เกิดใหม่ไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดยุค60의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

- ๑๑ -ไก่ทอดหนึ่งในสยาม เมื่อรถเก๋งคันงามเคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าเรือนไม้หลังใหญ่ เจ้ากล้าและเจ้าแก้วก็พากันวิ่งโร่ออกมาต้อนรับขับสู้ทันที เด็กหญิงตัวน้อยกางแขนกว้างส่งสัญญาณให้คุณพ่ออุ้ม ซึ่งนายสิงห์ก็ยอบก้มตัวลงอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้ามาไว้ในอกอย่างทะนุถนอม ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปลูบผมของเด็กชายอย่างใจดีอ่อนโยน ราตรีทอดสายตามองภาพตรงหน้าแล้วเผลอผุดรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มคนนี้ช่างเหมือนกับพระเอกในนิยายไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งรูปโฉมหน้าตาและบุคลิกลักษณะ ดูเท่และใจดี เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบไปเสียหมดทุกสิ่งทุกอย่าง...‘ผู้ชายแสนดีแบบนี้เคยมีอยู่จริงบนโลกใบนี้ เมื่อเกือบเจ็ดสิบปีที่แล้ว... และหากว่าดวงจิตของเธอไม่ได้ย้อนเวลากลับมาในอดีต หล่อนคงไม่มีโอกาสได้พานและอยู่เคียงข้างเขาแบบนี้เลย หล่อนนึกหวาดกลัวเหลือเกินว่า เรื่องราวแสนหวานที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้จะเป็นเพียงแค่ความฝันกลางวัน กลัวเหลือเกินว่าหากตื่นลืมตาขึ้นมาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายจะมลายหายวับไปกับตา’“จันทร์เจ้า สไบ... ช่วยไปขนเอาข้าวของที่หลังรถลงมาที” คุณสิงห์หันไปสั่งสาวรับใช้สองคน ที่เดินเยื้องย่างออกมาพอดี“คุณพ

-๑๓-หักหลัง เมื่อถึงโรงพยาบาล ดารารายถูกส่งตัวเข้าตรวจอาการเพิ่มทันทีโดยนายแพทย์อัศวิน ราตรีเพิ่งรู้ว่า ถึงนายแพทย์อัศวินจะดูอายุน้อย แต่หมอและบุคลากรที่โรงพยาบาลต่างให้ความเคารพเขาอย่างดี เพราะเขาคือลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลนั่นเอง ราตรีส่งดารารายเข้าห้องตรวจ ดารารายดูอิดออดและบอกว่าจะตามไปขอบคุณราตรีที่บ้าน ราตรีได้แต่ยิ้มโบกมือเพราะเธอมีธุระต้องไปจัดการต่อให้เสร็จสิ้น เหตุผลที่แท้จริงที่เธอมาที่นี่เพื่อมาตามหาคุณสิงห์นั่นเองโรงพยาบาลตัวอาคารเป็นตึกปูนสีขาวทรงเหลี่ยมเรียบง่าย หน้าต่างโดยรอบเป็นบานเกล็ดไม้ ไม่ได้มีเครื่องปรับอากาศเหมือนยุคปัจจุบัน แต่เพดานที่สูงทำให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก ยังมีพัดลมแขวนตัวใหญ่ที่โถง ไม่ได้ดูแออัดเหมือนโรงพยาบาลรัฐที่หล่อนเคยเห็น เมื่อเดินเพลินไปถึงโต๊ะที่มีพยาบาลนั่งอยู่สองสามคน ราตรีเข้าใจว่าคงจะเป็นเจ้าหน้าที่ต้อนรับ หรือคอยประสานงาน เพราะพวกหล่อนนั่งคุยกันอยู่กับที่ ไม่ได้มีท่าทีเร่งร้อนเหมือนเจ้าหน้าที่ที่เดินไปมาในโรงพยาบาลคนอื่นๆ“สวัสดีค่ะ ฉันมาเยี่ยมคุณสาวิตตรี ทราบว่าหล่อนไม่สบายพักอยู่ที่นี่” ราตรีเอ่ย พยาบาลลอบมองหล่อนเล็กน้อย ก่อนจะถาม “น

-๑๕- อดีตที่ถูกฝังกลบหล่อนมานั่งอยู่กับเขา คนที่หน้าเหมือนสามีเก่า ต่างกันแค่นตอนนี้หล่อนอยู่ในปี 2503 หน้าตาเหมือนกันจนน่าหมั่นไส้ อยากจะเหวี่ยงใส่ให้หายแค้น ตอนนี้เธอพยายามปรับสภาพอารมณ์ให้กลับมาคงที่ และเธอจะต้องมีสติมากกว่านี้ คิดแล้วก็น่าอายที่ต้องมาให้คนแบบปรเมศเห็นน้ำตาราตรีสูดลมหายใจลึกมองรอบๆ ร้านอาหารหรูตั้งอยู่ในพื้นที่ใกล้กับเขตเมืองหลวง ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนมาใช้บริการมากขนาดนี้ บรรยากาศกลิ่นอายเหมือนพวกร้านวินเทจในยุคของเธอ ผิดกันที่ว่าในห้วงเวลายุกต์ 60 นี้ มันดูหรูหราเลิศล้ำมากๆ โต๊ะอาหารทรงเหลี่ยมปูด้วยผ้าปูอย่างดี เก้าอี้บุด้วยหนัง มีตู้บาร์โชว์เหล้านานาชนิด มันส่องประกายอวดโฉมเพราะได้แสงไฟขาวนวลของโคมไฟแชนเดอเลียร์ที่แขวนอยู่กลางโถง“เขาไม่ได้เป็นผู้ชายที่ดี แบบที่พยายามสร้างภาพให้คุณเห็นหรอกนะครับ” ปรเมศเอ่ยขึ้นมาดื้อๆ มองตากลมๆ ตรงหน้า เมื่อเห็นว่าหล่อนไม่มีทีท่าจะสนใจอาหารหรือแม้แต่หน้าหล่อๆ ที่นั่งอยู่ตรงข้ามหล่อน และแม้ว่าจะพูดแบบนี้ หล่อนก็ยังไม่แสดงท่าทีอะไรเลย “แปลว่า เป็นคนไม่ดี แล้วไม่ดียังไงคะ” ราตรีถาม “เมื่อก่อนคุณสิงห์เขาขึ้นชื่อเรื่องการเก็

