เข้าสู่ระบบNapayuko sandali si Cyler bago nag-ipon ng lakas ng loob. Ayaw niyang makita ang Mommy niya na galit, ngunit mas ayaw niyang lumala pa ang sitwasyon kapag may ibang taong nakarinig sa kanila.Kaya maingat siyang lumapit kay Serenity.“Mommy...” mahina niyang tawag.Nang mapatingin sa kanya si Sereni
‘Paano kung ayaw na niya sa akin?’Sumikip ang maliit na dibdib ni Nathalie sa naisip. Ayaw niyang isipin na maaaring hindi na siya mahalin ni Serenity kapag nalaman nito ang buong katotohanan.Napansin ng mag-asawang nasa kabilang mesa ang biglang pagbabago ng mood ng apat na bata. Kanina ay masigl
Narinig ni Cyler ang boses ng waiter at instinctively siyang napatingin sa direksiyon nito. Ngunit sa sandaling itinaas niya ang kanyang ulo, agad na nagtama ang kanilang mga mata ni Serenity.Nanlaki ang mga mata ni Cyler.‘Patay! Bakit nandito si Mommy?!’Sa pagkakita pa lamang niya kay Serenity,
Tumango rin sina Cyler at Nathaniel bilang pagsang-ayon. Kitang-kita sa kanilang mga mukha na wala silang kaunting takot. Sa halip, parang kumpiyansa pa silang kaya nilang alagaan ang sarili nila.Lalong natunaw ang puso ng mag-asawa. Kanina pa nila pinag-uusapan na baka kailangan muna nilang maghin
Agad namang sinuyod ni Serenity ang bawat hanay ng mga upuan. Maingat siyang tumingin sa bawat booth, umaasang makikita niya roon ang pamilyar na mga mukha ng kanyang mga anak. Habang naglalakad siya, lalo niyang nararamdaman ang kaba. Ayaw niyang isipin kung ano ang maaaring mangyari kapag tuluyan
Sinunod ni Serenity ang direksiyong ibinigay ng mag-asawa at agad na nagtungo roon, ngunit kahit anong tingin niya sa paligid ay wala siyang makitang kahit anong bakas ng mga bata. Ilang sandali siyang naglakad-lakad at muling sinuri ang bawat sulok, umaasang baka nagkamali lamang siya ng tingin, ng







