All Chapters of ลวงรักท่านรองแสนร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

12:30น.โรงพยาบาล เอกชนALห้องพักผู้ป่วยพิเศษ....เพลงขวัญ พิณรณี......"ป้ากับชิงๆอยู่ได้นะคะเดี๋ยวหนูจะจ้างนางพยาบาลพิเศษให้มาช่วยป้าดูแลน้องชาญ"ฉันเอ่ยบอกป้าโซไปพร้อมกับหันไปมองน้องชาญที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยสายตาห่วงใยและสงสารเขา"ได้จ๊ะแต่ไม่ต้องจ้างนางพยาบาลพิเศษมาให้ป้าก็ได้ป้าดูแลไหว""ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าป้าเพิ่งจะหายจากอาการเป็นลมนะและหลานตั้งสองคน"ฉันว่าไปพร้อมกับหันมามองชิงๆที่ตอนนี้เธอกำลังนั่งกินขนมที่ท่านรองซื้อฝากยามมาให้ด้วยความเอร็ดอร่อยและหิวโหย"อีกอย่างน้องชาญต้องกลับตัวทุกชั่วโมงและไหนจะต้องเปลี่ยนแพมเพิสอีกไหนจะทำความสะอาดแผลอีกป้าทำไม่ไหวหรอกค่ะคนเดียว""ป้าเป็นคนนะคะไม่ใช่หุ่นยนต์"ฉันเอ่ยบอกป้าโสไปด้วยความเป็นห่วงเธอเธอก็มองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหวและอ่อนโยนก่อนจะยื่นมือมาจับมือฉัน"หนูใจดีกับป้ามากทั้งที่เราไม่ใช่ญาติไม่เคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้""หนูเคยลำบากและรู้ว่าป้าเองก็เหนื่อยจนสายตัวแทบขาดเพราะหนูก็มียายที่เลี้ยงหนูมาคนเดียวเหมือนกันค่ะ""ยายหนูช่างโชคดีที่มีหลานดีที่แสนประเสริฐแบบหนู""หนูยังเหนื่อยไม่ได้ครึ่งของยายเลยค่ะ"ฉันเอ่ยบอกป้าไปตามความจริง ป

16:00น.เพลงขวัญ พิณรณี.....ฉันนั่งเงียบอยู่บนรถของท่านรองมานานนับชั่วโมงทันทีที่เราสองคนประชุมเสร็จ ก็กินเวลาไปสองชั่วโมงกว่าการประชุมเจรจาในครั้งนี้ มีแต่ความตรึงเครียดเพราะผลิตภัณฑ์ของทางบริษัทท่านรอง ได้โดยชิงเปิดตัวไปก่อนแล้ว ซึ่งก็คือวันนี้และบริษัทที่ชิงเปิดผลิตภัณฑ์ก่อนตัดหน้าบริษัทท่านรองไปก็คือบริษัททรัพอนันต์กรุ๊ป บริษัทของคุณทศพลโดยสินค้าที่เขาเปิดตัวไปในวันนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นผลิตภัณฑ์ตัวเดียวกับบริษัทของท่านรอง และคนที่ใส่ใจทุกขั้นตอนรายละเอียดที่รู้มากดว่าคนอื่นแค่ได้เห็นหน้าตา ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของตัวเองก็คือท่านรองเขานั่งเงียบอยู่ที่นั่งประจำคนขับรถฉันเองก็นั่งอยู่ข้างคนขับโดยเงียบๆไม่พูดอะไรเพราะคิดว่าเขาคงอยากจะอยู่เงียบๆ"ทำไม....?""ทำไมต้องเป็นฉันตลอด?"เสียงสั่นเอ่ยออกมาอย่างไม่เข้าใจ ในน้ำเสียงที่สั่นๆและบ่งบอกได้ว่าคนพูดกำลังอยู่ในอารมณ์ไหนและกำลังคิดอะไรอยู่ เขาทั้งผิดหวัง น้อยใจ สงสัย ทั้งโทษตัวเองและสิ้นหวัง ใช่เขามีความรู้สึกสิ้นหวังฉันรับรู้ได้"ท่านรอง"ฉันหันไปมองหน้าเขา ก็พบว่าแววตาของเขาแดงก่ำและสั่นไหว ทำให้ฉันอดที่จะใจสั่นตามไม่ได้เขาคงจะรู้