-๑๗-วันแรกที่วุ่นวายหน้าตึกร้านขายยาเก่าเป็นทำเลที่ค่อนข้างดี ด้านหน้าของร้านเยื้องกับร้านขายทอง ร้านขายข้าวหมูแดง ขนาบข้างด้วยร้านขายเสื้อผ้าและขนมปัง ถัดไปเป็นร้านกาแฟ และยังมีรถเข็นขายของเดินไปมาตลอดช่วงถนนถึงมันจะไม่ได้เป็นระเบียบเหมือนในโลกอนาคต แต่ราตรีสัมผัสได้ถึงความงดงามแบบในภาพถ่าย เธอเคยเกิดความรู้สึกหนึ่งเวลาที่ได้มองภาพถ่ายโบราณ ความรู้สึกของผู้คนในยุคสมัยนั้นจะเป็นยังไงกันนะ แต่วันนี้เธอได้มาอยู่ที่นี่จริงๆ แล้ว… และวันนี้เป็นวันแรกที่หล่อนจะได้ใช้ชีวิตจริงๆ ไม่ใช่เป็นชีวิตตามชะตาบงการ“เหม่ออะไรอยู่ นี่…ลองกินพุทราเชื่อมหน่อยไหม” ดารารายยื่นพุทราเชื่อมให้ราตรี มันถูกเสียบไม้เล็กๆ ขายดูน่ารักอย่างกับขนมของเล่น ราตรีกะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าไร้เดียงสานั้นแล้วนึกขำในใจ ถ้าเทียบอายุในโลกนี้เธอกับดารารายคงอายุไล่เลี่ยกันยี่สิบต้นๆ แต่ในยุคปัจจุบันดารารายเด็กกว่าเธอเป็นสิบปี อย่างนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เธอได้น้องสาวมาหนึ่งคน“เธอนี่น่ารำคาญจริง” ปรเมศเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดจริงๆ “กินไม่เป็นก็อย่ามาขัดขวางได้ไหม ฉันอยากให้ราตรีได้กินของอร่อยที่สุด เธออาจจะชอบก็ได้” ดารารายห

-๑๙-คำสั่งสีเลือดควันบุหรี่โขมงหน้าบ้าน ดารารายก้าวออกมาปิดประตูร้านเพื่อเตรียมจะขึ้นนอน หล่อนเห็นพี่ชายยังยืนสูบบุหรี่เงยหน้ามองดวงดาวบนฟ้าด้วยอาการเหม่อลอย ดารารายไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะเขาก็เป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว แต่สิ่งที่เธอวิงเวียนและงงก็คือ เขายืนอยู่ได้ยังไงตั้งครึ่งชั่วโมง ยุงไม่กัดหรือยังไง?“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก มายืนให้ยุงหาม” ดารารายเอ่ยขึ้น กอดอกเข้าหากัน คิ้วขมวดมองพี่ชายอย่างไม่พอใจนัก ถึงหล่อนจะแสร้งทำเป็นไม่ห่วงเขามากแค่ไหน แต่เรื่องจริงคือเธอมีพี่ชายแค่คนเดียว ไม่อยากจะให้เขาต้องมาป่วยเพราะการยืนตากยุงตากน้ำค้างแบบนี้ปรเมศส่ายหน้าอย่างไม่ยี่หระ พ่นควันบุหรี่อีกครั้ง หญิงสาวดึงบุหรี่และไฟแช็กสุดหรูของพี่ชายมาก่อนจะจุดไฟบ้าง “นี่!! เธอจะทำอะไร” “เอ้า เอามากินล่ะมั้ง” น้องสาวเสียงแข็ง ตาโตอย่างเหลืออด “เป็นผู้หญิงมายืนสูบบุหรี่แบบนี้ คนเห็นจะถูกเอาไปนินทา” ปรเมศเตือนน้อง ลดเสียงลงก่อนจะมองซ้ายมองขวา กลัวจะมีคนมาเห็นดารารายไม่สนใจ เธออัดควันเข้าปอด ไม่ได้สูบมานานแล้วตั้งแต่อยู่เมืองนอก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “แล้วทำไมพี่ไม่กลับบ้าน” น้องสาวเอ่ยถาม “เธอนั่น