ตอนที่ 9 น่าเจ็บใจว่ะ

เมื่อมาถึงคอนโด ไต้ฝุ่นก็รีบถอดรองเท้าออกอย่างลวกๆ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถืออกจากกระเป๋ากางเกงยีนด้วยความเร่งรีบ แล้วกดวิดีโอคอลไปหาคนตัวเล็กทันที

ไม่นานนัก เธอก็กดรับสาย ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือพิงกับกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเอ่ยเสียงหวาน

“ทำไมวันนี้พี่คอลมาอะ” 

“คิดถึง อยากเห็นหน้า” ไต้ฝุ่นตอบออกไปตามความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา 

เพราะวันนี้เขาไม่ได้ไปตามนัด จึงอดเห็นใบหน้าสวยของเธอที่เขาเฝ้ารอจะได้พบทุกวัน

“....” ชาร์มเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย พลางจ้องมองเขาผ่านหน้าจอมือถือโดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้น คนตัวสูงก็เอ่ยถามขึ้น

“แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ?”

ร่างบางที่กำลังกดครีมทาผิว พอได้ยินคำถามของอีกฝ่าย เธอก็ตอบกลับทันควัน

“กำลังทาครีม เราเพิ่งอาบน้ำเสร็จ”

“แย่จัง...พี่น่าจะโทรไปให้เร็วกว่านี้” เขาว่า พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

สิ้นเสียงทุ้ม ชาร์มก็เงยหน้าไปมองจอมือถือ พลางขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะย้อนถามกลับอย่างสงสัย

“ทำไมอ่า”

“ก็จะได้เห็นเธออาบน้ำไง” 

คำพูดนั้น ทำเอาคนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางรีบรั้งคอเสื้อของตัวเองเข้าหากันแน่น ราวกับเป็นเกราะป้องกันจากสายตาของอีกฝ่าย ก่อนจะถลึงตาใส่เขาอย่างเอาเรื่อง

“ทะลึ่ง! ไอ้คนลามก”

ไต้ฝุ่นได้แต่ยกยิ้ม จ้องมองท่าทางของเธอด้วยสายตาเอ็นดู แล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“หึ! เขินพี่เหรอ หน้าแดงเชียว”

“เปล่าสักหน่อย” เธอตอบกลับทันควัน ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นไปนอนคุยกับเขาบนเตียง

ทว่าจู่ๆ ชายหนุ่มก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามออกมา

“เออ...พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”

“อือ! ได้ดิ พี่จะถามอะไรเราเหรอ” เธอตอบเสียงใส พลางรอฟังคำถามจากเขาอย่างตั้งใจ

ไต้ฝุ่นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ลังเล

“ยังคบกับแฟนอยู่ไหม พี่ไม่เห็นเธอคุยกับแฟนเลยอะ”

“คบสิ! เราบอกพี่หรือยังนะว่าแฟนเราเรียนหมอ” 

คำตอบของเธอ ทำเอาใจแกร่งวูบไหวเล็กน้อย แม้จะรู้อยู่เต็มอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย

“อืม” เขาพยักหน้ารับเบาๆ

“นั่นแหละ! เขาเลยยุ่งๆ วันหนึ่งเราคุยกับแฟนไม่กี่คำเอง” ชาร์มพูดพลางยิ้มบางๆ ราวกับเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่แฟนตัวเองเป็น

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ทันคิด

“คบกันนานหรือยังอะ?”

“ก็สอง...”

ทว่าคนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เขาก็รีบแทรกขึ้นทันที

“สองปี?” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ เพราะถ้าคบกันมานานถึงสองปีจริงๆ เขาคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดแทรกเข้าไปในหัวใจของเธอได้

“สองเดือน” ชาร์มตอบกลับเสียงเบา

สิ้นเสียงหวาน เขาก็เบิกตากว้างอีกครั้ง

“สองเดือน! ทำไมพี่ไม่เจอเธอให้เร็วกว่านี้วะ” ประโยคหลังเขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา

“พี่พูดว่าอะไรนะ” เธอเลิกคิ้วถามกลับทันควัน

ไต้ฝุ่นยกยิ้มเล็กน้อย พลางส่ายหน้าเบาๆ แล้วตอบออกไปเสียงเรียบ

“เปล่า ไม่มีอะไรครับ”

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็พูดคุยกันต่อสักพักหนึ่ง จนกระทั่งชาร์มขอตัวไปนอน แต่ไม่วายที่ไต้ฝุ่นจะขอวีดีโอคอลเฝ้าเธอหลับ 

ซึ่งคนตัวเล็กได้ปฏิเสธออกไป ทว่าเขากลับไม่ยอม สุดท้ายเธอก็หลับลงไปโดยมีเขาเฝ้าอยู่แบบนั้น

ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยของเธออยู่นาน ความรู้สึกในใจพลุ่งพล่านจนเขาอดที่จะพึมพำออกมาอย่างนึกเสียดายไม่ได้

“แพ้คนที่เธอคบแค่สองเดือนเนี่ยนะ...แม่ง! น่าเจ็บใจว่ะ”

เช้าวันต่อมา

ชาร์มตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อโทรไปหาแฟนหนุ่มของเธอ แต่ไม่ว่าจะโทรไปกี่สาย อีกฝ่ายก็ไม่รับสายเลยสักครั้ง

“นี่ก็แปดโมงกว่าแล้วนะ วินยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย...” เธอพึมพำเสียงเบา พลางนั่งแต่งรูปคู่ของเธอกับกวินอย่างตั้งใจ

วันนี้เป็นวันครบรอบสองเดือนที่ทั้งคู่เริ่มคบหากัน แม้จะยังไม่เคยเจอหน้ากันเลยก็ตาม เพราะทั้งสองรู้จักกันผ่านแอปหาคู่ แล้วพูดคุยกันมาตลอด จนตกลงเป็นแฟนกันในที่สุด

เมื่อแต่งรูปเสร็จเรียบร้อย เธอก็รีบส่งภาพให้แฟนหนุ่มทันทีด้วยความตื่นเต้น

ทว่าดวงตาคู่สวยของเธอกลับเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะเธอดันส่งรูปนั้นไปให้ไต้ฝุ่นแทน

“อร้าย! ส่งผิดแชต แถมอ่านแล้วด้วย” เธอร้องเสียงหลง พลางรีบกดยกเลิกข้อความอย่างลนลาน

อีกฟากฝั่ง

ในขณะที่ไต้ฝุ่นกำลังเข้าแอปพลิเคชันสีเขียว เพื่อโทรไปปลุกแฟนปลอมๆ ของเขาตามปกติ จู่ๆ ก็มีรูปภาพเด้งเข้ามาจากแชตของเธอก่อน

ไม่รอช้า นิ้วหนารีบกดเข้าไปดูทันที

เมื่อเห็นรูปภาพที่คนตัวเล็กส่งมา ดวงตาคมก็หรี่ลงเล็กน้อย หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะกดซูมดูใบหน้าของผู้ชายในภาพชัดๆ

“ไอ้กวิน...”

ไม่กี่วินาทีต่อมา รูปนั้นก็ถูกลบออกจากแชต ซึ่งเขาจดจำใบหน้าของผู้ชายคนนั้นได้อย่างแม่นยำคือ กวิน รุ่นน้องวิศวะปีหนึ่ง ที่ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ และที่สำคัญมันมีแฟนแล้ว งั้นแสดงว่าเธอกำลังถูกหลอก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ไต้ฝุ่นก็ขบกรามแน่นทันที อารมณ์คุกรุ่นพลุ่งพล่านอยู่ในอกราวกับจะระเบิดความอัดอั้นออกมา

ไม่รอช้า เขารีบจัดการอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยด้วยความเร่งรีบ

ไต้ฝุ่นยืนพิงกำแพงอย่างเงียบๆ อยู่หลังตึกวิศวกรรมศาสตร์ จุดที่นักศึกษาปีหนึ่งมักจะรวมกลุ่มกันเป็นประจำ สายตาคมกริบกวาดมองไปบริเวณรอบๆ เพื่อมองหาใครบางคนอย่างร้อนใจ

ทันใดนั้น เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็เรียกชื่อของเขาจากทางด้านหลัง

“ไอ้ฝุ่น! มึงมาทำเชี่ยอะไรตรงนี้วะ” เพลิงกัลป์เอ่ยถาม เมื่อเห็นเพื่อนสนิทยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่เพียงลำพัง

“ดักรอไอ้กวิน” เขาตอบเสียงเรียบ

เพลิงกัลป์ขมวดคิ้วแน่นทันที ก่อนจะถามกลับด้วยความงุนงง

“มึงรอมันทำไมวะ?”

“ไอ้เชี่ยนั่นแม่ง...หลอกชาร์มว่ะ” เขาตอบออกไปอย่างหงุดหงิด

“ชาร์มคือใคร ใครคือชาร์ม?” อีกฝ่ายเลิกคิ้วถามต่อ

ไต้ฝุ่นหันขวับมามองหน้าเพื่อน สีหน้าเริ่มฉุน ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“ไอ้ควาย! ก็คนที่กูชอบไงล่ะ แล้วไอ้กวินแม่งเป็นแฟนของเธอ”

สิ้นเสียงของเขา เพลิงกัลป์ก็เบิกตากว้าง ก่อนจะโวยกลับทันที

“ไอ้สัส! กูหล่อขนาดนี้ ด่ากูควายได้ไงวะ”