All Chapters of Rock &Delicious ปรุงรัก เสิร์ฟร้อน: Chapter 11 - Chapter 20

..ใจเย็นไว้เมฆเอ๋ยแชะ!“งื้อ.. สวยอ่ะ”จัสมินมองภาพในกล้องอย่างพอใจ รอยยิ้มชวนมองนั้นทำให้ชายหนุ่มไม่อาจละสายตา เมื่อพอใจแล้วก็ยัดโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเมฆเหมือนเดิม“ไปนั่งตรงนู้นดีกว่า”“ขอซื้อขนมเบื้องก่อนได้ไหมคะ?”เมฆไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินไปสั่งขนมเบื้อง หลังจากได้ของที่ต้องการแล้วทั้งสองก็เดินมานั่งโต๊ะที่ทางตลาดจัดไว้ให้ จัสมินเลือกนั่งบริเวณใต้ต้นจามจุรี ซึ่งเห็นทิวทัศน์ของอีกฝั่งอย่างชัดเจน“กินแต่ของหวานไม่กลัวอ้วนหรือไง?”ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่คนตัวเล็กกวาดขนมที่อยู่บนโต๊ะลงท้องพร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข“ไม่ค่ะ เพราะหนูกินยังไงก็ไม่อ้วนหรอก”จัสมินตอบเสียงใส อีกอย่างเธอก็รู้สึกว่าของหวานมันทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ตอนอ่านหนังสือสอบจัสมินก็มักจะมีขนมหวานจำพวกช็อกโกแล็ตเอาไว้ข้างๆ“หึ ระวังจะอ้วนเหมือนหมู”“ไม่มีทางหรอกค่ะ” จัสมินยิ้มอย่างมั่นใจก่อนจะส่งขนมเบื้องเข้าปาก และยื่นมาจ่อปากหยักของเมฆอีกชิ้น“กินคนเดียวมันเขินนะ พี่เมฆกินเป็นเพื่อนจัสมินหน่อยสิ”จะไม่ให้เขินได้อย่างไรก็ในเมื่อชายหนุ่มจ้องเธอทุกการกระทำแบบนี้ เมฆอ้าปากรับขนมเบื้อง

“อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นชู้กับชาวบ้านแหล่ะน่า”หมัดนี้ทำเอาฟีฟ่าถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะก่อนจะแก้ต่างหน้าบึ้ง“เมียต่างหากโว้ย”แต่อย่างไรเพื่อนๆก็ย่อมรู้ดีว่าระหว่างฟีฟ่ากับผู้หญิงคนนั้นมันมีอะไรที่ซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น“มึงเป็นอะไรวะไอ้ธี กูเห็นมึงจ้องสาวคนนั้นอยู่นานแล้วนะ”ดินมองตามสายตาของธีระที่นั่งจ้องสาวสวยคนหนึ่ง สายตาของเขาแน่วแน่และไม่วอกแวกจนดินอดสงสัยไม่ได้“หึ นั่นน่ะ เมียมัน” คาวินตอบคำถามนั้นแทน“ห๊ะ”ทุกคนในวงสนทนาล้วนแต่ตกใจ ทุกคนต่างรู้ดีว่าธีระไม่สนใจผู้หญิงคนไหน แม้แต่สาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยสนใจในตัวเขาชายหนุ่มคนนี้ก็เลือกที่จะตัดความสัมพันธ์อย่างง่ายดาย อาจจะเป็นเพราะหญิงสาวคนนี้ก็เป็นได้พวกเขาเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดสักเท่าไหร่ รู้แค่ว่าธีระเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักมาก แต่มีเหตุเข้าใจผิดทำให้ต้องเลิกรากันไป วันนี้พวกเขามีโอกาสได้เจอเธอถึงแม้แสงไฟในผับจะสลัวไปสักหน่อย แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าความสวยของเธอคนนี้ไม่เป็นรองใครหญิงสาวคนนี้เหมือนจะอายุมากกว่าพวกเขาด้วย เธอสวมเสื้อกล้ามสีฟ้า และสกินนี่สีดำ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มดัดลอนคลาย ถึงไม่ได้แต่งตัวเปิดหน้าเว้าหลั

EP 6 : หมูขี้เซาRRR RRRRโทรศัพท์เครื่องหรูที่นอนอยู่บนพื้นข้างเตียงแผนเสียงร้องดังจนเจ้าของอดรนทนไม่ไหวต้องควานหามันทั้งที่ดวงตายังปิดอยู่ และเลื่อนรับมันอย่างเคยชิน ไม่ได้สนใจว่าคนที่โทรมาจะเป็นใคร“โหล..”‘ยังไม่ตื่นหรอ?’เสียงทุ้มของคนปลายสายดังขึ้นทำให้จัสมินต้องดูเพื่อความแน่ใจ คิดว่าเพื่อนของเธอโทรมาเสียอีก“พี่เมฆ! มีอะไรคะ?”‘ลืมนัดของเราแล้วหรอ?’นัด? ... อ้อ ทำขนม“พี่เมฆจะเริ่มทำกี่โมงคะ ทำที่ไหน เดี๋ยวหนูหา”จัสมินถามพลางบิดขี้เกียจไปด้วย วันนี้คิดว่าจะตื่นสายๆ เสียหน่อยแล้วค่อยไปหาอะไรทาน แผนที่วางไว้กลับล้มเหลวเพราะเขาซะงั้น‘รีบอาบน้ำแต่งตัว อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่หน้าล็อบบี้หน้าคอนโด’“พี่จะมารับหนูหรอ?” คนตัวเล็กขมวดคิ้วถาม‘งั้นมั้ง เร็วๆ ด้วย’“ค่า คุณชายข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”‘ดีมาก เดี๋ยวทำของอร่อยให้กิน’ของอร่อย.. คำนี้มันทำให้จัสมินยิ้มกว้างแอบกรี๊ดอยู่ในใจ ถึงอย่างไรก็มีแต่ได้กับได้ เธอเก็บอาการแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ“แล้วเจอกันเจ้าค่ะ”จัสมินโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงนุ่มก่อนจะรีบลงจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำทันที กลัวว่าถ้าหากไปช้าชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจไม่ทำของอร่อยที่

