All Chapters of วิศวะร้ายพ่ายรัก Race Queen สายเนิร์ด : Chapter 21 - Chapter 28

ผมหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร แกล้งทำเป็นตรวจเช็กถุงมือแข่งของตัวเอง แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ร่างบางไม่วางตา ทุกครั้งที่แสงแฟลชกะพริบวาบ ดวงตากลมโตคู่นั้นจะขยับวูบไหวเล็กน้อยด้วยความล้า แผ่นหลังบางเหยียดตรงฝืนธรรมชาติจนเห็นเส้นเลือดจาง ๆ ตรงลาดคอขยับตึง ฝืนฉิบหาย “พี่ทัพคะ คืนนี้หลังจากรอบนี้จบแล้ว มิรินชวนเพื่อน ๆ ไปเปิดโต๊ะคลับฝั่ง VIP พี่ทัพจะไป...” “ไม่ไป” ผมตอบตัดบทมิรินทันทีโดยไม่แม้แต่จะปัดสายตาไปมองใบหน้าสวยจัดของเธอ สายตายังคงตรึงอยู่ที่เรซควีนตัวท็อปฝั่งตรงข้าม มิรินชะงักคำพูดไปทันที สีหน้าของเธอแข็งตึงขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยอมขยับเท้าเดินแยกตัวหนีไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าผมไม่มีท่าทีจะสนใจบทสนทนาโง่ ๆ นั่นเลยสักนิด ผมสูดลมหายใจเข้าลึก เดินตรงเข้าไปหาเป้าหมายช้า ๆ ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเมษาในจังหวะที่ตากล้องเซ็ตสุดท้ายเพิ่งเดินแยกตัวออกไปพอดี ร่างบางสะดุ้งตัวโยนทันทีเมื่อเงาของผมทอดลงมาบังแสงไฟสปอตไลท์ด้านบน ดวงตากลมโตคู่เปิดเผยเงยขึ้นสบสายตากับผมตรง ๆ แววตาที่เคยแกว่งไกว

ลมกลางคืนพัดผ่านเบา ๆ แต่ความอึดอัดกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฉันขยับกำขวดน้ำในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ส่วนขุนทัพ...ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบค่อย ๆ เลื่อนกลับมามองฉันช้า ๆ และครั้งนี้ แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความกวนประสาทอีกต่อไปแล้ว แต่มันเต็มไปด้วยความไม่พอใจบางอย่าง...ที่ชัดเจนจนฉันเริ่มใจไม่ดี ความเงียบที่ปกคลุมรอบตัวเราสองคนในวินาทีนี้กดดันจนฉันแทบอยากจะหันหลังแล้วเดินหนีไปดื้อ ๆ แต่ฝีเท้าหนัก ๆ ของขุนทัพที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ บังคับให้ฉันต้องยืนอยู่ที่เดิม ร่างสูงใหญ่หยุดยืนห่างจากฉันไปเพียงไม่กี่ก้าว ลมกลางคืนหอบเอาไอความร้อนและกลิ่นไหม้จาง ๆ จากตัวเขามาปะทะผิวหน้า นัยน์ตาคู่คมกริบย้ายจากทิศทางที่พี่โซลเดินลับสายตาไป กลับมาตรึงแน่นอยู่ที่ใบหน้าของฉัน “คนเมื่อกี้ใคร” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเดาอารมณ์ยาก ทว่ากลับแฝงกระแสความดุดันเอาไว้อย่างปิดไม่มิด “รุ่นพี่ที่คณะค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดและดึงหน้ากากความเฉยชากลับมาฉาบหน้าไว้อีกครั้ง “เขาแค่เอาชีทสรุปบทเรียนมาให้” ขุนทัพไม่พูดอะไรต่อ เขาทำ

“ขุนทัพ! มึงจะไปไหน คุยกันให้รู้เรื่องก่อน!” เสียงจอมขวัญตะโกนไล่หลังมาพร้อมเสียงฝีเท้าที่พยายามวิ่งตาม แต่ผมไม่หยุดเดิน และไม่คิดจะหันกลับไปมองด้วย ผู้คนรอบข้างพากันขยับเบี่ยงตัวหลบทางให้ทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของผม รังสีคุกคามที่แผ่ออกมาทำเอาบรรยากาศรอบข้างตึงเครียดจนไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ามาแส่ สองเท้าของผมหยุดกึกลงตรงหน้ากลุ่มสตาฟฟ์และเรซควีนที่กำลังยืนออกันอยู่ด้านหลังแสตนด์ถ่ายรูป เมษายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหวานยังคงซีดเผือด มือเรียวข้างหนึ่งกำแฟ้มเอกสารแนบอกไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างกำลังยึดเราท์เตอร์เหล็กข้างตัวเพื่อพยุงร่างกายที่ยังคงสั่นเทาจากความตกใจ ขณะที่มิรินซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองก้าวกลับกำลังทำทีเป็นจัดเสื้อผ้าและพูดคุยกับช่างภาพชิว ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “พี่ขุนทัพ...” เมษาหลุดเรียกชื่อผมเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นผมเดินหน้าถมึงทึงเข้าไปหา ผมไม่สนสายตาตื่นตระหนกของเธอ แต่ปัดสายตาคมกริบไปล็อกอยู่ที่ผู้หญิงอีกคนทันที “มิริน” ผมกดเสียงต่ำจนน่ากลัว ก้าวขาเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะประชิดจนห

แต่ความเงียบรอบตัวไม่ได้ช่วยให้อารมณ์หงุดหงิดตึงตังในอกของผมเบาบางลงเลยสักนิด ความคิดมันยังคงวนเวียนอยู่กับท่าทางหวาดหวั่นและหยาดน้ำตาเม็ดเล็กที่ไหลผ่านแก้มเนียนเมื่อครู่ ยัยเด็กนั่นพยายามจะดื้อแพ่งทำเป็นอวดดีว่าจัดการทุกอย่างเองได้ ทั้งที่ความจริงข้างในสั่นคลอนจนแทบประคองตัวเองไม่ไหว ปมเรื่องเงินหกหลักคือสิ่งที่บีบให้เธอต้องยอมก้มหัว ยอมกางปีกตั้งการ์ดสู้กับคนทั้งสนามเพื่อเอาตัวรอด แล้วภาพรอยยิ้มอย่างคนไร้ทางสู้ตอนที่อยู่กับไอ้หมอแว่นนั่นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกระลอก... ผมขบสันกรามแน่นจนขึ้นเป็นรอยนูน นึกขยะแขยงตัวเองขึ้นมาดื้อ ๆ ที่แวบหนึ่งในหัวมีความรู้สึกเดือดดาลเพราะความหึงหวงแล่นพล่านอยู่อย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มอย่างผมไม่เคยต้องมานั่งเสียสมาธิจนรถแข่งหลุดไลน์เบรกข้ามควบคุมเวลาเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว และไม่เคยต้องก้าวขาลงจากรถมาทำตัวพาลใส่ใครแบบนี้เลยในชีวิต “ขุนทัพ! ขุนทัพ! มึงอยู่ไหน ตอบวิทยุด้วย!” เสียงวินทร์ดังรอดมาจากเฮดเซ็ตที่ผมยังคงห้อยทิ้งไว้ตรงคอ น้ำเสียงของมันยังคงเคร่งเครียดและเคร่งขรึมอย่างคนต้องการคำอ