บทที่ 5 เพื่อนร่วมชั้น

แต่แล้วความคิดที่จะหนีไปให้พ้นวิถีคนบ้าก็ต้องพังทลายลง เมื่อผมหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ได้เพียงอึดใจเดียว เงาร่างสูงโปร่งที่เดินตามหลังมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ก็เอื้อมมือหนามายกกระเป๋าเป้ที่ผมวางจองไว้บนเก้าอี้ข้างกายออกอย่างวิสาสะ แล้วเอามาวางแหมะไว้บนตักผมแทน

“…!?”

ก่อนที่พี่แกจะถือดีควักผ้าไหมอิตาลีผืนบางเฉียบออกมาปูรองบนเบาะเก้าอี้ แล้วหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างหน้าตาเฉย

“เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ย!” ผมร้องลั่นพลางขยับตัวหนีจนแทบตกเก้าอี้ แต่สายตาคมกริบคู่เดิมกลับตวัดมองมาอย่างเอาเรื่อง

รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทำเอาผมถึงกับสะดุ้งเฮือกไปหนึ่งที คำประท้วงที่เตรียมไว้กลายเป็นหมัดย้อนศรกลับมาอุดปากตัวเองทันควัน สายตาที่เขาจ้องมามันฟ้องชัดเจนว่าที่นั่งทุกตัวในห้องนี้ หรือแม้กระทั่งความสงบสุขของผม เขาจะบุกรุกหรือยึดครองเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ

“ก็นั่งเก้าอี้ไง ถามได้”

คำตอบนั้นทำเอาผมหน้าเหวอไปต่อไม่ถูก ผมกับขนมผิงหันมาสบตากันด้วยความช็อก เพราะอีกฝ่ายก็โดนชายชุดสูทตามราวีไม่ต่างกัน พวกเราอุตส่าห์หนีมาหลบซ่อนหลังห้องแล้ว คนทั้งคู่ยังตามมาให้อารมณ์ไม่ดีอยู่อีกผมมองตาเพื่อนรักอย่างสื่อความหมายว่าเราจะรอดกันไหมเนี่ย

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำใจยอมรับชะตากรรมที่พวกเราได้เจอ ลมมรสุมขนาดย่อมก็พุ่งวาบเข้าปะทะหน้าขนมผิงจนผมที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้ง ผมหันขวับไปมองที่มาของลมเย็นยะเยือกนั่นทันที

ชายชุดสูทจอมเป๊ะกำลังถือพัดลมพกพาสีโรสโกลด์จ่อหน้าขนมผิงในระยะประชิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่อานุภาพของมันทำเอาผมหน้าม้าของเพื่อนรักผมแตกกระจายจนเสียทรง ลมแรงขนาดที่ว่าเนื้อจมูกแทบจะปลิ้นออกมาตามแรงลมเลยทีเดียว

“แคก! พี่... พี่ทำอะไรเนี่ย!” ขนมผิงถามเสียงหลง พยายามฝืนกลืนขนมปังที่เกือบจะติดคอลงไป

“อยู่นิ่ง ๆ สิครับน้อง ไอระเหยจากเหงื่อของน้องมันจะปลิวมาเปื้อนชุดสูทพี่อยู่แล้ว... เอ้า ถือไว้!”

ผมมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง ชายคนนั้นดูท่าจะอายุมากกว่าพวกเราพอสมควร อีกฝ่ายยัดพัดลมใส่มือขนมผิงแล้วขยับเก้าอี้หนีห่างออกไปจนสุดขอบทางเดิน จากนั้นพี่แกก็งัดตลับเมตรขึ้นมาดึงสายวัดพรวดออกมาวัดระยะห่างของเก้าอี้ ก่อนจะหยิบชอล์กขึ้นมาขีดเส้นบนพื้นห้อง กั้นอาณาเขตระหว่างเขากับขนมผิง

แล้วนั่นเองก็ทำให้ผมเข้าใจในทันที ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีท่าทีแบบนั้นก่อนหน้านี้ ให้ตายเถอะ ผมล่ะไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เจอคนเพี้ยนพร้อมกันถึงสองคน นี่มันมหาลัยหรือโรงพยาบาลกันแน่เนี้ย

