Alle Kapitel von วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Kapitel 41 – Kapitel 50

“อ้าว...” เขาหยุดเท้า มองฉันสลับกับขวัญข้าวด้วยสายตาสงสัย “มานั่งทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ล่ะสองสาว คุยอะไรกันสนุกเชียว” “กำลังนินทาพี่รามอยู่ค่ะ” ขวัญข้าวตอบหน้าตาเฉย “เฮ้ย! อย่าหาเรื่องให้พี่โดนตื้บสิครับน้องขวัญข้าว” จอมขวัญสะดุ้งโหยงพลางส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นแล้วหันมาหาฉัน “เมษา” “คะพี่จอม?” “พี่เซย์กำลังตามหาเธออยู่เลย” “เรื่องอะไรเหรอคะ” ฉันใจคอไม่ดี “เห็นบอกว่า... มีคนเข้าไปร้องเรียนเรื่องการจัดสรรตารางงานฝั่งสตาฟฟ์น่ะสิ” ฉันขมวดคิ้วมู่เข้าหากันทันทีด้วยความฉงน ขณะที่ขวัญข้าวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะหึในลำคออย่างรู้ทัน “หึ... ใครมันช่างกล้าร้องเรียนกันนะ” ขวัญข้าวประชด “เดาเอาเองก็คงรู้คำตอบอยู่แล้วมั้ง” จอมขวัญตอบพลางไกวไหล่ แน่นอนว่าทุกคนในที่นี้รู้คำตอบดีโดยไม่ต้องเอ่ยชื่อ... มิริน “ตอนนี้พี่เซย์อยู่ที่ไหนคะ” ฉันถาม “ห้องประชุมเล็กตึกอำนวยการ” ฉันพยักหน้ารับ รวบรวมแฟ้มเอกสารทั้งหมดขึ้นมากอดไว้ ขวัญข้าวด

“มึงอยู่ที่ไหน เมษา” น้ำเสียงปลายสายเข้มและจริงจังผิดปกติ “อยู่สนามแข่งรถไง ถามทำไม” “แล้วตอนนี้... มึงอยู่กับใคร?” ฉันเงียบกริบไปทันที ไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี และปลายสายเองก็เงียบเสียงลงคอยท่าอย่างกดดันเช่นกัน จู่ ๆ จีน่าก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว “กูขอถามมึงใหม่อีกรอบนะเมษา... ตอนนี้ มึง-อยู่-กับ-ใคร?” ฉันเหลือบสายตาไปมองคนตัวสูงข้างกาย ขุนทัพกำลังเอื้อมมือไปเปิดประตูรถสปอร์ตฝั่งคนขับ ท่าทางของเขาดูราบเรียบปกติเหมือนไม่ได้ใส่ใจหรือสนใจบทสนทนาทางโทรศัพท์ของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว “อยู่กับ... หัวหน้าทีมแข่งรถน่ะ” ฉันแบ่งรับแบ่งสู้ “แล้วหัวหน้าทีมแข่งรถที่มึงว่าน่ะ... เขาชื่ออะไร?” “...” ฉันใบ้กิน “เมษา ตอบกูมา” “จีน่าคือว่า...” “ตอบ!” ฉันหลับตาลงแน่นเพื่อยอมรับชะตากรรม “พี่ขุนทัพ...” ปลายสายเงียบกริบไปราวสามวินาทีเต็ม ๆ ก่อนที่จู่ ๆ จะมีเสียงทุ้มอันคุ้นเคยของ 'เรย์' ดังแทรกเข้ามาในสายอย่างชัดเจนเต

