ตอนที่ 4 น่าเสียดายว่ะ

หลังจากที่ทั้งคู่พูดคุยตกลงรายละเอียดกันเสร็จเรียบร้อย ไต้ฝุ่นก็ยินดีที่จะเป็นแฟนปลอมๆ ให้กับชาร์ม

“อ่านข้อมูลให้ครบถ้วนแล้วค่อยเซ็น จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง” เขาเอ่ยขึ้น พลางยื่นเอกสารไปตรงหน้าของเธอ

“อือ” 

ไม่นานนัก คนตัวเล็กก็แต้มนิ้วมือลงบนกระดาษเพื่อยืนยันข้อตกลง เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

จากนั้น ชาร์มจึงเก็บกระเป๋าสะพายพาดบ่า ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“วันอาทิตย์เจอกันนะ เดี๋ยวเราส่งโลไปให้”

ทว่าเธอยังไม่ทันได้ก้าวพ้นขอบโต๊ะ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นก่อน

“เดี๋ยวดิ!”

“….” ร่างบางชะงักฝีเท้าลง พลางหันขวับไปมองเขาด้วยความมึนงง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็มองสบตาเธอตรงๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ไม่ซ้อมเป็นแฟนกันหน่อยเหรอ?”

“ต้องซ้อมด้วยเหรอ?” ชาร์มเลิกคิ้วถามกลับทันควัน

“อืม เดี๋ยวเริ่มจากคืนนี้เลย” เขาว่า

สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างลนลาน

“อะ...อะไร คืนนี้พี่จะทำอะไร?” เธอพูดพลางยกกระเป๋าขึ้นปิดเนินอกอวบอิ่มของตัวเองโดยเร็ว

ไต้ฝุ่นยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลุกเดินก้าวเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“คิดทะลึ่งอะไรของเธอ หืม?”

“พี่นั่นแหละคิดอะไร” ชาร์มรีบเบือนหน้าหลบสายตาคมกริบของเขาทันที

คนตัวสูงมองท่าทางเก้อเขินของเธอ พลางหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ

“หึ! เดี๋ยวคืนนี้จะโทรหา ทำเหมือนที่คนเป็นแฟนเขาทำกันอะ คาสาย…”

“อ๋อออ ได้ดิ” เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ทันใดนั้น ชาร์มก็ก้มลงลูบหัวเจ้าลีโอที่อยู่ในอ้อมแขนเขาเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงหวาน

“ไปก่อนนะลีโอ ไว้มีโอกาสเราเจอกันใหม่นะครับสุดหล่อ”

เธอช้อนสายตาขึ้นไปมองไต้ฝุ่นเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เราขอหอมหน่อยได้ไหม?”

คำพูดนั้น ทำเอาเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที แต่ก็ยอมตอบกลับไป

“ห๊ะ! ถ้าเธอกล้าขอ พี่ก็กล้าให้” 

เมื่อได้รับอนุญาตจากอีกฝ่าย ชาร์มก็ก้มลงไปหอมเจ้าลีโออย่างรวดเร็ว

ม๊วฟ!

“พี่ไปก่อนนะครับ บ๊ายบาย...” เธอพูดบอกกับลีโอ ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ร่ำลาเขาสักคำ

“นึกว่าจะหอมกู หอมแมวเฉย”

เมี้ยว~

ตกดึก

@ผับ Smile ย่านมหาวิทยาลัย MRT

ในระหว่างที่ไต้ฝุ่นและกลุ่มเพื่อนของเขากำลังยกแก้วน้ำสีอำพันชนกันเบาๆ อยู่นั้น เสียงหวานของเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มก็ดังขึ้น

“คนนั้นมองมึงอะฝุ่น” 

สิ้นเสียงของผิงผิง ทุกคนก็หันมองตามสายตาของเธอทันที

ไต้ฝุ่นที่เห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มมาให้ เขาจึงรีบหันหน้ากลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจิบเบาๆ

ไม่นานนัก ผู้หญิงคนนั้นก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ เขา แล้วเอ่ยเสียงหวาน

“ขอชนแก้วหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูด พลางยื่นแก้วเหล้ามาชนกับเขา

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ กลับไป ก่อนจะชนแก้วตามมารยาท

ทันใดนั้น อีกฝ่ายก็เอ่ยถามต่อทันที

“ไปต่อกันไหมคะ?”

