมีปฏิกิริยากับเรื่องนี้ยังไง เพราะปกติฉันไม่เคยมีเรื่องความรักความใคร่มาเล่าให้ป๊าฟังหรอก ส่วนมากจะเป็นการบ่นเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันให้ป๊าฟังเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นนี่เลยเป็นครั้งแรกที่ฉันมาบอกให้ป๊ารับรู้เกี่ยวกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ในชีวิตของตัวเอง[ที่แท้พ่อหนุ่มหน้ามนที่วาฬบอกป๊าว่าใจเต้นกับเขาก็คือปลื้มหรอกเหรอ] ป๊าหรี่ตาถามอย่างจับผิดฉันเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก “...”[ร้ายนักนะ... ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยเนี่ย หนูเปลี่ยนไปเยอะมากเลยรู้ตัวหรือเปล่า]เปลี่ยนไปเหรอ...? ฉันไม่เคยได้สังเกตตัวเองเลยว่าตัวเองเปลี่ยนไปยังไงบ้าง“…”[วาฬรู้จักแสดงอารมณ์มากขึ้น เข้าหาเพื่อนเก่งขึ้น พูดเก่งขึ้น หนูรู้ตัวหรือเปล่าว่าหนูไม่ใช่ปลาวาฬห้าสิบสองเฮิรตซ์คนเดิมแล้ว]“…” ฉันส่ายหน้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเปลี่ยนไปแบบนั้น[ป๊าดีใจนะที่วาฬรู้จักพูดคุยกับคนรอบข้าง ดีใจที่หนูเริ่มเข้าหาคนอื่นเก่งขึ้น ต่อไปนี้วาฬก็จะได้ไม่เหงาแล้ว ป๊าเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าเพื่อนไม่กัดหรอก อาจจะมีบ้างที่เจอทั้งเพื่อนที่ดีและไม่ดีเข้ามาในชีวิต แต่สุดท้ายมันจะทำให้หนูโตเป็นผ

Plawan Talks.ให้ตายสิ... ฉันรีบผละหูออกจากโทรศัพท์มือถือของตัวเองทันควัน ก่อนจะกดตัดสายพี่ปลื้มไปอย่างรวดเร็ว หัวใจที่เพิ่งจะพักยกจากการเต้นด้วยความรัวเร็วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนกลับมาทำงานหนักอีกแล้วติ๊ง!หลังจากวางสายได้ไม่ถึงนาที จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเมสเซนเจอร์เข้าดังขึ้นมา ฉันเหลือบตาไปมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง แต่ไม่ได้กดเข้าไปดูข้อความที่ถูกส่งมาให้หรอก เลยอาศัยดูข้อความจากการแจ้งเตือนที่มันเด้งขึ้นมาแทนPhakkapong Sakwattana: วางสายทำไมPhakkapong Sakwattana: เขินพี่เหรอข้อความเมสเซนเจอร์ที่ถูกส่งเข้ามาติดกันจำนวนสองข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ประโยคที่พี่ปลื้มส่งมาทำให้ฉันอยากมุดแผ่นดินหนีความอับอายที่เกิดขึ้นจริง ๆ ปกติผู้หญิงที่เขาจีบผู้ชายก่อนเขาทำแบบนี้กันไหมนะ เขาส่งข้อความไปหาคนที่ชอบและทำทีเหมือนจะจีบแบบเนียน ๆ เหมือนฉันไหมฉันละสายตาจากโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก้มหน้าซุกลงไปบนหมอน ถูไถใบหน้าของตัวเองลงบนนั้นราวกับต้องการระบายความเขินอายที่มีอยู่ ถึงจะทำใจแข็งแค่ไหน แต่พอได้ยินเสียงทุ้มแสนคุ้นเคยของพี่ปลื้มที่พูดประโยคนั้นออกมา กับการจินตนาการถึง

“วาฬ!” ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรกลับไป จู่ ๆ เสียงตะโกนเรียกชื่อปลาวาฬจากอีกฟากหนึ่งของอาคารก็เรียกสายตาทั้งผมและปลาวาฬให้หันไปมอง ก่อนจะพบกับร่างของเพื่อนเธอที่กำลังยืนโบกมือไปมาส่งให้“วาฬไปก่อนนะ” ปลาวาฬรีบเก็บหนังสือจีบผมเข้ากระเป๋าของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง เตรียมเดินออกไป“…” ผมได้แต่มองตามร่างเล็กของปลาวาฬที่เดินจ้ำอ้าวออกไปไกลขึ้นทีละนิดทีละหน่อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกดีเหลือเกินที่ผมไม่เสียอาการต่อหน้าเธอ ไม่งั้นผมคงดูไม่จืดเลยล่ะPlawan Talks.ฉันรีบเดินจ้ำอ้าวออกมาจากพี่ปลื้มอย่างว่องไวเมื่อถูกกี๋ตะโกนเรียก เมื่อกี้ตัวเองแทบจะปั้นหน้านิ่งเอาไว้ไม่ไหว เพราะหัวใจเอาแต่เต้นโครมครามอยู่ในอกจนกลัวแทบตายว่าพี่ปลื้มจะได้ยินเสียงอัตราการเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะนั้นหรือเปล่า ฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะเผชิญหน้ากับเขา ตอนเขาเดินเข้ามาหา ความตื่นเต้นมันผุดขึ้นในใจจนทำร่างกายฉันเย็นเฉียบไปหมด เขาจะรู้ไหมนะว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้แต่ฉันก็บอกเขาไปแล้วล่ะว่าฉันจะจีบเขา... แล้วมาดูกันว่าปฏิกิริยาตอบโต้การจีบจากฉันของเฮดว้ากหน้านิ่งไร้