All Chapters of THE TYCOON'S SECRET TRIPLETS: Chapter 141 - Chapter 150

"LISTEN, everyone..." sabi ni Ethan na kinukuha ang atensyon ng kanyang mga empleyado. "Those triplets you saw are my children, and Anastacia is their mother..." patuloy na sabi ni Ethan. Agad na kumalat ang bulungan sa buong lobby. Napatingin ang mga empleyado sa isa't isa. Hindi nila inaasahan ang sinabi ng kanilang CEO. "My children?" mahinang tanong ng isang empleyado. Tumango si Ethan. "Yes. They are my sons and daughter." Saglit siyang huminga bago muling nagsalita. "I know you have questions. But I don't want anyone spreading rumors about them or about Anastacia." Natahimik ang lahat sa sinabi ng kanilang amo. Naglalaro sa loob ng opisina ang triplets, kasama nila sa loob sina Anastacia at ang ina ni Ethan. Parang may naririnig si Anastacia mula sa labas. Lumabas siya ng opisina, sumunod ang ginang at ang triplets. Nakita nilang kausap ni Ethan ang ibang empleyado ng MGV. "Anastacia is not just an employee of MGV. She is the mother of my children, and I expect every

NASA bar sina Luca, Damien at Ethan. "Kumusta ang buhay ng CEO na may pamilya?" natatawang tanong ni Luca. Napailing si Ethan sa naging tanong ng kaibigan saka ngumiti. "I'm happy. I've never been so happy in my life until Anastacia and the triplets came into my life." "Wow. Hindi ko akalaing maririnig ko talaga sa'yo ang salitang happy," biro ni Damien. Tumawa si Luca. "At hindi lang happy. Mukhang hopelessly in love na rin ang kaibigan natin." Napailing si Ethan habang nakangiti. "I am. I love Anastacia, and I love my children. Hindi ko naisip noon na darating ang araw na magiging ganito kahalaga sa akin ang isang pamilya." "Pero aminado ka ba na malaki ang ipinagbago mo?" tanong ni Luca. "Yes. Before them, trabaho lang ang iniisip ko. I didn't care about coming home early or spending time with someone. Now, I actually look forward to going home." "At hindi ka ba nagsasawa sa pagiging family man?" tanong ni Damien. Umiling si Ethan. "Never. Kahit pagod ako sa trabaho, naw

PINAKATITIGAN ni Arabella si Ethan. Ilap na ilap ang mga mata nito sa kanya, dating sa kanya lamang tumitingjn. "You're not late. Natapos lang tayo, Arabella. And you know I hate cheating," may diing sabi ni Ethan. Hindi nakahuma ang dalaga. Alam niyang totoo ang sinabi ni Ethan sa kanya. Niloko niya ito. "I know I've made a huge mistake. Pero wala lang iyon, naniwala ka lang sa nakita mo. Hindi naging kami ni Zach. And it's just a kiss," sabi ni Arabella. "Just a kiss? Zach? Zachary, ex-boyfriend of Anastacia?" Nakakunot ang noong mga tanong ni Ethan. Ngayon lang niya nalaman na si Zach pala ang kahalikan ni Arabella noong gabing iyon. Nahigit ni Arabella ang kanyang paghinga. Narinig na niya ang pangalan ni Zachary sa parents ni Anastacia. At hindi niya akalain na iisa lalaki pala ang nanloko kay Anastacia at ang lalaking nahuli niyang kahalikan si Arabella sa bar. "Ethan, I can explain..." mahinang sambit niya. "What is there to explain, Arabella?" malamig na tanong ng lala

ISANG linggo ang lumipas, isang linggo na rin si Anastacia sa MGV. Inanunsyo ni Ethan na may event na gaganapin sa kompanya para sa mga empleyado. Tinitingnan niya ang mga bulaklak na ibinigay ni Ethan kaninang umaga. Ang gaganda ng mga pulang rosas. Araw-araw na lang siyang nakakatanggap ng flowers galing kay Ethan. May mga gifts din pero hindi niya tinatanggap. Ibinabalik niya, hindi dahil hindi niya gusto. Ayaw niyang magkaroon ng maling impresyon sa iba ang pagbibigay ng binata ng regalo sa kanya. Saka, hindi naman kailangan. Sapat na sa kanya ang mga bulaklak. Narinig ni Anastacia ang mga yabag na papalapit sa kanya. Nakita niya ang mga kamay ng lalali sa nasa loob ng bulsa ng slacks nito. Napaangat ang tingin niya sa lalaki. "Mr. Monteverde..." nasambit niya. "Mr. Monteverde? Why again to formal? I told you not to call me Mr. Monteverde," sabi ng binata. Napangiti si Anastacia sa naging reaksiyon ni Ethan. "Sorry, Ethan. Nakasanayan ko lang," sagot niya. "Then get used

BINUKSAN ni Ethan ang p***o para kay Anastacia at hinintay siyang makaupo bago isinara iyon. Pagkatapos ay umikot ito sa kabilang bahagi at sumakay sa driver's seat. "Seat belt," paalala nito nang mapansing hindi pa niya naikakabit ang seat belt. "I can do that myself, Ethan." "I know." Ngumiti ito. "I'm just reminding you. Kailangan nating maging maingat." Napailing siya habang ikinakabit ang seat belt. Ilang sandali pa ay pinaandar na ni Ethan ang sasakyan. Sa buong biyahe ay hindi maiwasan ni Anastacia na mag-isip kung saan sila pupunta. Ilang beses na sana siyang magtatanong ngunit pinili niyang manahimik. Mukhang determinado talaga ang lalaki na panatilihing sorpresa ang kanilang dinner. Makalipas ang ilang minuto ay napansin niyang papalayo na sila sa sentro ng siyudad. "Ethan, are we going somewhere far?" "Not really. We're almost there." "That's what you said ten minutes ago," nainip na sabi ni Anastacia. Napatawa ang lalaki. "You're impatient." "Because you're makin