登入สี่ปีผ่านไป"ม่าม๊าขาาาา""ว่าไงคะลูกสาวจะอ้อนเอาอะไรม๊าอีกแล้วนี่ทำไมเดินมาคนเดียวป๊าไปไหน"ในขณะที่ฉันกำลังจัดของออกจากกระเป๋าเสียงเล็กๆ ของเวลาก็ดังขึ้นแล้วก็วิ่งเข้ามาหาตอนนี้พวกเรามาเที่ยวพักผ่อนที่ทะเลกันค่ะแล้วเกาะนี้ก็เป็นเกาะส่วนตัวที่กันต์เขาซื้อไว้"เวลาตามหาป๊ะป๋าไม่เจอ""อ้าว! ก็เมื่อกี้หนูไปเดินเล่นกับป๊ะป๋าไม่ใช่เหรอคะ""ป๊ะป๋าหายตัวไป"ฉันอดขำไม่ได้ที่ได้ยินเวลาตอบแบบนี้แต่ก็แปลกนะคะที่อยู่ๆ ป๊ะป๋าเขาจะปล่อยเวลาลูกสาวสุดที่รักของเขาให้วิ่งตามหาแบบนี้ทุกทีไม่เคยจะห่างจากกันเลย"คงอยู่แถวๆ นี้แหละค่ะ""ม่าม๊าไปช่วยเวลาตามหาป๊ะป๋าหน่อยสิคะ""เวลา...หนูจะติดป๊ะป๋าเกินไปแล้วนะคะลูก"พอได้ยินฉันพูดแบบนี้ก็หน้าเบะขึ้นมาทันทีค่ะลูกสาวฉัน"โอเคค่ะไม่ต้องร้องเลย ไปค่ะไปตามหาป๊ะป๋ากัน"พูดจบฉันก็ถูกเวลาจูงมือเดินออกไปจากบ้านพักทันทีฉันกับเวลาเดินหากันต์อยู่หลายนาทีก็ไม่เจอค่ะ"เวลาม่าม๊าว่าเราไปดูทางนู้นไหมคะเพราะทางนี้เราเดินออกมาตั้งไกลไม่เห็นเจอป๊ะป๋าหนูเลย"ฉันบอกกับเวลาออกไปเพราะทางนี้เวลาพาเดินมาค่ะแกบอกว่าแกแยกกับกันต์ตรงนี้แต่เดินหามาตั้งนานไม่เห็นแม้แต่เงา"พี่ตินน์!"แล
-สามวันผ่านไป-"เวลาชอบไหมครับลูก ป๊าทำห้องไว้ตามคำสั่งหนูทุกอย่างเลย"วันนี่ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะพอมาถึงบ้านกันต์ก็อุ้มเวลาไปดูที่ห้องที่เขาตกแต่งไว้รอทันทีแล้วก็เหมือนเดิมค่ะพูดกับลูกเป็นตุเป็นตะ"เห็นไหมคะม้าโพนี่ป๊าซื้อมาตั้งไว้ให้หนูครบหกตัวเลยป๊าว่าป๊าจะทำเป็นโมเดลตัวใหญ่ๆไว้ที่สนามหญ้าให้หนูอีกดีไหมครับ""พอได้แล้วมั้งลูกพึ่งคลอดมาได้แค่สามวันเองนะลูกไม่ได้ต้องการอะไรหรอกนอกจากความรักความอบอุ่นจากป๊ากับม๊า"ฉันพูดกับกันต์ออกมาแล้วเดินไปใกล้เขาที่อุ้มลูกอยู่"เรื่องนั้นเค้ากับที่รักมีให้ลูกได้เต็มที่อยู่แล้วที่สำคัญสำหรับเค้าความรักทั้งหมดที่มีเค้าก็ให้ม๊าของเวลาไปทั้งใจแล้วเหมือนกัน"จุ๊บ!!"ขอบคุณนะที่รัก..ขอบคุณที่ยอมกลับมาแล้วให้โอกาสเค้าได้เป็นพ่อเป็นสามีอีกครั้ง"กันต์ที่อุ้มเวลาอยู่ในอ้อมแขนก็ก้มลงมาจุ๊บหน้าผากฉันเบาๆแล้วพูดประโยคนี้ออกมา"ขอบคุณนะที่เป็นรักแรกและรักเดียวของเขา"แล้วก็เป็นฉันบ้างที่พูดประโยคนี้ออกมาเพราะเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันรักและเขาก็เป็นรักเดียวของฉันมาตลอด"ที่รักไปนอนพักเถอะเดี่ยวเค้าดูลูกเอง""ไม่เป็นไรที่รักแหละที่ต้องไปพักตอนอยู่โรงพยาบาลก็ด
