บทที่ 6 ไม่ควรสงสาร

หลังจากนั้นผมก็พยายามยืดหลังตรง จ้องสไลด์ของอาจารย์โรสเขม็งราวกับมันเป็นเลขเด็ดงวดหน้า ทั้งที่ในหูข้างซ้ายมีแต่เสียงงึมงำกวนประสาทไม่หยุด

ในขณะเดียวกัน สถานการณ์ฝั่งขวามือ ขนมผิงกับพี่ศิลาก็กำลังคุยทำความรู้จักกันอยู่ ทั้งคู่คุยอะไรกันนั้นทีแรกผมก็ไม่ได้ยินถนัด เหตุเพราะมัวแต่แบ่งสมาธิไปสวดมนต์ไล่สัมภเวสีข้างกายอยู่ แต่ก็พอเริ่มจับใจความสำคัญได้ ว่าพี่ศิลากำลังยื่นข้อเสนอให้ขนมผิงเป็นติวเตอร์ให้ ราคาที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ฟังดูแล้วน่าสนใจเลยทีเดียว

“ห้าร้อย... สองชั่วโมงก็พันนึงแล้วนะน้องผิง น้องล้างจานทั้งวันยังไม่ได้เท่าพี่ให้เลยนะ”

สอนสองชั่วโมง ได้ตั้งหนึ่งพันบาท

ผมตาโตลุกวาว พลางคำนวณว่าต้องเข้างานกี่ชั่วโมงถึงจะได้เงินก้อนนั้นมาไว้ครอบครอง แต่ยังไม่ทันที่คิดคำนวณเสร็จ แรงสะกิดบนไหล่ขวาก็ทำให้ผมต้องดึงสติกลับมา

“อะไรครับ??” ผมหันไปหาพี่จิณณ์ด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“เพื่อนนายนี่ฮ็อตไม่เบาเลยนะ…ถูกทาบทามโดยเจ้าของบริษัทรับเหมาชื่อดังเลยนะนั่ส” พี่จิณณ์กล่าวพลางทำหน้ายียวน

“แล้วยังไงครับ”

“นายไม่สนใจบ้างเหรอ?? ฉันจะจ่ายให้เยอะกว่าเขาเป็นสิบเท่า เอาไหม??”

แต่ละคำที่หมอนี่พูดออกมา มันไม่เกรงใจเงินในกระเป๋าตัวเองบ้างหรือไง วันก่อนผมยังเห็นในกระเป๋ามีเงินสดอยู่ไม่กี่พัน อีกทั้งบัตรเครดิตพรีเมียมที่ยัดจนกระเป๋าตุงพวกนั้นก็ใช้ไม่ได้สักกะใบ ตอนนี้ทำมาเป็นโชว์ป๋าจะจ่ายหนักกว่าคนอื่น ถังแตกจนต้องมาซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแท้ ๆ ยังจะมาทำเป็นปากดีขู่ซื้อตัวผมอยู่อีก

“...ไม่สนครับ” ผมปฏิเสธก่อนเมินหน้าหนี

“นายนี่มัน…ไม่รู้จักของดี” อีกฝ่ายสบถพลางจ้องหน้าผมอย่างลดละ

ในขณที่อาจารย์โรสที่กำลังร่ายยาวเรื่องลำดับขั้นของกฎหมายอยู่นั้น หูอีกข้างก็เงี่ยฟังสถานการณ์อีกฝั่ง ซึ่งพี่ศิลายังคงตื๊อขนมผิงไม่เลิก ถึงขั้นฉีกกระดาษส่งให้เพื่อนผมเป็นว่าเล่น ผมชะเง้อหน้าไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในกระดาษมีทั้งคำขอโทษและการอัปราคาค่าจ้างขึ้นเป็นระยะ จนตอนนี้ยอดพุ่งไปถึงชั่วโมงละแปดร้อยบาท

ผมเผลอยิ้มให้กับการตามตื๊อที่เปิดเผยของพี่ศิลา ดูจากสายตาแล้วบอกได้เลยว่าไม่ใช่แค่เรื่องติวหนังสือย่างแน่นอน ผมมั่นใจพี่ศิลาต้องชอบขนมผิงชัวร์ แต่ที่น่าเสียดายคือเพื่อนคนซื่อของผมกลับไม่รู้อะไรเลย ว่าการกระทำของนักธุกิจหนุ่มนั้นคือการจีบทางอ้อม