“โทษทีนะ พอดีเมียหวงอะ” ไต้ฝุ่นพูดพลางโชว์แหวนที่นิ้วนางข้างขวาที่เขาสวมใส่อยู่

ผู้หญิงคนนั้นหน้าเจื่อนเล็กน้อย ก่อนจะรีบหมุนตัวหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“เมีย มโนอีกละ” ช็อปเปอร์เอ่ยขึ้น ก่อนจะส่ายหัวอย่างเอือมระอา เพราะเพื่อนของเขามักจะปฏิเสธแบบนี้ทุกครั้งที่มีผู้หญิงเข้าหา

ทว่าไต้ฝุ่นกลับไหวไหล่เล็กน้อย พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มต่ออย่างไม่แยแส

“สเปคผู้หญิงที่มึงชอบเป็นแบบไหนเหรอ?” ผิงผิงเอ่ยถามขึ้น

จากนั้น ภายในโต๊ะก็เงียบลงทันที ทุกคนต่างตั้งตารอฟังคำตอบจากเขา

“เออ! กูก็อยากรู้ว่ะ หรือมึงชอบผู้ชาย” เพลิงกัลป์ว่า

“สัส! กูผู้ชายทั้งแท่งครับ” เขาตอบกลับทันควัน แค่ไม่สนใจผู้หญิงที่เข้ามาหา พวกมันก็หาว่าเขาชอบผู้ชายซะแล้ว

“แล้วมึงชอบผู้หญิงแบบไหน?” ผิงผิงเอ่ยถามอีกครั้ง

ไต้ฝุ่นส่ายหน้าไปมาช้าๆ พลางยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่มพรวดเดียวจนหมด ก่อนจะตอบกลับตามความจริง

“ไม่รู้ว่ะ...กูไม่มีสเปคตายตัว แต่เห็นแล้วชอบก็คือใช่อะ” 

“มีผู้หญิงเข้าหามึงเป็นร้อย ไม่ชอบสักคน” เพลิงกัลป์เอ่ยขึ้น พร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็ส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะพูดเสริมออกไป

“ชาตินี้คงไม่มีเมียแล้วมึงอะ” 

“ถ้ามึงหาไม่ได้…กูยังว่างนะฝุ่น” ผิงผิงเอ่ยอย่างไม่จริงจังมากนัก

“ผิง! มึงอย่าคัน” ช็อปเปอร์ว่า

“กูแค่หยอกเล่นเองไหมล่ะ?” เธอตอบกลับทันควัน

หลังจากนั้น พวกเขาก็ดื่มและพูดคุยหยอกล้อกันเรื่อยเปื่อยตามประสากลุ่มเพื่อน เมื่อเห็นว่าผับใกล้ปิด ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับทันที

เมื่อไต้ฝุ่นขึ้นนั่งคร่อมบนรถบิ๊กไบค์คู่ใจ จู่ๆ เขาก็พลันนึกขึ้นได้ว่ามีนัดโทรหาใครบางคน

ไม่รอช้า ชายหนุ่มรีบล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกอย่างรวดเร็ว

ตึดดด ตึดดด

เขาถือสายรอจนสายเกือบหลุด ทันใดนั้น ปลายสายก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 (ฮัลโหล…) 

ไต้ฝุ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“หลับแล้วเหรอ?” 

 (อือ ทำไมโทรมาดึกจัง) 

“ขอโทษ...พอดีมาดื่มกับเพื่อนอะ ก็เลยลืมดูเวลา” เขาพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด ทั้งๆ ที่เป็นคนบอกจะโทรหาเธอแท้ๆ แต่ดันลืม

ทันใดนั้น คนตัวเล็กก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

 (ไม่เป็นไร แล้วนี่กลับถึงห้องหรือยังเหรอ?) 

“ยังเลย เพิ่งออกจากร้านก็เลยโทรหาเธอก่อน” เขาว่า พลางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ไม่นาน รอยยิ้มนั้นก็จางหายไป เมื่อได้ยินประโยคต่อมาของเธอ

 (ดีใจจัง วินโทรหาชาร์มในรอบสองเดือนเลยนะเนี่ย) 

“….” เขาได้แต่นั่งเงียบ โดยไม่ตอบอะไรกลับไปสักคำ

จากนั้น เธอก็พูดต่ออีกครั้ง

 (คิดถึงอะ เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันสักที) 

“….”

ไต้ฝุ่นเงียบฟังเธอพร่ำเพ้อถึงแฟนอยู่พักหนึ่ง ไม่นานปลายสายก็เงียบไป ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเธอกำลังเข้าสู่ห้วงความฝัน

“น่าเสียดายว่ะ” เขาพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือใส่ในกระเป๋ากางเกงยีนเช่นเดิม พลางหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมใส่ แล้วบิดคันเร่งขับออกไปด้วยความเร็วสูง