-ห้าเดือนต่อมา-โรงพยาบาล"ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยสิ้นเปลืองเปล่าๆทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย"นาราบ่นผมออกมาทันทีที่เธอเห็นสิ่งที่ผมทำไว้ที่ห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลตอนนี้นาราใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้วครับแล้วผมก็เลือกที่จะให้นาราผ่าคลอดผมไม่อยากให้นาราเจ็บครับไม่อยากได้ยินเสียงร้องที่ทรมานของนารา แล้วสิ่งที่นาราบ่นผมก็คือผมจัดห้องพักฟื้นรอเจ้าหญิงเวลาของผมด้วยลูกโป่งสีชมพูฟรุ้งฟริ้งกับลูกโป่งที่เป็นรูปม้ายูนิคอร์นตัวใหญ่เต็มห้องแค่นี้เองไม่เห็นว่าจะสิ้นเปลืองตรงไหน"สิ้นเปลืองอะไรใครๆเขาก็ทำกันครับเชื่อเค้าเถอะลูกชอบ""มะโนตลอดเลย""ก็จริง เค้าคุยกับลูกทุกคืนตอนที่ที่รักหลับลูกบอกเขาว่า.."แล้วก็ผมพูดดัดเสียงเล็กเสียงน้อยพูดประโยคนี้ออกมา"ป๊าป๋าขาเวลาอยากได้ลูกโป่งสีชมพูกับม้ายูนิคอร์นตอนหนูออกมาหนูต้องได้เห็นนะคะป๊ะป๋า"พอได้ยินผมพูดแบบนี้นาราก็อมยิ้มขำออกมาเห็นแบบนี้ผมก็โล่งใจครับใกล้ถึงเวลาที่ต้องเข้าห้องผ่าตัดแล้วผมอยากให้นาราผ่อนคลายให้มากที่สุด"ที่รักไม่ต้องกลัวนะเค้าจะไปอยู่ข้างๆตอนที่หมอผ่าเอาเจ้าหญิงน้อยออกมา"จุ๊บ!!ผมพูดแล้วก้มลงไปจุ๊บหน้าผากนาราแล้วลูบผมนาราเบาๆเพื่อส่งกำลังใจให้เธอ
หลายวันผ่านไป"ผนังห้องเอาสีชมพูอ่อนทั้งห้องส่วนเพดานเอาฝ้าสีท้องฟ้าแล้วติดรูปผีเสื้อเล็กๆแล้วก็เอาวอล์เปเปอร์หลายม้าโพนี้ติดผนังห้องฝั่งหัวเตียง..อ่อ! ลืมอีกอย่างผ้าม่านเอาสีชมพูมีระบายลูกไม้สีขาวออกแนวเจ้าหญิงๆหน่อย ขาดอะไรไปอีกน๊าา""พอได้แล้วไหมคะคุณป๊าเดี๋ยวคลอดแล้วลูกก็ยังต้องนอนห้องเดียวกับเราอีกนานเลยกว่าจะแยกมานอนห้องตัวเองได้"ฉันพูดห้ามๆกันต์ออกมาในตอนที่เขากำลังยืนสั่งช่างที่มาบิ้วอินห้องนอนของลูกสาวที่ตอนนี้พึ่งจะอายุได้สี่เดือนกว่าๆแถมยังเป็นสี่เดือนที่อยู่ในท้องก็ตั้งแต่เขารู้ว่าได้ลูกสาวกันต์ก็เริ่มหาช่างมาเขียนแบบทำห้องใหม่ซึ่งห้องที่ว่าก็คือห้องนอนเล็กที่อยู่ข้างๆห้องของเขาที่บ้านนั้นแหละค่ะกันต์ให้ช่างทุบผนังแล้วทำประตูเชื่อมระหว่างห้องของเรากับห้องลูกไว้คิดดูเถอะค่ะแล้วถ้าลูกโตความเป็นส่วนตัวจะมีไหมยังไม่ทันไรแววหวงลูกสาวก็ออกซะแล้ว"ก็ไม่เห็นเป็นไรหนิครับยังไงๆลูกก็ใช้พื้นที่ได้ทั้งสองห้องอยู่แล้วผ่านประตูนี้อีกอย่างลูกจะได้อยู่ในสายตาเราตลอดครับ""จะไม่ให้ลูกมีความเป็นส่วนตัวเลยรึไง""รอลูกอายุสักสามสี่สิบก่อนครับเราค่อยเอาประตูออกแล้วกั้นให้ใหม่"เห็นอนาคตลูกฉัน