จัสมินมองขนมในเตาที่กำลังฟูขึ้นมาทีละนิดอย่างจดจ่อจนลืมเวลา กลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากเตาอบทำให้จัสมินไม่คิดที่จะไปไกลจากมันเมื่อคิดว่าขนมที่เธอทำจะทำให้คนที่ทานมันมีความสุขแค่ไหนบนใบหน้าเรียวสวยก็ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก เมฆกอดอกมองภาพสะท้อนที่อยู่บนกระจกหน้าเตาอบแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้“ไปกินข้าว”“ค่ะ”จัสมินต้องตัดใจจากขนมในเตาอบเดินมาที่โต๊ะทานข้าว พอเห็นอาหารบนโต๊ะท้องน้อยๆ ที่วันนี้ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องก็ส่งเสียงประท้วง“มีแต่สปาเก็ตตี้กับซุปเห็ดกินได้ไหม?”“ถ้าไม่อิ่มพี่จะทำให้กินเพิ่มไหมคะ?” จัสมินมองสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลกับซุปเห็ดบนโต๊ะแล้วต้องลอบกลืนน้ำลาย“หึ ตะกละ”คนที่นั่งตรงข้ามยู่จมูกให้ชายหนุ่มก่อนจะลมมือม้วนเส้นสปาเก็ตตี้กับส้อม ควันที่โชยพุ่งออกมาและกลิ่นหอมของมันชวนเรียกน้ำย่อยให้หลั่งออกมาดีแท้“ว่าหนูอีกละ กินแค่นี้ก็ได้ค่ะ” ..แบบนี้มันดีกว่ามาม่าที่ห้องราวฟ้ากับเหวเลยจัสมินเป่าไล่ความร้อนก่อนจะส่งมันเข้าปาก แล้วเคี้ยวมันอย่างมีความสุข เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังจ้องอยู่เธอจึงยกนิ้วโป้งให้เขาทั้งสองข้างพร้อมกับคำชมที่ทำให้คนทำอาหารหัวใจเต้นรัว“ฝีมือพี่เมฆอร่อยที่สุด” ค

วันต่อมา..งานOpen house Uแสงแดดเจิดจ้ากระทบลงบนผิวขาวใสจนจัสมินรู้สึกแสบร้อน ถึงแม้จะมีสมุดพกเล่มเล็กบังประกายแดดให้ไม่โดนใบหน้าโดยตรงแต่ถึงอย่างไรมันก็โดนผิวส่วนอื่นจนรู้สึกว่าจะไหม้เกรียมอยู่แล้ววันนี้ผู้คนค่อนข้างที่จะหนาตากว่าปกติ เพราะเป็นวันที่มหาวิทยาลัยเปิดบ้านให้กับนักเรียนและบุคคลที่สนใจจะเข้าชมพื้นที่ในมหาวิทยาลัย หลักสูตร รวมทั้งมีการนำเอาผลงานของนักศึกษาแต่ละคณะมาแสดงอีกด้วย ส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักเรียนในชุดมัธยมปลายที่สนใจจัสมินล้วงโทรศัพท์ที่สั่นแจ้งเตือนว่ามีสายโทรเข้า และก็เป็นดังคาดเพื่อนของเธอคงรออยู่นานแล้ว บางทีอาจจะต้องถึงเวลาซื้อรถแล้วจริงๆ จะได้ประหยัดเวลาในการรอ“พวกแกอยู่ไหน?”‘รออยู่ในมอตรงหน้าตึกอักษรฯ อ่ะ’ เสียงใสของปูเป้ดังขึ้นทันทีที่ถามจบ“โอเคๆ ฉันกำลังจะข้ามถนน”เท้าเล็กที่หุ่มด้วยรองเท้าสนิกเกอร์หยุดข้างฟุตบาทเตรียมจะข้ามถนนในขณะที่สายตาเล็กมองรถที่แล่นผ่านไปมาบนท้องถนนซึ่งไม่มีท่าทีว่าจะหยุดให้ผู้คนที่รออยู่ริมฟุตบาทได้ข้ามไปยังอีกฝั่งเลย‘รีบมาด่วน ร้อน!’เสียงทรายแทรกผ่านเข้ามาทำให้จัสมินขำเล็กน้อย ถ้าเดาไม่ผิดตอนนี้แม่เจ้าประคุณคงใช้อะไรสักอย่าง