All Chapters of วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Chapter 11 - Chapter 20

“หน้ามืดเป็นลมกลางสนามน่ะสิ ดีนะที่ช่างภาพเขาคว้าแขนไว้ทัน ไม่งั้นหัวฟาดพื้นไปแล้ว” อีกฝ่ายถอนหายใจยาวพลางยื่นขวดน้ำเปล่าเย็น ๆ มาให้ “พี่บอกเรากี่ครั้งแล้วว่าให้พักผ่อนบ้าง งานน่ะทำเท่าที่ไหวก็พอ” ฉันรับขวดน้ำมาถือไว้เงียบ ๆ ความเย็นจากหยดน้ำข้างขวดซึมเข้าสู่ฝ่ามือ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด น่าอายชะมัดที่ต้องมาเป็นลมในเวลาทำงานแบบนี้“ขอโทษค่ะพี่เซย์ หนูทำทีมงานวุ่นวายเลย” “ไม่ต้องมาขอโทษพี่หรอก ไปขอโทษร่างกายตัวเองก่อนเถอะ เรียนหมอก็หนักจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาวิ่งงานกลางคืนไม่ยอมนอนอีก” ฉันหลุดหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาเบา ๆ กับคำบ่นที่ไม่จริงจังนักของเธอ แล้วเงยหน้าขึ้นดื่มน้ำช้า ๆ ความเย็นที่ไหลผ่านลำคอช่วยดึงสติและความสดชื่นให้กลับคืนมาได้เล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นความล้าในร่างกาย ยังคงไม่หายไปไหน ด้านนอกห้องพักสตาฟฟ์ยังคงมีเสียงเครื่องยนต์แผดคำรามดังเข้ามาเป็นระยะ บ่งบอกว่าการแข่งขันรอบดึกยังคงดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น ฉันเอนหลังพิงพนักโซฟาแล้วหลับตาลงนิ่ง ๆ ชั่วครู่เพื่อพักสายตา ทว่าในความเงียบสงัดของห้องพัก สัมผัสของ

ผมชะงักร่างกายไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาเพื่อน “กูยิ้ม?” “เออดิ มึงยืนยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวเนี่ย” จอมขวัญหลุดหัวเราะพรืดออกมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ “เชี่ย... จริงด้วยว่ะ กูเห็นเต็มสองตาเลย อาการหนักแล้วมึง” รามพ่นควันบุหรี่สีหม่นออกช้า ๆ พลางทอดสายตามองผมนิ่ง ๆ “อาการหนักหนาสาหัสกว่าที่กูคิดไว้เยอะเลยว่ะรอบนี้” “ไร้สาระพวกมึงน่ะ” ผมตอบกลับเสียงเรียบชา ก่อนจะหันหลังไปหยิบประแจเหล็กอีกตัวขึ้นมาถือไว้ แต่ยิ่งพวกเพื่อนสนิท พูดจาแซวมากเท่าไหร่ ภาพใบหน้าของเมษากลับยิ่งลอยชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวสมอง ตอนที่เธอพยายามฝืนสีหน้าตั้งรับทำตัวเป็นปกติเหมือนคนไม่รู้จักกัน ตอนที่ตอบโต้กลับผมด้วยน้ำเสียงราบเรียบทั้งที่แววตากลมโตคู่เปิดเผยนั้นสั่นไหวจนปิดพิรุธไม่มิด ตอนที่รีบหมุนตัวเดินหนีออกจากอู่ซ่อมรถซิ่งเพราะกลัวคนอื่นในสนามจะจับจุดสังเกตได้ และตอนที่... ฝ่ามือเล็กสั่นเทาหลังจากที่ผมแกล้งพ่นประโยคคำพูดออกไปว่า “คืนนี้อย่ากลับดึกมาก” ผมหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ ออกมาคำหนึ่ง ยัยเด็กแพทย์คนนี้เป็นคนที