แต่ทางฝั่งผมเองก็ใช่ว่าจะรอด คนตัวโตที่นั่งข้างขวาของผมเริ่มแผลงฤทธิ์หนักกว่าเดิม พี่แกหยิบสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นลาเวนเดอร์ขึ้นมาฉีดพ่นรอบตัวผมจนละอองฟุ้งกระจายไปหมด กลิ่นดอกไม้ตีกับกลิ่นน้ำแร่อบอวลไปทั่วบริเวณ จนต้องเอาชายเสื้อคลุมขึ้นมาปิดจมูกกันไว้

ผมสะกิดแขนคนตัวเล็กให้หันมามอง ก่อนจะขยับปากถามแบบไม่มีเสียงว่า “ผิง... พวกเราจะรอดจนครบสี่ปีไหมเนี้ย”

สายตาผิงเลิ่กลั่กทันที่อ่านปากผมเสร็จ ก่อนจะหันไปมองเส้นชอล์กของพี่ศิลา สลับกับขวดสเปรย์ในมือพี่จิณณ์ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจพลางกระซิบ “ผิงก็ไม่รู้เหมือนกัน... ระหว่างเรียนจบกับเป็นโรคประสาท อันไหนจะมาก่อนกันแน่”

“...นั่นน่ะสิ” ผมพลางยิ้มเจื่อนให้เพื่อน

แต่ความกังวลของพวกเราสองคนก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อนักศึกษาในห้องต่างพากันเงียบเสียงลง เสียงรองเท้าส้นเข็มหนัก ๆ ที่กระทบพื้นอยู่หน้าห้องบ่งบอกว่ามีคนกำลังเดินเข้ามา

ก่อนที่หน้าประตูจะปรากฏร่างของสตรีข้ามเพศในชุดเดรสสีแดงเพลิง เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะพูดเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน

“สวัสดีค่ะ นักศึกษาทุกท่าน ดิฉันชื่อโรส เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกคุณ...”

พี่จิณณ์ที่เคยนั่งส่องกระจกเช็กรูขุมขนถึงกับลนลานยัดขวดสเปรย์ลงกระเป๋าไวปานวอก ส่วนผมก็ยืดตัวตรงแน่วทันที อาจารย์โรสท่านแนะนำตนเอง ก่อนจะแนะนำวิชาที่ทุกคนจะได้เรียนตลอดหลักสูตร

เรื่องราวดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งมาถึงแนะนำตัวเพื่อละลายพฤติกรรม บอกอาชีพ และนิยามความยุติธรรม พร้อมท่าประจำตัว และผู้โชคดีคนแรกคือชายชุดสูทที่พกตลับเมตรอันใหญ่ราวกับส่วนประกอบร่างกายที่สามสิบสาม

ชายคนนั้นแนะนำตัวอย่างโอ้อวดว่าตนเองเป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาขนาดใหญ่ ชื่อจริงชื่อศิลา อายุสามสิบปี เขานิยามความยุติธรรมว่าต้องวัดค่าได้แม่นยำทุกมิลลิเมตร ก่อนจะทำท่าดึงตลับเมตรเสียงดัง แล้วสะบัดเก็บไม่ต่างอะไรจากเรนเจอร์ห้าสี จนผมแอบขำให้กับความเป๊ะหลุดโลกของแก

พอถึงคิวขนมผิง เพื่อนของผมยืนขึ้นอย่างภาคภูมิใจ บอกว่าตัวเองเป็นเด็กล้างจานหน้าคณะสถาปัตย์ วินาทีนั้นทั้งห้องเงียบกริบ แม้แต่พี่ศิลาที่นั่งข้าง ๆ ยังตกใจจนทำตลับเมตรหลุดมือ

ขนมผิงนิยามความยุติธรรมได้เท่ห์มาก ว่ามันเหมือนการล้างจาน ต่อให้สกปรกแค่ไหนถ้าตั้งใจขัดมันก็สะอาดได้ พร้อมกับโชว์ท่าประจำตัวจนอาจารย์โรสปรบมือให้เกียรติในความสู้ชีวิตของเขา

เวลาผ่านไปไม่นาน ก็มาคิวของผมบ้าง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยืดตัวขึ้นยืน ท่ามกลางกลิ่นน้ำแร่ที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

“สวัสดีครับอาจารย์และเพื่อน ๆ ผมชื่อ ปั้น ปัญจพล ขยันทำกิจ อายุยี่สิบห้าปี อาชีพปัจจุบันเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อครับ”

ผมพยายามคุมโทนเสียงให้เหมือนเวลาพูดหน้าเคาน์เตอร์ที่สุด “สำหรับผมความยุติธรรมก็เหมือนลูกค้า ไม่ว่าจะรวยหรือจน ทุกคนก็ควรได้รับสิทธิ์ในการบริการที่เท่าเทียมกันครับ!”