ไม่เป็นไรงั้นผมจะหยิบยื่นโอกาสนั้นให้เพื่อนเอง เพราะดูจากท่าทางพี่ศิลาแล้วก็นิสัยดีใช่ย่อย ถึงแม้จะเพี้ยนไปหน่อยก็ตาม

“ขนมผิง... แกก็ยอมพี่เขาไปเถอะ พี่ศิลาทำถึงขนาดนี้แล้วนะ แถมยังเปย์หนักด้วยนะนั่น เห็นใจคนหล่อที่ยังไม่เริ่มเรียนแต่เตรียมสอบตกไว้รอแล้วหน่อยเถอะ”

ขนมได้ยินแบบนั้นก็หันมาแยกเขี้ยวใส่ ก่อนถาม “งั้นปั้น...ก็มาสอนพี่แกแทนไหมล่ะ!?”

คำถามนั้นทำให้ผมอ้าปากค้างไปสามวินาที จินตนาการเห็นตัวเองไปนั่งอธิบายกฎหมายให้พี่ศิลาฟังแล้ว ขนแขนพลันลุกซู่จนต้องรีบปฏิเสธให้พ้นตัว

“ไม่อะ...ให้ชั่วโมงละพันฉันก็ไม่เอา ขนาดตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย ขืนไปสอนพี่แกมีหวังพากันลงเหวทั้งคู่” ผมยิ้มแห้งพลางส่ายหัวระรัว ยืนยันเสียงหนักแน่น ว่าเรื่องนี้ผมจะไม่เข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด

“ไม่แน่จริงนี่หว่า”

เสียงทุ้มต่ำที่สวนกลับมาจากทางด้านซ้ายทำให้ผมหันขวับไปหาเจ้าตัวทันที สายตาของผมบ่งบอกชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ตอกกลับไปจนหน้าหงาย กริ่งบอกเวลาพักเบรกกลับดังขึ้นเสียก่อน

“โชคดี ไปนะคุณ” ผมพูดในขณะที่ลุกขึ้นยืน

“โชคดี??”

เสียงทุ้มเลิกคิ้วทวนคำ ใบหน้าเจือไปด้วยกระแสอารมณ์ขบขัน พี่แกไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนอะไรเลยซ้ำ ตรงกันข้ามแววตาคู่คมกลับทอประกายราวกับต้องการท้าทาย

“นายนี่…ทำให้ฉันประหลาดใจอยู่เรื่อยเลยนะ”

เออ...แล้วแต่เอ็งจะคิดเลย พ่อคุณชายตกอับ

ผมตะโกนด่าในใจ ก่อนจะสาวเท้าหนีออกมา โดยมีขนมผิงเดินหน้ามุ่ยตามหลังมาติด ๆ

ถึงแม้จะหนีออกม่แล้ว ทว่าเรื่องราวมันยังไม่จบเพียงแค่นั้น ช่วงพักเบรกสิบห้านาทีที่ควรจะเป็นเวลาผ่อนคลาย กลับกลายเป็นว่าต้องมานั่งดูละครฉากใหญ่ที่ทั้งขำและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน

ผมที่กำลังดูดนมกล่องด้วยความหิวโหยถึงกับหยุดกึก เมื่อเหลือบไปเห็นคุณชายโรคจิตมีท่าทางแปลก ๆ ถึงขั้นขมวดคิ้วมองภาพชายตัวใหญ่ที่กำลังยืนโงนเงนอยู่หน้าซุ้มร้านน้ำตาเขม็ง ใบหน้าขาวของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษเอสี่ แววตาดูพร่าเลือนเหมือนคนไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน แต่กระนั้นไอ้โรคจิตก็ยังพยายามวางมาดรักษาทรงอย่างสุดชีวิต

อีกฝ่ายเดินโซซัดโซเซเข้าไปหาป้าขายน้ำ ก่อนจะเอ่ยด้วยสำเนียงนุ่มหูประหนึ่งกำลังสั่งเครื่องดื่มในร้านอาหารดัง

“เอ่อ... ขอโทษนะครับ... ขอน้ำแร่ธรรมชาติหนึ่งขวดครับ”

ผมเห็นป้าคนขายหยุดมือที่กำลังตักน้ำแข็งทันที แกเงยหน้าขึ้นมองแรงใส่เขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาที่บอกชัดว่า 'ที่นี่คณะนิติฯ ไม่ใช่โรงแรมห้าดาวนะไอ้หนู' ก่อนจะกระแทกแก้วพลาสติกที่ใส่น้ำแข็งพูน ๆ ลงบนเคาน์เตอร์ดัง ปึก! แล้วราดน้ำอุทัยทิพย์สีแดงอ่อนลงไป

“มีแต่น้ำอุทัยทิพย์เนี่ยแหละพ่อคุณ! แก้วละห้าบาท จะเอาไม่เอา!”

