เกิดใหม่ไปเป็นแม่ค้าขายไก่ทอดยุค60의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

-๕๑ -กลซ้อนกลกริ๊งงงงงง! กริ๊งงงงงง!เสียงเครื่องโทรศัพท์หมุนสีดำหลังเคาน์เตอร์ร้านไก่ทอดแม่ราตรี แผดเสียงดังลั่น ตัดสลับกับเสียงพูดคุยจอแจของลูกค้าในวันหยุดอันแสนเนืองแน่น คุณสิงห์ที่กำลังง่วนอยู่กับการดูแลบัญชีหน้าร้านเอื้อมมือไปรับสาย ทันทีที่กรอกเสียงลงไป น้ำเสียงกระวนกระวายปนสะอึกสะอื้นของสรัญญา ก็ดังระรัวฟังไม่ได้ศัพท์จนอดีตเจ้าพ่อต้องเอ่ยปราม“สรัญญา... ตั้งสติก่อน เกิดอะไรขึ้น ใจเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ เล่าให้ฉันฟัง”“คุณสิงห์คะ... คุณปรเมศโดนดักทำร้ายค่ะ! ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล”คำบอกเล่าของสรัญญาทำเอาคุณสิงห์นิ่งงันไปชั่วขณะ“แล้วเธอเป็นอะไรรึเปล่า”“ไม่ค่ะ… ฉันไม่เป็นไร มันจ้องจะเล่นงานแต่คุณปรเมศ เหมือนพวกมันวางแผนไว้ แล้วฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไร รู้แต่ว่าอย่างน้อยก็ควรแจ้งให้ใครสักคนได้ทราบ… ตอนนี้ฉันขอคุยกับดารารายหน่อยเถอะค่ะ”ชายหนุ่มหันขวับไปมอง ‘ดาราราย’ ที่กำลังยืนล้อมวงคุยอยู่กับลูกค้า ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปดึงแขนคุณหนูตระกูลใหญ่มาที่เครื่องโทรศัพท์ “ดาราราย... มารับสายนี้ด่วน สรัญญาโทรมา บอกว่าปรเมศอยู่โรงพยาบาล... ”“ว่ายังไงนะ พี่ปรเมศ” ดารารายอุทานลั่น ใบหน้าสวยซีดเผือด ม

-๕๓-ที่หลบภัยบรรยากาศภายในห้องโถงหลังร้านน้ำชาเก่าพลันดิ่งวูบลงสู่ความเย็นยะเยือกราวกับถูกแช่แข็งในพริบตา แสงสลัวรางสาดกระทบเงาร่างสูงใหญ่ของคุณสิงห์ที่สาวเท้าก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเก้าอี้ไม้ ซึ่งพันธนาการร่างของหนอนบ่อนไส้สาวเอาไว้อย่างหนาแน่นอดีตเจ้าพ่อก้มใบหน้าลงไปสบตากับหญิงสาว แววตากร้าวแกร่ง ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใด ๆ มีเพียงความดุดันและรังสีมรณะที่แผ่ซ่านออกมา จนคนมองต้องสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ชายหนุ่มเค้นเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน อย่างไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป“ตอบฉันมาคำเดียว... ไอ้ผู้การวสันต์มันมีแผนสารเลวอะไรอีก! แล้วป่านนี้พวกมันลักพาตัวราตรีไปไว้ที่ไหน”บุหลันสะดุ้งสุดตัวจนร่างโยน หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวจริตมารยาที่เหลืออยู่ขุดขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง หญิงสาวแสร้งบีบน้ำตาให้คลอเบ้า ตีหน้าซื่อตาใสราวกับคนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะคร่ำครวญเสียงเครือสั่นเครือ“ฮะ... ฮือ คุณสิงห์คะ บุหลันไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ บุหลันก็แค่คนอาศัยอยู่หลังครัว เจ้นกกับพ่อแม่พี่เฮี้ยงจู่ๆ ก็บุกเข้ามาล็อกตัวจับบุหลันมัดไว้แบบนี้ บุหลันโดนปรักปรำนะคะคุณสิงห์ ช่วยบุหลันด้วย

-๕๕-กรงขังเสียงล้อรถยนต์บดเบรกสนิทลงหน้านอกคฤหาสน์ลับ พันตำรวจเอกวสันต์เปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร พลางออกแรงช้อนอุ้มร่างของ ‘ราตรี’ ลงมาจากรถยนต์หล่อนยังคงอยู่ในอาการช็อกจนตาค้าง ร่างกายบอบบางสั่นเทา ภาพที่เพิ่งพานพบมาหยก ๆ... ภาพของคุณตาและคุณยายผู้บริสุทธิ์โดนไอ้ตำรวจโฉดเป่าสมองไหลทะลักต่อหน้าต่อตา ยังคงติดตาและกรีดลึก หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลพรากอาบสองแก้มเนียนนุ่มจนเปียกชุ่มเป็นทางยาวอย่างสุดจะกักเก็บวสันต์อุ้มราตรีแนบอ้อมอก พาก้าวเท้าฉับ ๆ เดินผ่านโถงทางเดินมืดสลัวเข้าไปด้านในบ้าน ชายหนุ่มวางร่างของหล่อนลงบนโซฟาหลุยส์ตัวใหญ่หนานุ่มอย่างเบามืออย่างผิดวิสัยโจร ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะผละตัวออก ตาคู่คมพลันเหลือบไปเห็นข้อเท้าข้างขวาของราตรีที่บวมเป่งอักเสบจนแดงช้ำพูนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ความไม่สบายใจอย่างรุนแรงเข้าเกาะกินจิตใจของนายตำรวจโรคจิตทันควัน! วสันต์ขมวดคิ้ว หันขวับไปตวาดสั่งการลูกน้องคนสนิทเสียงเข้มทันที“เฮ้ย! มึงรีบขับรถออกไปตามหมอฝีมือดีมาที่นี่ด่วนที่สุดเลยไป๊! สั่งมันให้หิ้วกระเป๋ายามารักษาข้อเท้าให้คุณราตรีเดี๋ยวนี้เลย" เมื่อลูกน้องลนลานวิ่งออกไป วสันต์จึงหันกลับมาทรุด

