เกิดใหม่ไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดยุค60의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

-๓๒-เลือกรถคันหรูแล่นฝ่าความมืดของพระนครด้วยความเร็วสูง แสงไฟริมถนนทอดยาวผ่านกระจกหน้ารถเป็นเส้นพร่า เสียงเครื่องยนต์คำรามหนักราวกับเจ้าของรถกำลังระบายอารมณ์ทั้งหมดลงไปบนคันเร่ง ดารารายนั่งตัวสั่นอยู่เบาะหลัง มือเล็กกุมมือของเฮี้ยงเอาไว้แน่น “เฮี้ยง… นายได้ยินฉันไหม…” น้ำตาหยดลงบนหลังมือของชายหนุ่มไม่หยุดเฮี้ยงนอนพิงเบาะ ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเริ่มคล้ำ หายใจติดขัดเป็นช่วงๆ คุณสิงห์หันกลับมามอง สีหน้าคมเข้มตึง มองคนเจ็บ ดูแล้วอาการของเฮี้ยงหนักพอสมควร “อีกห้านาทีถึงโรงพยาบาล” ปรเมศตอบเสียงเรียบ จ้องไปด้านหน้าถนน ใจเขาไปถึงโรงพยาบาลแล้ว แต่กายหยาบกำลังพารถที่มีคนเจ็บแล่นไปข้างหน้า โชคดีที่ยุคนั้นรถยังไม่ค่อยเยอะ ถนนในช่วงค่ำจึงโล่งพอที่จะให้ทำความเร็วได้รถเลี้ยวเข้าหน้าโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ทันที เสียงเบรกดังเอี๊ยด ก่อนที่ปรเมศจะเปิดประตูลงไปเอง “หมอ!!” เสียงของเขาดังลั่นจนพยาบาลสะดุ้งไม่นานเตียงเข็นก็ถูกรีบเข็นออกมา คุณสิงห์ช่วยอุ้มเฮี้ยงกับเจ้าหน้าที่พยาบาลชายสองคนลงจากรถ ร่างสูงของชายหนุ่มไร้สติไปแล้ว แขนตกห้อยอย่างหมดแรง “เป็นเพราะฉัน ถ้าฉันไม่เอาแก้วนั้นไปให้เขา…” ดาราราย

-๓๔-ค่ำคืนของสองภพหยาดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีของร้านขายไก่ทอดดังเปาะแปะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำมันทอดและเครื่องเทศอ่อนๆ ยังลอยอยู่ในอากาศ แม้วันนี้จะไม่ได้เปิดร้านและเกิดเรื่องขึ้นมากมาย แต่ราตรีรู้สึกอุ่นใจที่มีคุณสิงห์อยู่เคียงข้างเธอ หลังจากกลับจากโรงพยาบาล คุณสิงห์ก็ช่วยราตรีหอบหิ้วอุปกรณ์จำเป็นที่เอาไปที่งานของนายพลประสิทธิ์กลับมาที่ร้านภายในห้องนอนเงียบสงบ ต่างจากบรรยากาศกดดันในวันนี้ที่ผ่านมาคนละโลก แต่ถึงอย่างนั้น… ความเงียบระหว่างทั้งคู่กลับดูแปลกไปนิดหน่อย วันนี้หล่อนได้เห็นอีกด้านของเขา ด้านที่เยือกเย็น อันตราย และทรงอำนาจ จนแม้แต่สาวิตรีก็ยังดิ้นไม่หลุดเมื่อตกหลุมพรางที่เขาดักวางไว้คุณสิงห์เองก็ดูวางตัวไม่ถูกเหมือนกัน เขาถอดนาฬิกาข้อมือออกช้าๆ ก่อนวางลงบนโต๊ะไม้มองภรรยาหวีผมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “ผมขอโทษ” เสียงทุ้มดังขึ้นเบาๆ เขาตัดสินใจพูดออกไปเพื่อทำลายความเงียบนั้นราตรีเงยหน้ามองจากการหวีผมหน้ากระจก “ขอโทษเรื่องอะไรคะ” “ที่ทำให้คุณเห็นด้านแบบนั้นของผม” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง “ผมคงดูน่ากลัวมากสำหรับคุณ อดีตของผม…”ราตรีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ

-๓๖-เดิมพันภายในห้องพักฟื้นพิเศษชั้นบนของโรงพยาบาลเอกชน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อนๆ ปะปนกับกลิ่นดอกลิลลี่จากแจกันข้างเตียง ทำให้บรรยากาศดูเงียบสงบเกินกว่าจะเป็นห้องของคนเจ็บเฮี้ยงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เปลือกตาหนักอึ้งจากฤทธิ์ยา สายตาพร่ามัวกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังฟุบหลับอยู่ข้างเตียงคนไข้ดาราราย…เส้นผมยาวสลวยของหล่อนยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานที่เคยสดใสกลับดูอิดโรยจนเห็นได้ชัด เหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน หัวใจของเฮี้ยงกระตุกวูบอย่างประหลาด มือหนาค่อยๆ ขยับ ก่อนจะเอื้อมไปแตะปลายนิ้วของหล่อนเบาๆ “ดาราราย”เสียงแหบพร่าทำให้ดารารายสะดุ้งตื่นทันที “เฮี้ยง!” หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตแดงนิดๆ จากความอ่อนเพลีย แต่กลับเปล่งประกายโล่งใจออกมาอย่างชัดเจน “เจ็บตรงไหนไหมคะ เดี๋ยวฉันเรียกหมอให้” “ไม่ต้อง…” เฮี้ยงยิ้มอ่อน พลางส่ายหน้า “คุณเฝ้าผมทั้งคืนเลยเหรอ” “ก็…” หล่อนหลบตานิดหนึ่ง “ไม่มีใครอยู่ ฉันก็เลย…”ชายหนุ่มมองโซฟาเล็กๆ ข้างห้อง ก่อนขมวดคิ้ว “ตรงนั้นมันนอนได้ที่ไหนกัน เจ็บหลังแย่” “ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ” “กลับบ้านไปพักเถอะ” เสียงของเฮี้

ตอนที่ ๓๘ฆ่าไม่ตายภายในบ้านสวนหลังย่อมของสรัญญา ความเงียบสงบโอบล้อมคนทั้งสองเอาไว้หลังจากพายุอารมณ์ได้พัดผ่านไป สรัญญาเชิญปรเมศที่บัดนี้ไร้สิ้นฤทธิ์เดชของเสือร้ายเข้ามานั่งสงบสติอารมณ์บนโซฟาบุกำมะหยี่ในบ้านหญิงสาวจัดแจงไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ค่อยๆ ใช้สำลีชุบน้ำยาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ซึ่งเกิดจากหมัดหนักๆ ของคุณสิงห์อย่างทะนุถนอม ปรเมศนิ่งงันไป สายตาคมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่อยู่ห่างกันเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของหล่อนค่อยๆ ชะล้างความเยือกเย็นในหัวใจของเขา“เธออยู่ที่นี่คนเดียวหรือไง” ปรเมศเอ่ยถามขึ้น สายตามองสำรวจรอบบ้าน “ใช่สิ จะให้ฉันอยู่กับใครล่ะ” “ไม่มีคนรักเหรอ” เขาถามตรงจนคนฟังชะงัก ทำตาดุใส่ “ไม่” “แน่ล่ะ” “เอ้า!!! พอหายก็เริ่มกวนประสาทเลยนะ” สรัญญาจงใจกดแผลเขาให้แรงขึ้นจนปรเมศถอยตัวหนี ถึงจะเจ็บแต่เขาก็อดอมยิ้มไม่ได้“เป็นลูกแปะเทียน พ่อเป็นเจ้าของบริษัท แต่มาซื้อบ้านอยู่หลังเล็กๆ คนเดียวแบบนี้ทำไม แล้วบ้านใหญ่โน่นไม่มีห้องให้เธออยู่เหรอ” ปรเมศถามรัวเหมือนอยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้นสรัญญาสูดลมหายใจเข้า“บ้านหลังใหญ่

ตอนที่ ๔๐ลูกข้า… ข้าสปอยล์ภายในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวางของรองประธานบริหาร ปรเมศตวัดปากกาเซ็นอนุมัติเอกสารปึกสุดท้ายบนโต๊ะ หลังจากที่เขาเข้ามาช่วยเคลียร์ระบบบัญชีและสะสางปัญหาเรื้อรังในบริษัทของพ่อสรัญญาจนทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางชายหนุ่มปิดแฟ้มลงพลางนวดขมับเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินเปิดประตูออกมาตั้งใจจะไปหาสรัญญาที่โต๊ะทำงานหน้าห้อง ทว่า... ทันทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นขอบประตู เสียงหัวเราะคิกคักอันแสนสดใสก็ลอยมากระทบโสตประสาท มันเป็นเสียงของสรัญญา... ทว่าน้ำเสียงอ่อนหวานระคนกระเง้ากระงอดแบบนั้น หล่อนไม่เคยใช้กับเขาเลยสักครั้ง!ชายหนุ่มชะงักกึก มาดคุณชายรองประธานสั่งให้เขาหยุดเท้ารออยู่ข้างบานประตูไม้สักทอง ร่างสูงลอบหลบมุมแอบเงี่ยหูฟังบทสนทนาของคนที่อยู่หน้าโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบหรี่มองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย“อุ๊ย จริงหรือคะพี่จักร แหม... นึกถึงตอนอยู่ชมรมแบดมินตันที่มหาวิทยาลัยเลยค่ะ ตอนนั้นพี่จักรหลอกตบลูกหยอด จนญากับยัยดาววิ่งขาขวิดไปรอบสนามเลย เกือบล้มหน้าคว่ำให้อายประชาชีเพราะพี่จักรเลยนะคะ”สรัญญาหัวเราะตาหยีพลางยกมือขึ้นปิดปาก ท่าทางนุ่มนวลนั้นทำ