“ก็ทันได้เห็นตอนที่ยัยหน้าม้ามิรินนั่นเดินฟัดเหวี่ยงหนีไปพอดีน่ะแหละ” ขวัญข้าวยักไหล่ก่อนจะขยับตัวลงนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวข้าง ๆ ฉัน แล้วเลื่อนขวดน้ำแร่แช่เย็นเจี๊ยบที่มีหยดน้ำเกาะพราวมาวางไว้ตรงหน้า “อะ ดื่มซะ หน้าซีดหมดแล้ว” ฉันรับขวดน้ำมาหมุนเปิดฝาออกแล้วยกขึ้นดื่มอึก ๆ เพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ “ขวัญข้าว...” “หือ ว่าไงมีอะไรจะปรึกษาฉันเหรอ” เธอหันใบหน้ามามองฉันตรง ๆ “ถ้าเกิดว่า... ถ้าสักวันหนึ่ง เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับตัวฉัน หรือเรื่องอะไรก็ตามมันถูกเปิดเผยออกไปให้คนอื่นในสนามรู้หมดแล้ว... ฉันควรจะทำยังไงดี” ฉันระบายความกังวลในใจออกมา ขวัญข้าวนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าจริงจัง“แล้วมันยังไงล่ะเมษา?” “...” ฉันใบ้กินกับคำย้อน “ถามหน่อย... สิ่งที่เธอเป็น สิ่งที่เธอทำอยู่ทุกวันนี้ มันมีตรงไหนที่เรียกว่าทำความผิดงั้นเหรอ?” “...” ฉันเงียบเพื่อคิดตาม “การที่เธอตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสืออย่างหนักเพื่อไปเป็นหมอรักษาคน... มันผิดกฎหมายข้อไหนปะ?”

และราวกับเขามีเครื่องจับเวลาฝังอยู่ในหัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังสะท้อนมาจากทางเดินมุมตึก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดแข่งสีขาวตัดแดงที่ตอนนี้ถูกถอดรูดซิปช่วงบนลงมาผูกไว้ที่เอว เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปที่เน้นมัดกล้ามเนื้อสมส่วน ขุนทัพก้าวขาเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ใบหน้าคมคายของเขายังคงนิ่งสนิท ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววเหนื่อยล้าจากการประชุมเคร่งเครียด “งานเสร็จหมดหรือยัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยถามขรึม ๆ “เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ สรุปยอดและคิวงานวางไว้บนโต๊ะกรรมการแล้ว” ฉันตอบพลางกระชับสายเป้สะพายหลัง ขุนทัพปัดสายตาลงมองปึกกระดาษในมือฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับรู้ “ดี... งั้นก็กลับได้แล้ว ” “จริง ๆ พี่ขุนทัพไม่ต้องไปส่งหนูก็ได้นะคะ...” ฉันยังคงพยายามปฏิเสธเสียงอ้อมแอ้ม “หนูเกรงใจ พี่เพิ่งประชุมทีมเสร็จเหนื่อย ๆ น่าจะอยากกลับไปพักผ่อนมากกว่า” ขุนทัพชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหมุนตัว เขาเบนสายตาคมกริบกลับมาล็อกเป้าที่ใบหน้าของฉัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนเกิดรอยยับที่หัวคิ้ว ท่าทางเผด็จการและแรงกดดันมห

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง ก่อนจะก้มหน้าลงเปิดเมนูอาหารในมือเพื่อหลบสายตาของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ความจริงแล้วฉันไม่ได้สนใจด้วยซ้ํากว่าภายในเล่มเมนูมีอะไรอยู่บ้าง สายตากวาดผ่านตัวหนังสือไปเรื่อย แต่สมองกลับไม่ได้จดจำรายละเอียดสักอย่าง คำพูดของมิรินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ต่างจากเทปบันทึกเสียงที่ถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งพยายามไม่คิดถึงมันมากเท่าไร ความรู้สึกอึดอัดก็ยิ่งกัดกินอยู่ลึก ๆ ภายในอกมากขึ้นเท่านั้น “เอาอะไร” เสียงทุ้มต่ำของขุนทัพดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ฉันกะพริบตาช้า ๆ เรียกสติตัวเองกลับมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาเพียงเสี้ยววินาที “ข้าวต้มปลาแล้วกันค่ะ” ขุนทัพพยักหน้ารับสั้น ๆ ไม่มีคำถามเพิ่มเติม ไม่มีการซักไซ้ต่อ เขาเพียงหันไปสั่งอาหารกับเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะกลับมานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตามเดิม แสงไฟสีส้มสลัวภายในร้านทอดลงบนใบหน้าคมคายของเขา เงาจากขนตาทาบลงบนสันแก้มอย่างชัดเจน ต่อให้ไม่ได้อยู่ในสนามแข่ง ไม่ได้อยู่ในชุดนักแข่งเต็มยศ ขุนทัพก็ยังเป็นคนที่โดดเด่นจนใครต่อใครต้องหันมองอยู่ดี