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ อีกครั้งเพื่อข่มอารมณ์หงุดหงิดและความโกรธเอาไว้ใต้จิตสำนึก ก่อนจะยอมย่อตัวลงไปเก็บบรรดากระดาษเอกสารคิวงานบนพื้นปูนเงียบ ๆ โดยเลือกที่จะเลี่ยงการเปิดศึกทะเลาะวิวาทกลางสนามแข่งรถแห่งนี้ เพราะมันไม่มีตรงไหนส่งผลดีต่อตัวฉันเลย “ช่วงนี้ดูรีบร้อนวิ่งรอกไปนู่นไปนี่ตลอดเวลาเลยนะเมษา” อีกฝ่ายไม่ยอมจบ เธอเอ่ยปากถามพลางขยับท่อนแขนขึ้นมากอดอก สายตาคมจิกมองตรงลงมาที่ฉันที่กำลังก้มหน้าอยู่ “มาทำงานตามหน้าที่ค่ะ ก็ต้องรีบเป็นธรรมดา” ฉันตอบโดยไม่เงยหน้า “เหรอคะ” มิรินหลุดเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอท่าทางน่าหมั่นไส้ “พี่ก็นึกว่าเรากำลังรีบวิ่งหนีความผิด หรือรีบวิ่งหนีหน้าใครบางคนอยู่ซะอีก” ปลายนิ้วเรียวของฉันชะงักนิ่งไปเสี้ยววินาทีกับประโยคจับผิดนั้น ก่อนที่ฉันจะใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว หยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมาจัดเรียงเข้าชุดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย “หนูไม่เข้าใจความหมายที่พี่พูดหรอกค่ะ และคิดว่าไม่จำเป็นต้องเข้าใจด้วย” “จะไม่เข้าใจจริง ๆ เหรอจ๊ะ เรื่องบางเรื่องในสนามนี้ คนเขาเริ่มพูดกันหนาหูแล้วนะ”

“หนูไม่ได้คิดมากค่ะ แค่เหนื่อยงาน” ฉันตอบปัดไปทันที รักษาระยะห่างตามหน้ากากสตาฟฟ์ที่ดี วินทร์นิ่งไปพักหนึ่ง สายตาของเขาจ้องมองฉันเหมือนกำลังประเมิน “ถ้าไม่คิดมากก็ดีแล้ว แต่อยู่ในสนามนี้ระวังตัวหน่อยก็ดี ข่าวลือมันทำงานเร็ว โดยเฉพาะเรื่องของไอ้ทัพ คนจับตามองมันเยอะ” “หนูทราบค่ะ และหนูไม่คิดจะเอาตัวเองไปเกี่ยวข้องกับใครอยู่แล้ว” “อือ พี่รู้ว่าเราฉลาด เมษา” วินทร์พยักหน้ารับช้า ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปทางพิต ทิ้งประโยคเรียบ ๆ ไว้ให้ฉันต้องคิดตาม ฉันกำแท็บเล็ตในมือแน่นขึ้นกว่าเดิม ความเงียบกลับมาปกคลุมพื้นที่ตรงนี้อีกครั้ง แต่ในใจกลับยิ่งวุ่นวายหนักกว่าเก่า ทุกคนรอบตัวขุนทัพเริ่มสังเกตเห็นอาการผิดปกติ และกำแพงที่ฉันพยายามก่อสร้างไว้ตลอดหนึ่งปีมันเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงขึ้นทุกที ฉันใช้เวลาอยู่ตรงนั้นอีกไม่กี่นาทีก่อนจะบังคับตัวเองให้เดินกลับเข้าสู่โหมดทำงาน แสงแฟลชระลอกใหม่กะพริบวูบวาบอยู่ไกล ๆ เสียงพิธีกรบนเวทีประกาศเริ่มกิจกรรมถัดไป ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขยับรอยยิ้มพลาสติกขึ้นมาสวมไว้อีกครั้ง แล้วเดินกลับออกไปเผช

พี่เซย์มองอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ “เก่งเกินไปบางทีก็เหนื่อยนะเรา” ฉันยกยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ “แต่หนูไม่มีทางเลือกนี่คะ” พูดจบ ฉันก็เก็บลิปสติกลงกระเป๋า สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วขยับเท้าเดินออกจากหลังอู่กลับไปยังแสงไฟและเสียงเพลงด้านหน้าอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าตรงมุมมืดท้ายพิตอีกฝั่ง มีสายตาคมกริบคู่หนึ่งมองตามแผ่นหลังของฉันนิ่งมาตั้งแต่ต้น ขุนทัพยืนพิงกำแพงเหล็กอยู่ในเงามืดเงียบ ๆ หมวกกันน็อกยังถูกถือค้างอยู่ในมือ เขามองร่างบางที่เพิ่งเดินกลับเข้าไปใต้แสงไฟโดยไม่พูดอะไร แต่สันกรามคมกลับขบแน่นขึ้นช้า ๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าผู้หญิงปากเก่งคนนั้น ไม่ได้แข็งแรงอย่างที่พยายามแสดงออกเลยสักนิด หลังจากเมษาเดินลับสายตาไปพร้อมกับกลุ่มสตาฟฟ์ ผมยังคงยืนพิงกำแพงปูนอยู่ในเงาขมุกขมัวของท้ายพิต ลมกลางคืนหอบเอาไอความร้อนระอุจากเครื่องยนต์ที่เพิ่งดับไปมาปะทะผิวหน้า แต่หัวใจในอกกลับรู้สึกหงุดหงิดตึงตังขึ้นมาดื้อ ๆ ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นพยายามเช็ดน้ำตาตัวเองเมื่อครู่ยังติดตา ปกติยัยนั่นปากเก่งจะตา