All Chapters of 52 Hz อวาฬกาศ: Chapter 141 - Chapter 150

Rrr!ในขณะที่กำลังจะวางโทรศัพท์มือถือกลับลงไปที่เดิม จู่ ๆ ก็มีเสียงโทรเข้าจากเมสเซนเจอร์ของพี่ปลื้มดังขึ้นมา ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมหยิบมันขึ้นมากดรับสายอย่างไม่ลังเลเพราะคิดว่าเขาน่าจะแจงงานอะไรอีกแน่[ฮัลโหล...] เสียงทุ้มจากปลายสายเอ่ยทักขึ้น“...” ส่วนฉันได้แต่เงียบเพื่อรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรออกมา[ออกมาหน้าห้องหน่อยได้มั้ย]“!!!” เท่านั้นแหละฉันถึงหันขวับไปมองที่ประตูห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว นิ้วมือของตัวเองกดวางสายพี่ปลื้มไป วางโทรศัพท์ลงบนเตียง จากนั้นจึงลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เดินสาวเท้าไปที่ประตูห้องของตัวเอง ก่อนจะบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูออกฟอด~หลังจากประตูห้องถูกเปิดออก ทุกอย่างก็เกิดขึ้นไวมาก ไวจนฉันไม่ทันได้ตั้งตัวเลย รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่พี่ปลื้มผละใบหน้าออกจากแก้มของตัวเองไปแล้ว เขาส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน พร้อมกับอะไรเย็น ๆ ที่แตะลงบนข้างแก้มจนทำให้ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ“…”ฉันได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองใบหน้าของเฮดว้ากผู้ที่เคยเงียบขรึมตรงหน้าอย่างเหม่อลอย เมื่อกี้...เขาหอมแก้มฉัน หอมดังฟอดเลยด้วย!“...” พอตั้งสติได้ ฉันจึงรีบเอนหัวออกจากสิ่งเย็น ๆ ที่แปะอยู่ตรงแก้

“สวัสดีน้อง ๆ ปีหนึ่งทุกคนอย่างเป็นทางการอีกครั้ง และสวัสดีท่านคณาจารย์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์จากทุกสาขาด้วยนะครับ ต่อไปเราจะเริ่มพิธีเปิดงานบายศรีสู่ขวัญน้องใหม่วิศวะ CLU กระผมจึงใคร่ขอกราบเรียนเชิญท่านคณบดีวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัย CLU กล่าวเปิดงานที่ด้านบนเวทีด้วยครับ”พี่พิธีกรผู้ชายพูดผ่านไมโครโฟนที่ถืออยู่ในมือ พร้อมทั้งผายมือเชื้อเชิญคณบดีของคณะวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัย CLU ขึ้นกล่าวเปิดงานที่ด้านบนเวทีคณบดีเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเกรียวกราวไปทั่วทั้งโดม หลังเสียงปรบมือเงียบลง คณบดีก็ยืนอยู่ตรงแท่นโพเดียมด้านหน้าเวทีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสียงกระแอมไอเล็กน้อยดังเล็ดลอดออกมา ก่อนที่มือข้างหนึ่งของคณบดีจะเอื้อมไปยังไมโครโฟนที่ตั้งอยู่บนโพเดียม ปรับระดับของไมค์ให้จ่อเข้าที่ปากของตัวเองอย่างพอดิบพอดี ก่อนจะทำการอ่านคำเปิดงานยาวเหยียดที่เขียนเอาไว้ในหนังสือกล่าวเปิดงานที่วางอยู่บนโพเดียมหลังจากคณบดีได้กล่าวเปิดงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสียงปรบมือของทั้งคณาจารย์และบรรดานักศึกษาภายในโดมชัยวิวัฒน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงดนตรีอลังการที่ดังขึ้นม

ตอนแรกมีแค่ฉันเท่านั้นที่ปรบมือจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ แต่สักพักบรรดาเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ก็พากันปรบมือตามไปด้วย เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งโดมจึงเต็มไปด้วยเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่ม ฉันฉีกยิ้มให้พี่ปลื้มที่เงยหน้าขึ้นจากการโค้งตัว ยกนิ้วโป้งส่งให้เขา เพื่อจะบอกให้เขารู้เป็นเชิงสัญลักษณ์ว่า ‘เขาน่ะ เยี่ยมที่สุดเลย’พี่ปลื้มส่งยิ้มกลับมาให้ฉัน จากนั้นเขาก็ยื่นไมโครโฟนส่งให้พี่พัดผู้เป็นพิธีกร ก่อนจะวิ่งลงจากเวทีมายืนแทรกอยู่ในแถวที่พวกพี่เสื้อช็อปตั้งแถวเอาไว้ พวกพี่ระเบียบที่อยู่ด้านบนเวทีก็ทยอยเดินลงเวทีกันจนชุลมุนวุ่นวายไปหมด“เดี๋ยวนะ... แสดงว่าต่อจากนี้ก็ไม่มีโซตัสแล้วดิ ใช่มั้ยวาฬ” กี๋เอ่ยถามฉันฉันหันไปยิ้มให้กี๋ ตอบคำถามของเธอว่า “ใช่ ไม่มีแล้ว”ในที่สุดระบบอำนาจนิยมอย่างโซตัสก็ถูกยกเลิกไปสักที ได้เวลาเห็นการเปลี่ยนแปลงการรับน้องภายในมหาวิทยาลัยที่ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่แล้ว“เอาล่ะค่ะน้อง ๆ ต่อไปพี่ขอให้ทุกคนยืนขึ้น แล้วเดินเรียงแถวเข้าไปรับสร้อยเกียร์จากรุ่นพี่ที่อยู่ในแถวได้เลยค่ะ ขอให้รุ่นพี่ในแถวทุกคนเตรียมสร้อยเกียร์เอาไว้คล้องให้น้อง ๆ ด้วยนะคะ เชิญน้องแถวแรกลุกขึ้นเดินได้เลยค่ะ”

