เกิดใหม่ไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดยุค60의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

-๒๑-กลับบ้าน“ราตรี”เสียงของเขาหลุดเรียกชื่อเธอออกมาแทบเป็นเสียงกระซิบ เขาเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวหล่อน มือใหญ่รวบร่างของเธอเข้ามาแนบกับตัว ราตรีน้ำตาหยดลงมาอย่างห้ามไม่ได้ หล่อน… คิดถึงเขามากเหลือเกิน “ผมขอโทษ” เขาเอ่ยขึ้นราตรีส่ายหน้า “คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันรู้แล้วว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น” ราตรีเอ่ยขึ้นเบาๆ ในอ้อมแขนของเขา เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาล ที่หล่อนเห็นว่าคุณสิงห์จูบกับสาวิตรี นั่นเป็นแผนการที่ทำให้ทั้งสองต้องเข้าใจผิดกัน ราตรีรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก คล้ายหล่อนได้กลับมาอยู่ในที่ที่เป็นของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องมองหล่อนอย่างมีความหมาย“ผม… มีเรื่องต้องคุยกับคุณ” คุณสิงห์เอ่ยขึ้น “ค่ะ” ราตรีตอบรับทั้งสองเดินออกมาจากบ้าน เดินลัดเข้ามาที่สวนดอกไม้ที่ตอนนี้ออกดอกบานสะพรั่งอย่างงดงามรอบบริเวณ ราตรีสูดลมหายใจเข้าปอดลึก มองไปรอบๆ พยายามเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า “ฉันคิดถึงบ้านนี้ เหมือนจากไปเป็นปี” หญิงสาวหันไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของเขา มีรอยยิ้มอยู่อย่างเห็นได้ชัด เขาก้มลงมองดูหล่อนด้วยแววตาที่หลากหลายความรู้สึกปนเป“แต่ผมคิดถึงคุณ” เสียงทุ้มหวานเอ

-๒๓-เธอเป็นภรรยาผม ผมดูแลเธอได้คุณสิงห์เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานดังอยู่สองสามครั้ง “เข้ามา” เขาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบเด็กชายตัวน้อยในชุดนอนแพรสีขาว พวงแก้มถูกปะด้วยแป้งเดินเข้ามาหยุดยืนที่ตรงหน้าของคนเป็นพ่อ เจ้ากล้ายิ้มยิงฟันขาวอย่างน่าเอ็นดู “ทำไมยังไม่นอนล่ะ พรุ่งนี้สายๆ เราจะเข้าพระนครไปหาแมาราตรีกันนะ” คุณสิงห์ถามขึ้นร่างเล็กเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา ก่อนจะเอ่ย “พ่อครับ… แม่ราตรีทำไมไม่กลับมาอยู่บ้านเรา ทำไมเธอต้องไปทำงานไกลๆ ด้วย ในเมื่อบ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนอะไร ที่จริงแล้วเธอจะไปจากเราใช่ไหม” เจ้าตัวน้อยเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ คุณสิงห์เข้าใจนิสัยของเจ้ากล้าดี ถึงเขาอยากจะถามราตรีต่อหน้าตอนที่เธอมาบ้านในวันนี้ แต่เขาเลือกที่จะไม่ถามเพราะกลัวจะได้รับคำตอบที่ไม่พึงปรารถนา เจ้ากล้าจึงเลือกมาถามพ่อของตัวเองดีกว่าคุณสิงห์ตบเข่าตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณให้ลูกชายเดินเข้ามานั่งตัก แม้ว่าปีนี้เจ้ากล้าจะย่างเข้าเจ็ดปีแล้ว แต่ในสายตาของเขาลูกชายคนนี้ก็ยังเป็นเด็กน้อยสำหรับพ่อเสมอ ใบหน้าหวานคล้ายกับจันทราของเจ้ากล้าทำให้เขานึกถึงอดีตภรรยาขึ้นมา ส่ว

-๒๕-จ้างวานฆ่าอาหารมื้อกลางวันพร้อมแล้วสำหรับทุกคน จานหลักที่ขาดไม่ได้เลยในวันนี้คือไก่ทอดกรอบร้อน ๆ ที่เรียงมาเต็มจานใหญ่ สีของมันเหลืองทองอร่ามราวกับทองคำ ส่วนอาหารอื่นเป็นหน้าที่ของแม่ครัวยอดฝีมืออย่างป้าสร้อย ท่านลงมือทำต้มจืดวุ้นเส้นเห็ดหอมใส่กุ้งแห้งและหมูสับตามแบบฉบับสูตรโบราณ ยังมีผัดฉ่าหมูสามชั้นที่สีสันเผ็ดร้อนมองแล้วรู้เลยว่าเด็ก ๆ รับประทานไม่ได้แน่ และสุดท้ายคือผัดผักรวมไม่มีเนื้อสัตว์แต่หอมอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันงา ทุกคนมองดูอาหารตาเป็นประกาย โดยเฉพาะราตรี หล่อนรู้สึกว่าที่ตึกนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีเมื่อแม่ครัวที่แท้จริงอย่างป้าสร้อยมาเยือนแม้หล่อนจะมาจากพุทธศักราช 2568 ได้เจอกับอาหารหลากหลายมานับไม่ถ้วน แต่การได้มาเยือนโลกอดีตที่ผ่านมาแล้วกว่าหกสิบปี ทำให้เธอได้เห็นความงดงามของวัฒนธรรมที่ฝังรากลึกอยู่ในอาหาร ไม่ใช่แค่ทำให้ท้องอิ่มอย่างเดียวแต่อิ่มตาอิ่มใจด้วยเจ้าแก้วกับเจ้ากล้าวิ่งโร่เข้ามาในตึกผ่านหน้าร้าน ซึ่งคุณสิงห์และเฮี้ยงกำลังต่อชั้นวางของใกล้จะสำเร็จ ร่างเล็ก ๆ วิ่งลัดเข้าไปข้างในครัวตามกลิ่นอาหาร“เบาหน่อยค่ะ เดี๋ยวล้ม” ป้าสร้อยเอ่ยกับเด็ก ๆ เมื่อทั้งสองวิ่

