Alle Kapitel von วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kapitel 31 – Kapitel 40

“ขอบคุณนะคะ” “ไว้วันไหนอารมณ์ดีกว่านี้ ฉันถ่ายให้ใหม่” ขวัญข้าวยิ้มกว้างแล้วเดินจากไปทันที ฉันมองตามแผ่นหลังทะมัดทะแมงนั้นไปจนสุดสายตา ก่อนจะพาตัวเองเดินแยกเข้าสู่ห้องพักสตาฟฟ์เรซควีนที่เงียบสงบลงกว่าช่วงเที่ยงมาก ภายในห้องไม่มีใครอยู่เนื่องจากเป็นช่วงสลับกะการทำงาน ฉันทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวดึงแฟ้มงานและชีทข้อสอบ Anatomy ที่พี่โซลให้มาวางไว้บนตัก แต่ยังไม่ทันที่จะได้เปิดอ่านหนังสือ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ฉันหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อของ ‘จีน่า’ เพื่อนสนิทที่ส่งข้อความรัว ๆ เข้ามาในแอปพลิเคชันแชต ‘เมษา อยู่ไหนเนี่ย ออกมาจากสนามหรือยัง พวกกูนั่งรออยู่ที่ห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัยนะ อย่าลืมว่าวันจันทร์มีควิซใหญ่’ ‘เรย์มันขนเลกเชอร์มาเพียบเลย รีบมาด่วน ๆ เลยมึง’ ฉันมองข้อความเหล่านั้นแล้วถอนหายใจยาว ตอนนี้เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงจะทำอะไรต่อ แต่ก็ต้องฝืนพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อนไปสั้น ๆ ‘เดี๋ยวรีบตามไป พอดีติดธุระที่สนามนิดหน่อย’ ส่งข้อความเสร็จ โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง

หลังจากคืนนั้น ด่านแรกของสัปดาห์หฤโหดก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เสียงกระดิ่งสัญญาณหมดเวลาทำข้อสอบควิซวิชาอนาโตมียังคงดังสะท้อนอยู่ในหัว ยามที่ฉันเดินแยกกับจีน่าและเรย์ตรงตึกคณะเพื่อตรงไปยังลานจอดรถ วันนี้ไม่มีรถสาธารณะคันไหนว่างพอดี ฉันจึงต้องจำใจเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้บิดฝ่าแดดเปรี้ยงมาส่งที่มิดไนท์เซอร์กิต พอมาถึงสนามแข่ง กลิ่นน้ำมันเครื่องกับเสียงเร่งเครื่องยนต์ก็ลอยมาเข้าจมูกทันที ฉันเดินตรงไปที่ห้องพักสตาฟฟ์เพื่อเปลี่ยนเป็นชุดเรซควีนสีดำตามตารางงาน “มาพอดีเลยเมษา” เสียงเฉียบขาดของพี่เซย์ดังขึ้นจากโต๊ะทำงานมุมห้อง ร่างโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทกำลังยืนเช็กความเรียบร้อยของเอกสารในมือ ลิปสติกสีแดงเข้มและวิทยุสื่อสารที่พกติดตัวเป็นภาพจำที่ทุกคนในสนามคุ้นเคย “คิวกะบ่ายวันนี้ค่อนข้างแน่นนะ มีตารางถ่ายโปรโมทร่วมกับสปอนเซอร์หลักตอนบ่ายสอง เช็กชุดเช็กหน้าให้เรียบร้อยแล้วรีบออกไปสแตนด์บายที่พิตเลน” “ค่ะพี่เซย์” ฉันพยักหน้ารับคำสั่ง “เออ แล้วช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะ” พี่เซย์ลดเสียงลงเล็กน้อยพลางหันมองไปรอบห้องที่ไม่มีคนอื่น “ยัยมิรินเริ่มมาถา

