All Chapters of Rock &Delicious ปรุงรัก เสิร์ฟร้อน: Chapter 21 - Chapter 30

EP 8 : ผู้ไม่ยอมให้หัวใจจัสมินพักผ่อน“ไปดูผู้ๆ” ทรายและปูเป้พูดเป็นจังหวะเดียวกัน“ปล่อยฉันนะพวกเพื่อนใจร้าย”หนึ่งคนไม่อาจสู้แรงสองคนได้สุดท้ายจัสมินก็ต้องเดินไปอย่างว่าง่าย หวังว่าเมฆจะไม่เห็นเธอนะด้วยความตัวเล็กของสามสาวจึงแทรกเข้ามาได้จนถึงด้านหน้ามุมขวาของเวที มุมนี้สามารถเห็นสมาชิกทุกคนในวงได้อย่างชัดเจน ความเจิดจรัสของพวกเขาไม่จำเป็นจะต้องมีไฟแสงสีหรือสปอตไลท์บนเวทีเลยก็สามารถเห็นความหล่อนั้นอย่างชัดเจนราวกับพวกเขามีไฟประจำตัว“ยืนตรงนี้จะได้เห็นชัดๆ”เสียงนุ่มของนักร้องนำประจำวงดังขึ้นในท่อนสุดท้ายก่อนที่จังหวะช้าๆ จะเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกไปกับจังหวะนั้นก็เกิดข้อผิดพลาดทางเทคนิกขึ้น เมื่อสายตาของผู้คุมจังหวะกลองไปสะดุดกับร่างเล็กของจัสมินเข้า มือและเท้าก็พลันหยุดชะงัก..อ่า ตื่นเต้นจัง“เฮ้ย ไอ้เมฆ!” ยักษ์ มือเบสที่ดูเหมือนจะอยู่ใกล้ที่สุดเรียกเรียกสติชายหนุ่มเสียงกรีดร้องดังทั่วบริเวณ บางคนก็ตกใจเล็กน้อยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมือกลองของวง“ฮ่าๆ สงสัยพี่เมฆของเราจะวินญาณออกจากร่างไปแล้วครับ” ดินแก้สถานการณ์ ขายาวก้าวมาพาเขาก่อนจะเอ่ยถามประโยคที่ทุกคนอยา

“เดี๋ยวสิ เดินด้วยกันก่อน”เมฆคว้าข้อมือเล็กของจัสมินไว้ก่อนที่เธอจะเดินพ้น นั่นทำให้เพื่อนสนิทอีกสองคนมองอย่างสงสัย“พี่เมฆปล่อยหนู” เธอพยายามแกะมือหนาออกแต่ชายหนุ่มเพียงยิ้มหวานให้เธอ“โชคดีนะเพื่อน” ปูเป้และทรายเอ่ยขึ้นพร้อมกัน“ยัยเป้ ยัยทราย อย่าทิ้งฉัน”ราวกับว่าจัสมินไม่ได้เรียกชื่อพวกเธอ สองสาวหัวเราะคิกคักเปี่ยมไปด้วยความสุข“หิวไหม? กินอะไรยัง?”“กินขนมแล้วยังอิ่มอยู่เลย”มิลเล่ตอบฟีฟ่าตามความเป็นจริง ถึงเธอจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ถึงแม้จะพยายามปกปิดมันไว้ แต่ฟีฟ่ารู้จักมิลเล่ดี เฮ้อ..ทำอย่างไรให้มิลเล่ตกลงยอมรับสถานะที่เขาอยากให้เป็นสักที“มึงจะกินอะไร?” ฟีฟ่าหันมาถามเพื่อน ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย“ออกไปกินข้างนอกดีกว่า ร้อนว่ะ”“งั้นไปร้านป้ามึง กินเสร็จก็แยกย้าย”“ตามนั้น”จัสมินสังเกตเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าขอเมฆแล้วอยากเอาผ้าไปซับให้ จะว่าอย่างไรล่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่นา ไม่จำเป็นต้องเทคแคร์เขาหรอกเนาะ“งั้นหนูขอตัวนะคะ พี่เมฆ.. ปล่อย” ประโยคหลังจัสมินพูดกับเมฆเบาๆ“ไปด้วยกัน ของอร่อยนะ”นอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้วยังล่อลวงเธออีกต่างหาก แต่คนอย่างจัสมินซื้อไ