พี่จิณณ์ชะงักไปครู่ใหญ่ แกดูสับสนและลังเลอย่างเห็นชัด มองแก้วน้ำพลางกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะตอบรับในที่สุด

“เอาครับ...เอา”

พูดจบก็ล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กส์ตัวแพง งมหาอะไรบางอย่างอยู่นาน ก่อนจะหยิบเหรียญบาทออกมานับ แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์อย่างอาย ๆ

ชายตัวโตยกแก้วน้ำแดงราคาห้าบาทนั้นมาประคองไว้ด้วยสองมือ เดินแยกไปพิงเสาต้นใหญ่แล้วหลับตาพริ้มยกจิบด้วยท่วงท่าละเมียดละไม ราวกับกำลังละเลียดไวน์แดงราคาแพง

“ขนมผิง ดูนั่นสิ...” ผมกระซิบพลางเบียดไหล่เพื่อน “พี่จิณณ์เขาดูแปลก ๆ นะ เป็นถึงลูกนักการเมืองแท้ ๆ ทำไมไม่มีตังค์ล่ะ หรือว่าครอบครัวเขาจะถังแตก?”

“เอ๊ะ... แปลกจริง ๆ ด้วย” ขนมผิงเห็นพ้องต้องกันกับผม สายตาจับจ้องไปที่จุดเดียวกัน “มือสั่น หน้าซีด...กลืนน้ำลายถี่ ๆ เขาคงจะหิวน่าดู”

คำพูดของขนมผิงทำให้ผมชะงัก ภาพตรงหน้าทำให้นึกย้อนไปถึงอดีต วินาทีนั้นเหตุการณ์ตรงหน้าฉายซ้อนทับกับความทรงจำสีหม่นที่ผมฝังกลบไว้ในส่วนลึกของจิตใจ... ความทรงจำที่มีแต่กลิ่นอายของความจน คราบน้ำตา และยานรก

เด็กสลัมอย่างผมที่พ่อขายยาและแม่ติดการพนัน แถมยังเติบโตมาได้ด้วยข้าวก้นบาตรของหลวงพ่อ ย่อมจำรสชาติแห่งความหิวโหยได้เป็นอย่างดี แต่ผมยังโชคดีที่มีป้าแต๋ม ท่านรับผมมาเลี้ยงหลังจากที่คนทั้งคู่ติดคุก ไม่งั้นผมคงไม่ได้เป็นผู้เป็นคนได้ถึงทุกวันนี้

เมื่อมองดูคนตรงหน้า ที่แม้จะหิวจนท้องกิ่วมาทั้งวัน แต่ยังต้องพยายามแบกหัวโขนนั่นอยู่ มันทำให้ก้อนเนื้อในอกของผมบีบรัดด้วยความเวทนา ผมรู้ดีว่าอาการหลังพิงฝาแบบนั้นมันรู้สึกโดดเดี่ยวและน่ากลัวขนาดไหน

“...น่าสงสารจัง”

ผมพึมพำออกมาเสียงเบาหวิว รู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายขึ้นมา ไม่รู้ว่าสมองหรือหัวใจกันแน่ที่สั่งให้ผมเดินเข้าไปหาเขา แล้วยื่นถุงไข่ต้มที่เพิ่งงัดออกมาจากกระเป๋าเป้ส่งต่อให้อีกฝ่ายได้กินรองท้อง ผมหวังเพียงไข่ต้มสองฟองจะช่วยให้เขาอยู่รอดไปได้อีกวัน

“นี่ครับ กินอะไรสักหน่อยสิคุณ”

ทว่าไอ้คุณชายตรงหน้า มันกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างรังเกียจ หางตาเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทะนง มองข้ามถุงไข่ต้มนั้นไปดื้อ ๆ

“ฉันไม่ต้องการ เก็บไข่ของนายไปเถอะ อย่าคิดว่าจะใช้ไข่พวกนี้มาดูถูกคนอย่างฉันเชียว!”