พูดจบผมก็จัดท่าไม้ตายที่ฝึกมานับพันครั้ง ยกมือพนมไว้แนบอก ก่อนก้มตัวพลางเอ่ยประโยคที่พูดอยู่ทุกวัน

“ยินดีต้อนรับ... รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหมครับ!”

“เลิศมากค่ะลูกปั้น! บริการทุกระดับประทับใจจริง ๆ” อาจารย์โรสปรบมือรัว ๆ “แต่จำไว้นะคะ ในคลาสอาจารย์แม่ไม่มีโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ใครทำผิดมาตราไหน รับโทษเต็ม ๆ ไม่มีส่วนลดสมาชิกนะคะลูก!”

ผมย่อตัวลงนั่งด้วยความโล่งอกที่ผ่านพ้นช่วงเวลาบีบคั้นหัวใจไปได้ พลางเหลือบเห็นสายตาคมกริบของคนด้านข้างที่จ้องมองกัน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเป็นปริศนาชวนขนลุก เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำแร่เย็นชืดโชยมาปะทะจมูก

“พูดออกมาได้ไม่อายปาก...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบแผ่วเบานั้นจงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ผมแสร้งทำเป็นหูทวนลม ถือเสียว่านั่นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา ไม่อยากเสวนากับคนปากเสียที่จ้องจะบั่นทอนจิตใจกัน แต่ดูเหมือนคุณชายเขาจะไม่ยอมจบง่าย ๆ พี่แกยังคงขยับเข้ามาจนไหล่แทบจะเกยกันอยู่แล้ว

“บริการที่เท่าเทียม...หึ…ไม่เห็นจะเคยได้รับ”

ผมกำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะเลคเชอร์ พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้เผลอเอากระเป๋าเป้ฟาดไปที่หน้าของอีกฝ่ายด้วยความโมโห จังหวะที่กำลังข่มใจอยู่นั้น เสียงอาจารย์โรสพลันดังขึ้น

"มาค่ะ…คนต่อไป คุณจิณณ์ณภัทรค่ะ อุ๊ย! นามสกุลคุ้นหูมากเลยนะคะลูก ทายาทท่านรัฐมนตรีที่เพิ่งลงหนังสือพิมพ์ไปเมื่อวานใช่ไหมคะเนี่ย? เชิญโชว์วิสัยทัศน์ให้เพื่อน ๆ ดูหน่อยสิคะ"

พี่จิณณ์ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ท่วงท่าของเขาดูสุภาพราวกับผ่านการอบรมมาเป็นอย่างดี เขาจัดระเบียบเสื้อนักศึกษา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ

“สวัสดีครับอาจารย์โรส และเพื่อน ๆ ทุกท่าน... ผมจิณณ์ จิณณ์ณภัทร วรโชติเมธี นะครับ ส่วนเรื่องอาชีพ...” เขาหยุดจังหวะไปนิดหนึ่งพลางยิ้มกริ่มใส่ผม “ตอนนี้ผมไม่มีงานทำครับ วัน ๆ ก็แค่นอนเล่นใช้เงินอยู่ที่บ้าน สลับกับเข้าคลินิกเสริมความงามเพื่อรักษาหน้าตาให้กับวงศ์ตระกูลครับ”

โถ่... ไอ้คนขี้เกียจเอ๊ย

ผมมองเขา พลางนึกถึงเงินในกระเป๋าตัวเองที่เพิ่งจ่ายค่าเทอมไปจนเกลี้ยง นี่ผมต้องทำงานไปกี่ชาติถึงจะมีชีวิตว่างงานแบบเขาได้

พี่จิณณ์เชิดหน้าขึ้นราวกับสัมผัสได้ถึงความอิจฉาที่ฉายแววอยูในดวงตา ก่อนเอ่ยนิยามความยุติธรรมตามสไตล์คนรวยต่อ

“สำหรับผม... ความยุติธรรมต้องไร้ริ้วรอยและปราศจากมลทินครับ กฎหมายที่บังคับใช้ต้องสะอาดหมดจด ไม่มีการอุดตันประหนึ่งผิวหน้าที่ได้รับการทำเลเซอร์ดีท็อกซ์มาอย่างดี สังคมที่ยุติธรรมคือสังคมที่ผมสามารถนอนเล่นใช้เงินอยู่ที่บ้านได้ โดยไม่ต้องมีใครมาละเมิดสิทธิ์ความสุขส่วนตัวของผมครับ”