จัสมินยอมรับว่าหัวใจของเธอตอนนี้มีเงาของเมฆปรากฏอยู่ ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและเมฆยิ่งทำให้ตัวแทบลอยอยู่บนอากาศ ใช่ว่าเธอจะไม่เคยมีแฟน แต่ความรู้สึกเขินอายแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเอาเป็นว่า..ถ้าถึงสถานการณ์จริงค่อยคิดก็แล้วกันตัวง่วงงุนโบกพัดให้ร่างเล็กที่คิดอะไรเพลินๆ เคลิบเคลิ้มจนหลับในที่สุดRRR RRRRจัสมินสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์เครื่องหรู‘พี่เมฆ สายเข้า..’“ค่า.. มีอะไรคะ” จัสมินกรอกเสียงลงไปพร้อมกับปิดตาไล่ตัวง่วงงุนออกไป‘หลับหรอ?’ คนปลายสายถามขณะที่กำลังปิดเตาแก๊ส“ก็..แค่งีบค่ะ”‘อาหารเสร็จแล้วนะ’“ค่ะ เดี๋ยวหนูไปค่ะ”จัสมินดีดตัวขึ้นจากเตียงลืมเรื่องที่คุยกับเพื่อนสาวไปเสียสนิท ตอนนี้ท้องน้อยๆ ของเธอก็ต้องการอาหารมารองเสียด้วย‘ครับผม’คนปลายสายพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะวางสายไปจัสมินเอื้อมหยิบแว่นตาที่หัวเตียงมาเกี่ยวกับหูเล็กก่อนจะหยิบคีย์การ์ดและโทรศัพท์มือถือ เมื่อเรียบร้อยแล้วเธอจึงเดินไปกดกริ่งหน้าห้องของเมฆติ๊ง.. ต่อง.. ติ๊ง.. ต่อง..มือบางยกขึ้นปิดปากหาวหวอดแล้วประตูบานใหญ่ก็เปิดออก คนตัวโตมองหญิงสาวที่อยู่อีกฟากของประตูด้วยหัวใจที่เต

จัสมินเช็ดจานใบสุดท้ายเสร็จก็วางไว้ที่ชั้นพักจาน คนตัวเล็กชะโงกหน้าหาเจ้าของห้องเธอเดินตามเสียงรายการทีวีที่คาดว่าเมฆจะอยู่ตรงนั้น และก็จริงดังคาด ร่างสูงเอนพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์“พี่เมฆคะ หนูล้างจานเรียบร้อยแล้ว หนูกลับได้เลยไหม?”“เดี๋ยวสิ ยังไม่ได้กินขนมเลย” คนตัวสูงรีบห้ามก่อนจะตบที่โซฟาข้างตัว “มานั่งนี่มา”เด็กดีก้าวมานั่งที่ข้างๆ เมฆอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มเลื่อนเปิดกล่องช็อกโกแลตพรีเมี่ยมจากเบลเยี่ยมที่พึ่งถึงเมืองไทยเมื่อวานนี้ ซึ่งเป็นสูตรใหม่ที่เขาพัฒนาขึ้นหลังจากครอบครัวเมฆทุ่มเงินในการซื้อบริษัทนี้ต่อจากเจ้าของคนเก่าที่ประสบภาวะขาดทุนจากการผลิตจัสมินมองกล่องสีดำอันใหญ่ที่ภายในบรรจุช็อกโกแลตซึ่งห่อด้วยฟรอยสีทองเช่นเดียวกับตัวหนังสือหน้ากล่อง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเธอจำได้ว่าภายใต้ห่อฟรอยสีทองนี้เป็นสิ่งที่เธอเคยลิ้มรสมาแล้ว“ช็อกโกแล็ตนี้มัน..”ห่อฟรอยสีทองสะท้อนกับแว่นตาเลนส์ใส จัสมินคลี่ห่อฟรอยออกเผยให้เห็นช็อกโกแลตเนื้อเข้มจนเกือบดำ พลันคิดถึงครั้งแรกที่ลิ้นเล็กสัมผัสมัน“ทำไม?”จัสมินส่งช็อกโกแลตชิ้นพอดีคำเข้าปาก เธอมั่นใจว่าจำรสชาติของมันได้ แต่รสสัมผัสของมันกลับแตกต่าง

“พี่เมฆ อื้อ!”จัสมินบิดกายหนีสัมผัสคุกคามนั้น แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้สองร่างเสียดสีกันอีกด้วยRRR RRRRเมฆพ่นลมหายใจออกมาหนักไอย่างหงุดหงิด เขาอยากจะปาโทรศัพท์มือถือที่ทำให้ซีนนี้หยุดชะงังไป จัสมินยกสองมือขึ้นมาปิดใบหน้าที่แดงระเรื่อ มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแต่ก็ยังไม่ยอมลุกออกไปจากตัวของจัสมิน‘ดิน สายเข้า...’“ว่า?”‘กูคงไม่ได้ขัดจังหวะอะไรมึงใช่ไหม?’ ปลายสายเย้าแหย่เพราะน้ำเสียงของเมฆหงุดหงิดชัดเจน“ไม่เสือก รีบพูดธุระมาก่อนที่กูจะเผาบ้านมึงทิ้ง”‘โอ้ว.. เกรี้ยวกราด ไอ้ยักษ์ปล่อยเชื้อบ้าใส่มึงรึไง?’..ยังไม่เลิกเล่นอีก ดวงตาคมกริบสบกับดวงตากลมโตที่แอบมองเขาผ่านง่ามมือก่อนที่จัสมินจะปิดอีกครั้งเพราะความเขินอาย“หรือมึงจะลอง?”‘ฮ่าๆ กูแค่จะโทรมาบอกว่าวันนี้ขึ้นไลฟ์ที่ผับนะ วงน้องติดงานประกวดที่มอ’ดินแจงเหตุผล เขาหมายถึงวงรุ่นน้องที่เล่นสลับกับพวกเขา เพราะการจะรับงานทุกวันมันคงเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากการเรียนในปี 3 ค่อนข้างที่จะหนัก“แค่นี้ใช่ไหม?” มือหนาดึงมือบางที่ปิดใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้งอง้ำเหมือนกับจะประท้วงว่าเขาแกล้งเธอ‘มาประชุมด้วยนะครับคุณชาย’“เออ”เมฆวางสา