CHAPTER 1: BAYARAN

Hindi ko alam kung blessing ba o sumpa ang gabing 'to.

Nakasuot ako ng paborito kong itim na dress habang pilit na ngumingiti sa bawat customer na dumadaan. Kahit pagod na pagod na ako, hindi puwedeng mawala ang energy ko. Kailangan kong kumita. Kailangan kong mailigtas ang kapatid kong naghihintay ng operasyon sa ospital.

"Smile lang, Kaye. Mas mahal ang ngiti kaysa luha." Paulit-ulit kong paalala sa sarili.

Then kaagad na akong lumapit sa lalaking kanina pa ako kinakawayan. Nakaupo siya sa VIP section. Naka-black suit, mamahaling relo, at seryosong ekspresyon. Halatang hindi siya basta-bastang customer.

"Dylan Montenegro," pakilala niya nang maikli.

Napangiti ako. "Kaye. Professional makulit, part-time entertainer, full-time problem solver."

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, bahagya siyang ngumiti.

Mukhang achievement na agad 'yon.

Lumapit ako at naupo sa tapat niya.

"Ang tahimik mo naman. May bayad ang pagiging serious?" biro ko.

"May discount ba kapag ngumiti ako?"

"Tatlong ngiti, libre isang corny joke."

Napailing siya habang natatawa nang mahina.

Hindi ko alam kung bakit, pero gumaan ang pakiramdam ko. Perfect timing ang pagtawag niya sa akin. Kung magiging generous lang siya ngayong gabi, baka makumpleto ko na ang perang kailangan para sa operasyon ng kapatid ko.

Nagkwentuhan kami. Siya ang tahimik, ako ang madaldal. Siya ang laging nakikinig, ako ang walang tigil sa kakabiro.

Hanggang sa hindi ko namalayang sunod-sunod na pala ang nainom kong alak.

Unti-unting lumabo ang paningin ko.

"Teka... bakit parang umiikot ang... club?"

Napahawak ako sa braso ni Dylan.

"Easy," mahina niyang sabi habang sinasalo ako.

"Promise... hindi talaga ako madaling malasing..." bulong ko bago ako matawa nang walang dahilan.

"Halata."

"Gwapo ka pala kapag... dalawa."

Napailing siya habang pinipigilan ang ngiti.

Ang huling natatandaan ko, marahan niya akong inalalayan palabas ng club. Ramdam ko ang malamig na hangin at ang maingat niyang paghawak para hindi ako matumba.

Bumalik nalang ako sa wisyo ng makapasok na kami sa isang room.

Hindi iyon ang kwarto ko.

At lalong hindi ko bahay.

“Where are we?” Napatanong nalang ako. Nahihilo pa dahil sa kaunting alak, pero alam ko parin ang ginagawa ko.

Pagtingin ko sa gilid ng kama, nakita ko si Dylan.

Tahimik siya. Yung tingin na parang hinuhubaran ka mula ulo hanggang paa gamit lang ang mga mata niya. Nakakakiliti, nakakahiya, nakakagulo ng iniisip.

Bago pa ako makabawi, lumakad siya palapit.

Napaatras ako ng bahagya, pero hindi niya pinansin ‘yon. Tuloy-tuloy lang siya hanggang sa halos magkadikit na ang katawan namin. Ramdam ko ang init niya kahit may suot pa akong dress . Ang bango niya, parang mahal na woodsy, spicy, at may konting tamis sa dulo.

“Kaye,” he said, his voice low, almost a whisper. “You’re more charming in person.”

Parang nabingi ako saglit. Ha?

Nakangiti siya, pero hindi ‘yong typical na corporate smile.

Mapanukso.

Mapangahas.

Bago pa ako makapagsalita, lumapit pa siya. Tila wala nang pagitan. Then just like that, he kissed me.

Ito na.

Magnum na!

Hindi yung madiin. Hindi rin mabilis. Yung tipo ng halik na parang naglalakad sa baybayin sa hapon. Maingat. Mainit. Marahan pero may dalang intensyon.

Napalunok ako habang nararamdaman ko ang labi niya sa labi ko. Malambot. Mainit. Lasang kape at mint. Napapikit ako, siguro dahil gulat ako, siguro dahil ayokong pakawalan ang sandaling ‘to.

