CHAPTER 2: DESPERADA

Tumakbo ako palabas ng silid na parang may humahabol sa akin.

Hindi na ako lumingon.

Hindi ko na rin hinintay kung tatawagin pa ba ako ni Dylan.

Ang bigat ng dibdib ko habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi niya.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang tingin niya sa akin.

Oo, sa club kami unang nagkita.

Oo, nagtatrabaho ako roon para kumita ng pera.

Pero hindi ibig sabihin no'n na p****k ako. Na wala na akong respito sa sarili ko.

May dignidad pa rin ako.

May mga pangarap pa rin ako.

At higit sa lahat...

May kapatid akong naghihintay na mabuhay.

Huminto ako sa gilid ng kalsada. Malalim akong huminga habang pinipigilang umiyak.

"Kalma lang, Kaye," bulong ko sa sarili. "Hindi puwedeng umiyak. Pangit ka kapag umiiyak."

Napangiti pa ako nang bahagya sa sarili kong biro.

Dalawang segundo lang.

Pagkatapos no'n, bumalik na naman ang katotohanan.

Wala akong pera.

Wala akong maibabayad sa ospital.

Wala akong maipambibili ng gamot ni Miko.

Nanginginig kong inilabas ang cellphone ko para tingnan kung may natanggap akong mensahe mula sa ospital.

Wala.

Pero maya-maya lang ay bigla itong tumunog.

Mama.

Parang gusto ko na lang hayaan itong mag-ring.

Pero hindi puwede.

Sinagot ko.

"Kaye! Nasaan ka ngayon?" sigaw niya agad.

"Naghahanap pa po ako ng—"

"Nasaan na ang perang pinangako mo?"

Napayuko ako.

Hindi ko alam ang isasagot.

Kasi wala talaga.

"Wala pa po... naghahanap pa ako. Babalik agad ako sa ospital kapag may dala na akong pera."

Tahimik sa kabilang linya.

Akala ko naiintindihan niya.

Nagkamali ako.

"Polpol ka talaga kahit kailan!" sigaw niya. "Bobita kang babae!"

Parang may kung anong sumaksak sa dibdib ko.

"Sana hindi na lang ako umasa sa'yo! Wala rin naman pala akong mapapala!"

"M-Ma... ginagawa ko naman po ang lahat."

"Huwag mo akong tawaging 'Ma'!"

Nanigas ako.

"Hindi kita anak."

Parang huminto ang mundo.

"Wala akong anak na katulad mong bobita."

Unti-unting lumabo ang paningin ko.

Hindi dahil sa pagod.

Kundi dahil sa mga luhang pilit kong pinipigilan.

"Alam mo bang nahimatay na naman si Miko kanina?" galit niyang dagdag. "Dahil sa kabagalan mong maghanap ng pera!"

Parang may humigpit sa lalamunan ko.

"A-Ano pong sabi ng doktor? Kumusta na po siya?"

Hindi niya man lang sinagot ang tanong ko.

"Sayang lang ang pagpapaaral ko sa'yo! Sana ang perang ginastos ko sa kolehiyo mo, ipinambili ko na lang ng gamot ng kapatid mo!"

Napakagat ako sa labi.

Hindi ko na alam kung alin ang mas masakit.

Ang mga salitang naririnig ko...

O ang katotohanang wala akong maipagtanggol sa sarili ko.

Tahimik lang akong umiiyak.

Hinayaan ko siyang ilabas ang lahat ng galit niya.

Hanggang sa marinig ko ang pinakamasakit sa lahat.

"Kapag may nangyaring masama kay Miko..."

Huminto siya.

"...gagawin kong impiyerno ang buhay mo."

Beep.

Pinutol niya ang tawag.

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng bangketa.

Hindi ko na naririnig ang mga busina.

Hindi ko na napapansin ang mga taong dumadaan.

Pakiramdam ko, ako na lang mag-isa sa buong mundo.

Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kalsada.

Mahigpit kong niyakap ang sarili ko.

Tahimik akong umiyak.

"Bakit ganito..." bulong ko.

"Ano pa bang kulang?"

Nag-aaral ako nang mabuti.

Nagtatrabaho ako habang nag-aaral.

Halos wala na akong tulog.

Hindi na ako bumibili ng bagong damit.

Hindi na ako kumakain nang maayos.

Lahat ng kinikita ko, diretso sa ospital.

Pero bakit parang kulang pa rin?

Napatingala ako sa langit.

"Miko..."

Naalala ko ang maliit kong kapatid.

Kahit siya ang may sakit, siya pa ang laging nagpapatawa sa akin.

"Ate, kapag gumaling ako, ako naman ang magtatrabaho para sa'yo."

"Ate, huwag ka nang umiyak. Pangit ka kapag umiiyak."

Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.

"Pati ba naman ikaw, nang-aasar pa rin."

Pero kasunod no'n ay mas malalaking luha.

Napahawak ako sa noo.

Kailangan ko ng pera.

Hindi bukas.

Hindi sa susunod na linggo.

Kailangan ko ngayon.

Malaki ang kailangan.

Napakalaki.

Parang imposibleng maabot.

Kung normal na trabaho lang ang aasahan ko, baka huli na ang lahat bago ko pa mabuo ang halaga.

At iyon ang pinakakinatatakutan ko.

Ang dumating sa ospital na may dalang pera...

Pero wala nang kapatid na naghihintay.

"Hindi..." mariin kong bulong.

"Hindi puwedeng mangyari 'yon."

Pinunasan ko ang mga luha ko gamit ang manggas.

Tumayo ako.

Huminga nang malalim.

Saka ko naalala ang lalaking iniwan ko ilang minuto lang ang nakalipas.

Si Dylan Montenegro.

Hindi ko siya kilala.

Hindi ko alam kung mabuting tao ba siya o hindi.

Pero isang bagay ang sigurado.

Mayaman siya. May pera. May koneksyon.

Napapikit ako.

Nilunok ko ang natitirang pride ko.

"Para kay Miko," bulong ko.

"Kung para sa kapatid ko... gagawin ko ang lahat kahit pa ibenta ko ang katawan ko sa bastos na lalaking ‘yon."

Dahan-dahan akong bumalik sa gusali.

Bawat hakbang ay parang may kasamang bigat.

Nang makarating ako sa tapat ng p***o ng suite, nanginginig ang kamay kong kumatok.

TOK.

TOK.

TOK.

Ilang segundo ang lumipas bago bumukas ang p***o.

Naroon si Dylan.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

Huminga ako nang malalim.

Pinilit kong maging matatag kahit namumugto na ang mga mata ko.

"Mr. Montenegro..."

Bahagya akong yumuko.

"Gusto mo pa ba ng ano..."

Hindi ko na napigilan ang pag-agos muli ng luha.

“Ng ano, Kaye? Tinakasan mo’ko tapos babalik ka?”

"Kaya nga bumalik ako kasi ready na ako. Handa kong gawin ang lahat,” Huminga ulit ako ng malalim. “Ba-bayaran mo lang ako, Mr. Montenegro…”