-๒๗-ผู้มีพระคุณเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ใคร” สาวิตรีถามออกไป สายตายังไม่เงยหน้ามองจากกองเอกสารตรงหน้า “คุณสิงห์มาขอพบครับ” เสียงของบอดี้การ์ดหน้าห้องดังขึ้นรอยยิ้มจาง ๆ เกิดขึ้นที่มุมปากของสาวิตรีโดยอัตโนมัติ ในที่สุดเขาก็ต้องมาขอร้องเธอ โดยที่เธอไม่ต้องไปตามไล่ล่าเขา “เข้ามา” หล่อนสั่งออกไป ไม่นานประตูก็เปิดออก บอดี้การ์ดเดินนำคุณสิงห์เข้ามาในห้อง ก่อนที่เขาจะเดินออกไปและปิดประตูร่างสูงใบหน้าแข็งทื่อเดินเข้ามายืนต่อหน้าหล่อน สาวิตรีเตรียมใจไว้แล้ว อย่างไรเขาต้องรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของเธอ แต่เขาจะมีหลักฐานอะไรล่ะนอกจากความคิดที่อยู่ในหัว เธอเป็นต่อในทุก ๆ ด้าน คราวนี้เธอจะขออะไรก็ได้ สาวิตรีเดินเข้ามาก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟารับแขก นั่งไขว้ขาราวกับนางพญา ก่อนจะยิ้มยั่วยวน ดวงตาแฝงไปด้วยความท้าทาย“มาหาสาถึงนี่... ต้องการให้สาช่วยอะไรเหรอคะ”หากเป็นผู้ชายคนอื่นเห็นหล่อนในตอนนี้ คงอดหัวใจเต้นระสับระส่ายไม่ได้ ทั้งทรวดทรง ผิวพรรณ และใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้น ไม่มีผู้ชายคนไหนจะไม่หวั่นไหว แต่ตอนนี้หล่อนไม่มีทางรู้เลยว่า ผู้ชายที่หล่อนคิดว่ากำลังจะตกหลุมพรางไม่ได้พิศวาสเธอแม้แ

-๒๙-ช็อปปิ้งสรัญญา เพิ่งมาถึงโรงพยาบาล หน้าห้องคนไข้วิกฤต แปะเทียนมีอาการทรงตัวแล้ว หลังจากที่เมื่อเช้า ท่านมีอาการโรคหัวใจกำเริบ เพราะตกใจสุดขีด เมื่อรู้ว่าบริษัทที่ตัวเองสร้างมาเกือบทั้งชีวิต โดนยึด ด้วยช่องโหว่งกฎหมาย เขาต้องจำใจ ขายหุ้นเกือบทั้งหมดให้กับปรเมศ ลูกชายเจ้าสัวชัย ความจริงแล้ว แปะเทียนรู้อยู่เสมอว่า วันนึงเวรกรรมจะมาถึง สิ่งที่เขาเคยช่วยลูกสาวคนโปรดสร้างกรรมเอาไว้ กำลังถูกชดใช้ และมันยากจนเกินรับไหว ชายชราอายุ70ปี ทนไม่ไหวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหันนี้ เขาล้มลงกลางบ้านทันทีที่คนของปรเมศมาแจ้งข่าวให้ทราบ“ป๊า เป็นยังไงบ้างคะ” สรัญญา เอ่ยถามคุณเกษร ผู้เป็นแม่เลี้ยง ใบหน้าขาวซีดของคุณเกษรเอง ก็ทำให้หล่อนใจหาย “หมอว่า อาการของเฮียทรงตัวแล้ว พรุ่งนี้ถึงจะเยี่ยมได้” หล่อนตอบเสียงแผ่ว “แล้ว…พี่สาไม่มาดูป๊าเลยเหรอคะ” หญิงสาวมองรอบๆ ไม่เห็นเงา ของสาวิตตรีแม้แต่นิด ต้นเหตุของเหตุการณ์เลวร้ายนี้ หายหัวไม่เห็นแม้แต่เงาคุณเกษร ลอบถอนหายใจ ก่อนจะส่ายหน้า หล่อนไม่มีความหวังอะไรกับสาวิตตรีอีกแล้ว “เพราะม๊าเอง ม๊าเองที่ตามใจพี่แกจนเคยตัว ตอนนี้ผลกรรมมันตามมาแล้ว” คุ