“สำหรับฉัน ดี” ฉันส่ายหน้าอย่างแรงขัดใจกับความเผด็จการและท่าทางของผู้เหนือกว่าของเขา ขุนทัพเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดตรงหน้า ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้ฉันเผลอก้าวถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับยื่นมือหนามาดึงซองเอกสารออกจากมือฉันไปอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวเลิกงานแล้วมาหาฉันที่อู่เก่า” ฉันขมวดคิ้วฉงน มองสบตาเขาด้วยความไม่เข้าใจในคำสั่งใหม่ “ทำไม” “จะเอาเช็คคืนไหม” “ไม่” ฉันตอบทันควันและคว้ากระเป๋าเสื้อตัวเองไว้แน่น “งั้นก็มา” “พี่ชอบสั่งคนอื่นตลอดเลยหรือไง” ฉันบ่นอุบประชดความเอาแต่ใจของเขา “เฉพาะคนดื้อ” ฉันถอนหายใจยาวออกมารอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน ยอมจำนนให้กับความดื้อดึงที่เหนือกว่าของคนตรงหน้า “รู้แล้วค่ะ” ขุนทัพยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลส่งคืนมาให้ในมือฉัน “ห้ามหาย” “ค่ะ” “ห้ามทำเปียก” “ค่ะ” “ห้ามเอาไปคืน” “พี่!” ฉันขึ้นเสียงใส่เมื่อรู้ว่าโดนดักคอ

ฉันหลุดหัวเราะพรืดจนต้องยกมือกุมหน้าผากตัวเอง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ทว่าบรรยากาศหนักอึ้งที่ตามติดตัวมาตลอดหลายเดือนเพราะความกังวลเรื่องเงิน กลับถูกความเอาแต่ใจของใครบางคนดึงออกไปทีละนิด ฉันวางโทรศัพท์ลง ก้มกลับมาอ่านหนังสือต่อ ขณะที่หน้าจอนอนนิ่งอยู่ข้างตัว และเป็นครั้งแรกในรอบหลายดึกที่ฉันสามารถอ่านตำราตรงหน้าได้โดยไม่ต้องคอยคิดว่าเดือนหน้าจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าเทอมอีกแล้ว ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับคาโต๊ะเขียนหนังสือไปตอนไหน รู้ตัวอีกที แสงแดดยามเช้าก็ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องแล้ว เสียงโทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นครืดคราดไม่หยุดจนฉันต้องเอื้อมมือไปคว้ามาดูทั้งที่ยังลืมตาไม่เต็มที่ จีน่าโทรมา “ฮัลโหล…” ฉันกรอกเสียงงัวเงีย “เมษา! มึงตื่นหรือยัง” ฉันเหลือบมองนาฬิกา เจ็ดโมงยี่สิบนาที “ตื่นแล้ว” “แน่ใจนะ เสียงเหมือนคนใกล้ตาย” “เมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไปหน่อย” “ทุกคนก็อ่าน ด่วนเลยมึง รีบมาเรียน อาจารย์เลื่อนเวลาเช็กชื่อคาบเช้าขึ้นมา” ฉันเด้งตัวลุกจากเตียงทันทีด้วยความตกใจ “อะไรนะ!” “กูส่งในไล

เช้าวันศุกร์มาถึงเร็วกว่าที่คิด ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในรอบสัปดาห์ไปกับการเรียนคลาสเลกเชอร์ที่อัดแน่นและการอ่านหนังสือสอบย่อยจนสมองแทบระเบิด ความเหนื่อยล้าสะสมจนฉันไม่มีเวลาไปคิดถึงเรื่องอื่น หรือแม้กระทั่งเรื่องของ 'เขา' แต่ดูเหมือนว่าชีวิตจะไม่ยอมปล่อยให้ทุกอย่างสงบราบรื่นได้นานนัก หลังเลิกคลาสบ่ายอันแสนยาวนาน ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตรงมาที่สนามแข่งรถตามตารางงานสตาฟฟ์ปกติ ทันทีที่เรียวมือผลักประตูเดินเข้าไปในห้องพักสตาฟฟ์ ฉันก็รับรู้ได้ถึงมวลความอึดอัดบางอย่างที่ลอยค้างอยู่ในอากาศ มันเงียบเกินไป... ปกติแล้วห้องนี้จะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะ หรือเสียงกระจัดกระจายของพวกอุปกรณ์แต่งหน้าและเสียงเตรียมงานอันวุ่นวาย แต่วันนี้พอฉันก้าวขาเข้าไป ทุกสายตากลับสะดุดกึกและนิ่งเงียบลงทันตา บางคนมองตรงมาด้วยสายตาประเมิน บางคนรีบหันหน้าหนีเหมือนไม่อยากเอาตัวเข้ามาพัวพัน และบางคนก็แกล้งก้มหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ทำเหมือนว่าฉันเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น ฉันพยายามรักษาความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว เดิ