-๕๗- จบสิ้นความแค้นที่ยาวนานในขณะที่ภายในห้องนอนด้านบนอบอวลไปด้วยคราบเลือดระยำของวสันต์... ทางด้าน ‘สาวิตตรี’ ที่กบดานอยู่ฝั่งปีกซ้ายของคฤหาสน์ลับ บัดนี้หล่อนกำลังยืนรับฟังรายงานด่วนจากคนใช้ส่วนตัวด้วยใจระทึก ทันทีที่ทราบข่าวว่าไอ้ผู้การโรคจิตวสันต์โดนคุณสิงห์บุกเข้ามาปาดคอหอยเรียบร้อยคามือ แทนที่หล่อนจะตื่นตระหนกตกใจ หญิงสาวกลับขยับรอยยิ้มหยันสะใจพลางแค่นหัวเราะร่าออกมาอย่างไม่ใยดี“สมน้ำหน้ามัน! ไอ้หน้าโง่วสันต์... นึกว่ามีเส้นสายหนาเป็นตำรวจใหญ่แล้วจะเก่งกาจคับฟ้าเมืองไทย ที่ไหนได้... โง่เง่าตัณหากลับจนโดนบุกมาเชือดคอคาเตียงนอน สะใจจริงๆ”สาวิตตรีสบถสะใจทว่ามือบางกลับไม่นิ่งเฉย หล่อนรีบกุลีกุจอจัดแจงโกยเอาแก้วแหวนเงินทองและทรัพย์สินมีค่าทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทางใบย่อมอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมพร้อม ‘หนีตาย’ มุ่งหน้าไปยังท่าเรือเจ้าพระยาตามแผนการลับที่หล่อนแอบติดต่อวางหมากสำรองไว้ตั้งแต่เริ่มแรก หญิงสาวจัดแจงหยิบผ้าคลุมผืนหนาขึ้นมาคลุมหน้าคลุมตาและอำพรางเนื้อตัวอย่างมิดชิด ก่อนจะรีบแอบเร้นตัวย่องลงบันไดก้าวขึ้นรถยนต์ค

-๕๙-ได้โปรด กลับมาหาผมบานประตูไม้พลันเปิดออกพร้อมร่างของผู้บัญชาการตำรวจใหญ่ที่เดินหน้าถอดสี เสียอาการ ก้าวเท้าฉับ ๆ หลบฉากออกมาด้านนอก ชายชราจัดแจงสีหน้าก่อนจะตรงดิ่งเข้ามาหา ‘ราตรี’ ที่นั่งรออยู่ พลางแสร้งกระแอมไอกลบเกลื่อนความชั่วร้าย ยื่นหน้าเข้ามาเปิดฉากตั้งโต๊ะสอบสวนป้ายสีเหยื่อสาวทันที“เอาล่ะคุณราตรี... ผมจะพูดตรง ๆ นะ คดีนี้ถ้าจะให้เรื่องมันจบง่าย ๆ คุณก็ต้องเซ็นอนุมัติยอมรับข้อกล่าวหาว่า... คุณน่ะ ‘สมยอม’ ก้าวขาขึ้นรถตามผู้การวสันต์ไปที่คฤหาสน์ลับด้วยความเต็มใจเอง ทว่าเพราะไอ้สิงห์สามีของคุณมันเกิดความหึงหวงหน้ามืดตามัว มันเลยแอบลอบเร้นตามไปบุกฆาตกรรมปาดคอหอยผู้การวสันต์ถึงในห้องนอน! เรื่องมันเป็นแบบนี้ใช่ไหม!”คำป้ายสีตอแหลชั่วช้าทำเอาไฟโทสะของราตรีพุ่งแล่นพรวดพราดขึ้นสมอง หล่อนโมโหจัด ตวัดสายตาจ้องหน้าหัวหน้าตำรวจเฒ่า พลางตอกกลับเสียงดังลั่นโรงพักอย่างไม่เกรงกลัวเกรง“นี่คุณตำรวจถึงกับลดตัวลงมาปรักปรำหน้าตาเฉย หาว่าฉันสมยอมหนีตามไอ้วสันต์ไป ทั้งที่ฉันมีสามีแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย เป็นการใส่ความที่สกปรกชั่วช้าที่สุด เท่าที่มนุษย์จะคิดอ่านขึ้นมาได้เลยค่ะ!”ราตรีสูดลมหายใจ