พูดจบเขาก็จัดท่าไม้ตายหยิบขวดสเปรย์น้ำแร่ขึ้นมา สะบัดข้อมือฉีดพ่นละอองฝอยละเอียดรอบตัวเป็นวงกลมประหนึ่งพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับจิกตาใส่แสงไฟนีออนโพสต์ราวกับท่าถ่ายปฏิทินแจกช่วงหาเสียง จนละอองน้ำลอยมาเกาะหน้าผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนเปียกไปครึ่งซีก

“โอ้โห... อย่างกับหาเสียงจริง ๆ เลยค่ะ” อาจารย์โรสปรบมือรัว

“ว่างงานแต่มีเงินจ่ายค่าเลเซอร์ผิว แม่ล่ะอิจฉาจริง ๆ ค่ะลูกจิณณ์ แต่อย่าคิดว่านามสกุลดังแล้วแม่จะอ่อนข้อให้นะคะ กฎหมายแม่ไม่มีระบบอุปถัมภ์ มีแต่ต้องจำด้วยสมองตัวเองเท่านั้น!”

“ครับ…อาจารย์”

คุณชายข้างกายยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนผ้าไหมอิตาลีอีกครั้ง พลางหันมามองผมด้วยสายตาเหยียดหยาม ราวกับต้องการบอกเป็นนัยว่าผมกับเขามันต่างชนชั้นกัน

‘เออ…เอาที่พี่สบายใจเลยครับ ผมมันก็แค่คนจนคนหนึ่งเท่านั้นแหละ’

ผมสบถในใจ พลางก้มหน้ากำหมัดแน่น ไม่อยากเสวนาหรือแม้แต่จะปรายตาไปมองหน้าไอ้คุณชายโรคจิตนั่นอีกแล้ว ยิ่งเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของเขา มันก็ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนเส้นเลือดในสมองจะแตก

ได้โปรดเถอะสวรรค์ ผมอุตส่าห์ดั้นด้นมาเรียนภาคค่ำหลังจากที่ทำงานหาเงินมาหลายปี หวังสร้างอนาคตใหม่ให้ดีกว่าเดิม ไม่ใช่มาเป็นของเล่นคลายเครียดของใคร ช่วยปล่อยให้ผมเรียนแบบสงบ ๆ ไม่ได้หรือไง

“ฟึด! ฟึด!”

เสียงน้ำแร่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ละอองน้ำกระเซ็นมาโดนแก้มผมจนชุ่มไปหมด แต่คราวนี้ผมไม่แม้แต่จะปัดมันออก ทำได้แค่นั่งตัวตรง แข็งทื่อราวกับหิน พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และท่องบทสวดมนต์ไว้ใจใจ

“เป็นอะไรไปล่ะ...ยอมแพ้แล้วเหรอ?” เสียงนุ่มหูที่ชวนให้ประสาทเสียขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง

“อย่าเพิ่งรีบถอดใจไปสิ พ่อพนักงานดีเด่น... นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเกมเองนะ” อีกฝ่ายขู่ก่อนจะผละตัวออกห่าง

ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของอาจารย์โรสที่กำลังบรรยายเนื้อหาสำคัญในคาบแรก ผมก็ได้แต่ตั้งปณิธานกับตัวเองในใจ ต่อให้ไอ้คนเฮงซวยนี้จะข่มขู่ผมเพียงใด ผมก็จะไม่ตกหลุมพรางนั่นเด็ดขาด ในเมื่ออยากเล่นนัก ผมก็จะขอนั่งเป็นก้อนหินนิ่ง ๆ ทิ่มแทงอีกฝ่ายแบบนี้ตลอดไป

แต่ดูเหมือนความเงียบของผมจะยิ่งกระตุ้นความอยากเอาชนะของคุณชายโรคจิต เพราะผมเหลือบไปเห็นว่าพี่แกกำลังเขย่าขวดสเปรย์เตรียมประโคมน้ำอมฤตชุดใหญ่ใส่ผมอีกรอบ

‘ถ้าสวรรค์มีจริง ช่วยถีบไอ้บ้านี่ออกไปจากชีวิตผมทีเถอะครับ’

---โปรดติดตามตอนต่อไป---