น้ำเสียงนั้นเย็นชาและเชือดเฉือนจนผมยืนนิ่งค้างเติ่ง ความหวังดีของผมถูกขยี้ลงกับพื้นอย่างไม่เหลือชิ้นดี อีกทั้งเสียงตวาดกร้าวยังดังสะท้อนไปทั่วโถงใต้ตึกคณะ จนกลายเป็นจุดสนใจของนักศึกษาคนอื่น ทันที

ผมชักมือที่ถือถุงไข่ต้มกลับมาอย่างรวดเร็ว หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้ากลับไปยืนข้างขนมผิงเหมือนเดิม ความรู้สึกจุกและเสียหน้าแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาอุ่นวาบ ก้มหน้าหลบสายตานับสิบคู่ที่มองมา พร้อมกับแกะไข่ต้มยัดเข้าปากเพื่อระบายอารมณ์

“... ผิงคิดไว้แล้ว ว่าคนแบบนั้น น่าจะเข้าถึงยาก” ขนมผิงพึมพำเสียงเบา สายตาเต็มไปด้วยความเห็นใจปนสงสาร

“ใช่มะ...คนอะไรปากเสียชะมัด! อุตส่าห์เห็นว่าหิวข้าวจนหน้าซีดหน้าเซียว รู้งี้ไม่เดินเอาไข่ต้มไปให้หรอก คนพรรค์นั้นปล่อยให้จิบน้ำอุทัยทิพย์ประทังชีวิตไปนั่นแหละ!” ผมเงยหน้าบ่นอุบพลางยัดไข่ต้มลูกที่สองเข้าปาก รสชาติไข่ต้มที่เคยอร่อย บัดนี้กลับฝืดคออย่างเห็นได้ชัด

“เอาหน่า อย่าโกรธเลย พี่แกคงจะอายที่อยู่ดี ๆ ปั้นไปยื่นไข่ต้มให้เขาต่อหน้าคนอื่นล่ะมั้ง”

“เหอะ...อายกับอดตาย อันไหนมันแย่กว่ากันล่ะผิง”

“เฮ้อ...มันก็ต้องเป็นอย่างหลังสิปั้น”

“เห็นไหม ผิงยังคิดเหมือนเราเลย ไม่รู้ว่าศักดิ์ศรีบ้าบอนั่นมันกินได้หรือไง ทำไมต้องทำตัวเย่อหยิ่งขนาดนั้นด้วย”

“...”

ขนมผิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ใช้ฝ่ามือตบไหล่ผมเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม ในใจมันคงรู้ดีว่าพนักงานสะดวกซื้ออย่างผมถ้าบทจะโกรธขึ้นมาก็หัวแข็งไม่ใช่เล่น แต่ในขณะที่พวกเรากำลังยืนถกเถียงกันอยู่นั้น ผมสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่จ้องมองมาแต่ไกล

พอหันไปมอง ผมก็เจอกับพี่ศิลาที่ยืนกอดอกพิงผนังตึกเฝ้าดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบอย่างเงียบเชียบ พี่แกไม่ได้เข้ามาห้ามหรือผสมโรงให้วุ่นวาย แต่กลับส่งรอยยิ้มแปลก ๆ มาให้พวกเรา มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความเห็นใจ แต่วิเคราะห์จากสายตาแล้ว มันคือรอยยิ้มขบขันในความซื่อบื้อของผมที่ดันไปหยิบยื่นไมตรีให้กับคนอย่างจิณณ์ณภัทร

“แล้วทำไมตาพี่คนนั้นถึงมองพวกเราแบบนั้นล่ะผิง” ผมพยักพเยิดหน้าไปทางรุ่นพี่จอมตื๊อ

“ไม่รู้สิ” ขนมผิงตอบสั้น ๆ พลางหลบสายตาคู่นั้นอย่างประหม่า

“เฮ้อ แต่ละคน... แม่งไม่ปกติกันสักคน” ผมสบถอย่างหัวเสีย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก ที่สร้างความบันเทิงให้กับคนอย่างพวกเขาได้ขำเล่น

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะผิง เดี๋ยวตามไป”

“อืม”

ผมเดินแยกออกมาเข้าห้องน้ำ ร่างกายต้องการน้ำเพื่อชะล้างสติให้กลับคืนมา และต้องการชะล้างเอาเศษเสี้ยวความสงสารที่เคยหยิบยื่นให้กับไอ้คุณชายจิณณ์นั้นออกไป

น่าสงสารเหรอ? เหอะ! คนที่น่าสงสารที่สุดมันคือผมต่างหากล่ะ ที่ดันใจดีผิดคน จนต้องมาเจอเรื่องขายหน้าแบบนี้!

ผมสาบานกับตัวเองเลยว่า ต่อไปนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะไม่หยิบยื่นอะไรให้คนอย่างเขาอีกเป็นอันขาด

---โปรดติดตามตอนต่อไป---