"เธอทำงานที่บริษัทเหรอ?"ท่านกรกฏหันไปเอ่ยถามคุณพิศมัย คุณพิศมัยก็หันมามองหน้าฉันก่อนจะหันไปตอบท่านกรกฏ"ใช่ค่ะและเธอเพิ่งจะเริ่มงานได้ไม่นาน"คุณพิศมัยตอบท่านกรกฏ ท่านกรกฏที่ได้ฟังคำตอบของคุณพิศมัย ก็หันกลับมามองหน้าฉันแววตาของท่านยากเกินจะรู้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่"แล้วแบบนี้จะดีเหรอคะที่รักเธอจะทำงานครัวไหวเหรอ?"เสียงใสของผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านข้างของท่านกรกฏเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหน้าฉันด้วยสายตาไม่ชอบใจ"ทำได้ค่ะท่านหนูจะทำให้ไม่ให้มีผลกระทบกับงานที่บริษัทแน่นอนค่ะไม่ต้องกังวลนะคะ"ฉันเอ่ยออกไปพร้อมกับก้มศีรษะลง เพราะท่านกรกฏเป็นคุณปู่ของท่านรอง ฉันควรจะตอบแทนเขาและครอบครัวเขาให้ได้เท่าที่ฉันจะทำได้"แต่หนูขอทำอาหารเช้าและอาหารเย็นนะคะตอนเที่ยงหนูน่าจะไม่ทันค่ะ""ได้สิแล้วแต่หนูจะสะดวก"ท่านกรกฏว่าพร้อมกับมองมาที่ฉัน อย่างไม่วางตา ฉันก็ก้มศีรษะและยิ้มบางๆให้ท่าน"บ้านหนูอยู่ที่ไหนจ๊ะ?""บ้านหนูอยู่ข้างหลังตลาดวิหารไกลกาลค่ะ"ฉันเอ่ยตอบคุณพิศมัยไป ท่านก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะทำหน้านึกคิดอะไรบางอย่าง"งั้นก่อนจะเริ่มงานขออาหารค่ำสักอย่างสองอย่างสิ"เสียงห้วนเอ่ยออกมาจากผู้หญิงคนเดิม ทำให้ฉันแ

07:30น.คฤหาสน์วิหารไกลกาล...ห้องอาหาร.....เพลงขวัญ พิณรณี......"หนูจะย้ายของเข้ามาวันนี้เลยไหม?"เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นจากหัวโต๊ะของโต๊ะกินข้าวทำให้ฉันที่นั่งอยู่ถัดจากคุณอังศริญญาที่เธอนั่งอยู่ข้างท่านรองกันไปตามเสียงนั้นเสียงของท่านกรกฏผู้ที่มี อิทธิพลที่สุดของบ้าน และยังเป็นเจ้าของต้นตระกูล วิหารไกลกาล"เป็นอาทิตย์หน้าได้ไหมคะท่าน"ฉันเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับก้มหน้าลงไมากล้าสบสายตาที่ดุของท่านกรกฏที่จริงท่านไม่ได้ดูแต่ท่านคงจะมีแววตาที่มุ่งมั่นแข็งกร้าวจนดูน่าเกรงขาม"หนูไม่สะดวกเหรอจ๊ะ?"คุณพิศมัยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามฉันขึ้นพร้อมกับมองหน้าฉันด้วยความสงสัย"ไม่ใช่ค่ะ""คือเธอต้องไปสเปนกับผมสองสามวันนะครับคุณแม่"ฉันยังไม่ทันได้พูดจบ ท่านรองก็เอ่ยแทรกขึ้นมาบอกคุณพิศมัยไป"คุณพิณรณีไปด้วยเหรอคะ?"คุณอังศิญาหันมาเอ่ยถาฉันด้วยน้ำเสียงแปลกใจฉันใบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาทันที หัวใจเต้นโครมครามอย่างหวาดหวั่น"ใช่ผมให้เธอไปช่วยดูเรื่องเอกสารน่ะ"ท่านรองเอ่ยบอกคุณอังศิญาไป เธอก็พยักหน้ารับรู้"งั้นหลังจากลูกกับหนูเพลงกลับจากสเปนค่อยย้ายเข้ามาก็ได้จ๊ะฉันจะจัดห้องไว้ให้หนูนะ""หนูนอนห้องไหนก็ได้

19:00น. สวนน้ำของรีสอร์ท เพลงขวัญ พิณรณี..... "เรื่องของคุณทศพลนักลงทุนชาวไทยคนนั้นที่ฉันส่งข้อความไปหาคุณ"คุณคามีลาเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันที่นอนอยู่บนที่นอนชาดหาดที่กำลังดื่มด่ำอากาศของวิวในยามค่ำคืนของประเทศสเปนหันไปมองหน้าเธอที่นอนเอนหลังอยู่บนที่นอนชายหาดเช่นเดียวกับฉัน ลมหนาวๆเริ่มพัดโชยมาทำให้ฉันขยับผ้าที่คลุมไหล่ให้กระชับขึ้น "คะ?" "เขามาที่นี่เมื่อสองวันก่อนและยังอยู่ที่นี่ค่ะ" "เขายังไม่กลับอีกเหรอคะ?" "ใช่ค่ะเขายังคงตามตอแยสามีฉันเพื่อจะให้สามีฉันร่วมลงทุนกับเขา"คุณคามีลาว่าพร้อมกับสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมา เธอวางแก้วไวน์ในมือของเธอลงก่อนจะหันเบนตัวมาหาฉันและเอื้อมมือมาจับมือฉัน "ข้อสัญญาที่เขาเสนอให้สามีฉันมันคล้ายๆกับของบริษัทคุณตามเจตจำนงของสามีฉันทุกอย่าง" "งานนี้ฉันกลัวเหลือเกินค่ะว่าสามีฉันเขาจะอ่อนไหวไปกับคำของคุณทศพล" ฉันยิ้มๆบางขึ้นก่อนจะเอื้อมอีกข้างมาวางทับบนมือของเธอ "คุณค่ามีลาไม่ต้องกังวลนะคะการตัดสินใจของคุณชายด์เป็นที่สุดถ้าเขาจะเลือกใครที่ร่วมลงทุนกับเขาแสดงว่าเขาคิดมาดีแล้วค่ะ" "ฉันและท่านรองยอมรับในคำตัดสินใจของคุณชาวด์ค่ะ" "คุณคามีลาคุณช่