Dumikit ang palad niya sa bewang ko. Hindi bastos. Hindi rin inosente. Kundi eksaktong nasa gitna. Sakto lang para iparamdam sa akin na totoo ang lahat. Na narito kami. Na hinahalikan niya ako.

At ako?

Hindi ako umalma.

Hindi ako tumanggi.

Hinayaan ko lang ang sarili ko na dalhin ng sandali.

Dahan-dahan niyang sinapo ang mukha ko gamit ang isang kamay. Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang mga kamay ko. Sa dibdib niya? Sa balikat? Sa hangin?

Pero wala na akong oras mag-isip. Parang sinabog niya lahat ng logic ko gamit lang ang halik na ‘yon.

Lumayo siya sandali. Hinabol ko pa ang labi niya, pero agad akong nahiya.

Tinitigan niya ako ulit, this time, mas malalim. “You’re… undeniably irresistible.”

Parang may spark sa dibdib ko na biglang sumabog. Nakakainit. Nakakakilig. Nakakabaliw.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Umalis? Sampalin siya? O halikan na lang siya pabalik?

Pero mas nauna siya.

Hinawakan niya ulit ang bewang ko. Mas mahigpit ngayon. Mas sigurado. Dinala niya ako papalapit sa mesa niya. Pinaupo niya ako sa edge, habang nakatayo siya sa harapan ko.

“Tell me if you want me to stop,” he murmured.

Pero hindi ko sinabi. Ang tanging lumabas lang sa bibig ko ay isang maliit na “O-okay lang…”

Kinuha niya ‘yon bilang pahintulot. Gumuhit ang labi niya sa leeg ko, pababa sa collarbone. Nakikiliti ako, pero hindi ko gustong matapos. Niyakap ko siya, at sa unang pagkakataon, naglapat ang katawan namin na parang ginawa talaga ang mga ito para sa isa’t isa.

At sa gitna ng lahat, isa lang ang naisip ko, hindi ko alam kung anong kahihinatnan nito. Hindi ko alam kung anong motibo niya.

At ngayong hinahalikan niya ulit ako, mas mainit, mas buo, mas mapanindigan, hindi ko na inalala kung ano ang dahilan ng lahat ng ‘to.

Dahil sa gabing ito, kami lang dalawa.

He kept on kissing me, playing with my lips and slowly, gently, touching and rubbing my waist. He hold it just right, enough para magbigay ng kiliti sa buo kong katawan.

Bubukaka na talaga ako by this time dahil sino ba ang hindi? Isang yayamanin kaya ‘tong lalaking ‘to, and if something is meant to happen tonight, it's gonna be wild!

I kissed him back, at hindi rin ako nagpapahuli sa labanan ng aming mga labi.

“You're naughty, Kaye… ugh…,” he kept on kissing me, down to my neck at ang kamay niya ay dahan-dahan naring lumalapit sa aking nakatagong kayamanan. “This time, akin ka…” he continued kissing me down to my collar, then forcely take of my clothes at naiwan nalang ang aking b r a. “Uhmmm…” muling ungol niya habang nakatingin sa dalawang malulusog kong nga melon. “Ang sarap magpakabusog sa pakwan mo, Kaye…” he said while slowly untying my b r a.

Shooot!

I was supposed to be like, you know, mahihiya dahil for the first time makinita na niya ang buo kong pagkababae, but I didn't. I wanted to feel wanted, loved, noticed, and recognized. I wanted to hear all of his compliments, and of course, ang kanyang mga ungol. I wanted to satisfied him with all the lust he had, and make him c u m inside me. That, perhaps, is all I want right now. No shame, no inferiority, just me wanting to be eaten by this hayok at manyakis na bilyonaryo.

“First time mo?” Napatanong siya before he pulled out his lips on mine. “Most woman sa loob ng club, hindi na berhin.”

His words hit me hard at nawalan kaagad ako ng gana.

Iniisip siguro niya na p****k rin ako dahil nasa loob ako ng club, without him knowing na ginagawa ko lang to para magkapera.

Para mapa-operahan na ang kapatid kong nasa ICU.

Tumayo ako at inayos ang sarili ko.

“Where are you going, Kaye?” Tiningnan ko lang siya bago ako lumabas ng p***o.