ฟอด!!"หอมจัง""หึ...อย่ามาอ่อย"ผมกระตุกยิ้มเบาๆแล้วบีบจมูกของนาราไปทีหนึ่งโทษฐานที่ช่วงนี้ขี้อ้อนขี้อ่อยผมหนักมากมาหอมมากอดมาพูดจาน่ารักๆเอาจริงๆผมไม่คิดเลยนะว่านาราจะมีมุมแบบนี้"ทีก่อนหน้าเหม็นกลิ่นผัวอย่างกับอะไรดีแล้วตอนนี้ทำไมถึงติดกลิ่นผัวขนาดนี้ครับ""ไม่รู้สิ! ตอนนั้นลูกคงโกรธป๊ะป๋าที่ทำนิสัยไม่ดีกับม๊าละมั้งลูกเลยต่อต้านใหญ่เลย"นาราตอบผมออกมาแล้วก็ซุกหน้าเข้าที่หน้าอกผมอยู่อย่างนั้นอ้อนเป็นลูกแมวเลยเมียผม"เค้าไม่คิดเลยว่าเจ้าแม่หน้านิ่งอารมณ์เย็นชาอย่างที่รักจะมีมุมอ้อนๆแบบนี้""แล้วไม่ชอบเหรอ""ไม่ชอบ.."นาราเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมอย่างเหวี่ยงๆทันทีที่ได้ยินผมพูดแบบนั้น"...แต่รักเลยต่างหาก"จุ๊บ!!!"อื้ออ!!!"พูดจบผมก็จูบเลยสิครับทำปากงอนๆใส่จูบซะเลย"หวานจังคลอดเมื่อไหร่จะกินทั้งตัวเลย""ทะลึ่งไม่คุยด้วยแล้วนอนดีกว่า""พูดจริงๆตอนนี้โคตรทรมานเลยรู้รึเปล่าอยากจับที่รักกินวันละหลายๆรอบ""เดินให้คล่องก่อนเถอะค่อยมาพูดเรื่องนี้""หึ! คอยดูได้เลยเดือนหน้าเค้าจะเป็นคนพาที่รักไปหาหมอด้วยตัวเอง"ผมกับนาราพูดคุยหยอกล้อกันไม่นานนาราก็คล้อยหลับไปในอ้อมกอดของผมผมมองหน้านาราตอนหลับก
"หนูไม่โกรธพ่อเขาแล้วใช่ไหมลูกหนูถึงยอมให้พ่อเขาเข้าใกล้แม่ได้"ฉันนั่งลงที่เตียงแล้วลูบท้องเบาๆแล้วพูดประโยคนี้ออกไปฉันพึ่งสังเกตตัวเองน่ะคะว่าช่วงหลังๆฉันไม่เหม็นกลิ่นกันต์แล้วแต่รู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆเขามากกว่าแกร็ก!!ในระหว่างที่ฉันนั่งคุยกับท้องตัวเองอยู่เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาเป็นคุณพ่อที่เข็นรถมาส่งกันต์"เดี๋ยวพ่อช่วยเอาเจ้ากันต์ขึ้นเตียงให้"ฉันพยักหน้าให้คุณพ่อแล้วเดินไปจัดหมอนบนเตียงให้กันต์พิง"ขอบคุณนะครับป๊า""อืม..รีบหายป๊าขี้เกียจแบกแกขึ้นเตียงแล้ว"พูดจบป๊าก็เดินออกไปตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับเขาที่นอนพิงหัวเตียงแล้วมองมาทางฉันไม่วางตา"มองอะไร""มองคนขี้น้อยใจ""อะไร ใครน้อยใจ""ก็ที่รักไงน้อยใจเหรอครับที่กันต์ไม่ขอแต่งงานแบบโรแมนติก"ฉันนิ่งไปทันทีที่เขาพูดแบบนี้ออกมาทำไมเขาถึงได้แสนรู้แบบนี้กันนะรู้แม้กระทั่งความคิดของฉัน"เปล่าสักหน่อยฉันไม่ได้น้อยใจอะไร""โกหกไม่เนียน มานั่งนี่มา"พอฉันนั่งลงที่เตียงข้างเขาๆก็รวบตัวฉันไปกอดไว้แล้วเอาคางมาเกยที่ไหล่ฉันก่อนที่จะหอมเบาๆที่ต้นคอของฉันฟอดด!!"อย่าน้อยใจบ่อยผัวง้อไม่ทันรู้ไหม""แล้วใครขอให้มาง้อกันละ""ไม่ง้อได้ไงเมีย