“จริง!” ก่อนที่ทั้งออมและหนึ่งจะยืนยันออกมาเสียงหนักแน่นในจังหวะที่กำลังจะทักท้วงทั้งสามคนกลับไป แต่ทว่า...“ปลาวาฬ!” เสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนก็เอ่ยทักขึ้นซะก่อน ฉันหมุนตัวกลับไปดูก็พบกับพี่ปลื้มที่กำลังยืนโบกไม้โบกมือให้อยู่“ภูมิใจ เพื่อนจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว” กี๋เอามือทาบอกพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นทำท่าทำทางคล้ายกับเช็ดน้ำตาตัวเอง แต่บนใบหน้าสวยจิ้มลิ้มนั้นกลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอเลยสักหยด“ไม่ต้องร้องนะกี๋” ออมก็เป็นไปกับเขาด้วย“เต็มที่เลยนะวาฬ สู้! เอาพี่ปลื้มมาเป็นแฟนให้ได้!” ส่วนหนึ่งชูสองนิ้วส่งแรงเชียร์ให้ฉันเฮ้อ... เพื่อนสาวทั้งสามคนของฉันมีคนที่ปกติดีมั่งมั้ยนะ“งั้นวาฬไปนะ” ฉันเอ่ยบอก เมื่อทั้งสามคนพยักหน้าอนุญาตรัวเร็ว ฉันจึงรีบหมุนตัวเดินไปทางพี่ปลื้มทันทีสองเท้าของตัวเองมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพี่ปลื้ม ฉันไม่กล้ามองหน้าเขา จึงได้แต่ก้มลงมองรองเท้าผ้าใบของเขาแทน ร่างกายของตัวเองเกร็งมากเลย ไม่รู้สิ มันทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นบทสนทนาแบบไหน แถมยังไม่กล้าสบตากับพี่ปลื้มอีกต่อไปแล้วด้วย“กลับห้องกัน” คนตัวสูงยื่นมือมาตรงหน้าฉันฉันเม้มปากด้วยควา

Plawan Talks.ราวกับร่างกายล่องลอยอยู่ท่ามกลางก้อนเมฆบางเบาสีขาวขุ่น มันนุ่มนิ่มน่ารักจนหัวใจดวงน้อย ๆ ของฉันแทบหลอมละลายเป็นของเหลวเมื่อได้ฟังประโยค ‘พี่ก็ชอบปลาวาฬครับ’ จากปากพี่ปลื้ม ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าการที่ฉันและพี่ปลื้มต่างพูดความในใจของตัวเองให้อีกฝ่ายได้รับรู้มันจะเรียบง่ายขนาดนี้ ฉันตั้งใจว่าจะจีบเขาก่อน เพราะคิดว่าเขาน่าจะยังไม่หวั่นไหวกับฉัน แต่ยังจีบได้ไม่เท่าไหร่ ฉันก็สามารถกอบกุมหัวใจของเฮดว้ากผู้เงียบขรึมคนนี้ได้แล้วฉันเป็นผู้มีความสามารถอย่างถึงที่สุดจริง ๆ ภูมิใจในตัวเองมาก...“อืม...” ฉันครางอืมในลำคอเมื่อสมองคิดทบทวนถึงสถานะในตอนนี้ของตัวเองกับพี่ปลื้ม ในเมื่อเราทั้งสองคนชอบกันและกันแล้ว แบบนี้สถานะของเราก็จะไม่ใช่รุ่นพี่กับรุ่นน้องแล้วสิ “ต่อจากนี้เราจะเป็นอะไรกัน”“เป็นแฟนไง”‘แฟน’ เป็นคำศัพท์ที่ดูพิเศษและน่ารักมากเลยเนอะ ฉันไม่เคยได้สัมผัสกับคำว่าแฟนมาก่อนเลย เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีประสบการณ์แอบชอบใคร ไม่เคยหวั่นไหวกับใครแม้คนคนนั้นจะหน้าตาดีมากก็ตาม ฉันไม่กรี๊ดผู้ชาย ไม่สนใจเรื่องความรัก แต่กับพี่ปลื้ม... ฉันก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าตกหลุมรักเขาตั้ง