All Chapters of ลวงรักท่านรองแสนร้าย: Chapter 61 - Chapter 69

"เธอนี่ก็ใช่ย่อยนะอารมณ์ปลุกง่ายจริงๆ" ท่านรองว่าหลังจากที่เขาจับลำกายใหญ่ของถูเสียดสีขึ้นลงไปกับร่องสวาทของฉันจนน้ำหวานสีแห้งเหือดไปเมื่อกี้ ได้ไหลซึมออกมาอีกแล้วน่าอายจังทำไมฉันถึงได้ขี้หงี่แบบนี้นะ"มันเป็นหน้าที่เธอเมื่อคืนฉันทำให้เธอเสร็จสุขสมไปแล้วไม่รู้ต่อกี่รอบต่อไปตาเธอแล้ว" ท่านรองว่าพร้อมกับจับร่างฉันให้ลุกขึ้นและเปลี่ยนให้เขาลงไปนอนแทนที่ฉันแทน"ฉะฉันทำไม่เป็นค่ะ""เธอก็ลองคิดดูสิว่ามันจะสวมใส่ของฉันเข้าไปในของเธอได้ยังไง?" ท่านรองส่าเสียงทุ้มสายตาจ้องหน้าฉันแพรวพราวฉันก็อายจึงหลบสายตาที่กรุ้มกริ่มของเขา"เร็วๆสิทำให้มันร้องเรียกหาแต่เธอ" ท่านรองว่าเสียงละมุนและเขากำลังจับลำกายแกร่งของเขาที่มันพองโตรูดขึ้นรูดลงจนเห็นเล็กเลือดสีเขียวและท่อนเอ็นอย่างเด่นชัด ฉันจึงเบนหน้าหนีเขา"ทำสักทีสิทำให้ฉันเรียกหาแต่เธอ" เขาไม่พูดเปล่า แต่จับมือฉัน พร้อมกับทำเสียงออดอ้อน ฉันจึงหันกลับมาหาเขา และมองหน้าเขาอย่างเขินอาย"ขึ้นคร่อมฉัน" เขาสั่งฉัน และฉันก็ทำตาม ฉันจะต้องทำให้ท่านรองประทับใจ และร้องเรียกหาแต่ฉันตามที่เขาบอกจริงๆสินะฉันนั่งคร่อมร่างท่านรองพร้อมกับนั่งยองๆท่านรองก็จับลำหา

15:00น.เพลงขวัญ พิณรณี...."เดินไหวแน่นะคะ?""ไหวค่ะขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยขอบคุณนางพยาบาลพิเศษคนที่เฝ้าฉันไปในขณะที่ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วและกำลังจะกลับบ้าน"ฉันเสียมารยาทไหมถ้าฉันจะถามเรื่องแฟนของคุณ?"นางพยาบาลเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับทำสีหน้าลำบากใจ ฉันจึงยิ้มอ่อนให้เธอ"ไม่เป็นไรหรอกค่ะเป็นใครก็ต้องสงสัยเพราะฉันมานอนโรงพยาบาลเพราะมีอะไรกับแฟนมาอย่างหนัก""แต่กลับไร้ร่างของแฟนฉันในการมาเฝ้า"ฉันเอ่ยออกไปพร้อมกับยิ้มบางๆให้กำลังใจตัวเอง"เขาไม่รักคุณเหรอคะ?"นางพยาบาลว่าพร้อมกับเดินตรงมาหาฉันและยื่นมือมาจับมือฉันพร้อมกับบีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจฉัน"อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้มั้งคะ""มันผิดเพราะฉันเอง""คุณไม่ได้เป็น?" นางพยาบาลมองหน้าฉันพร้อมกับเอ่ยถามฉันมาด้วยสายตาสงสัยฉันรู้ว่าเธอหมายถึง ผู้หญิงขายตัวใช่ไหม"ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงขายตัวหรอกคะ.... ฉันมีแฟนแค่คนเดียวและก็มีแค่เขาแค่คนเดียว"" ฉันขอโทษนะคะ"นางพยาบาลทำสีหน้ารู้สึกผิดพร้อมกับเอ่ยขอโทษฉัน" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"" ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง"ฉันเอ่ยขอบคุณนางพยาบาล" ยินดีค่ะแต่คุณก็โชคดีนะที่มีเจ้านายดีๆแบบคุณศิรัญ"" ค่ะ.... เขาบอกคุณแบบนั้นเหรอคะ?""

วันต่อมา06:30น."หนูเพลงหายไปไหนมาหลายวันคุณท่านบ่นอยากทานขนมของหนูเพลงแย่" ลุงสมเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฉันยื่นถุงขนมให้ลุงสมและเขสก็ยื่นมือมารับไปแล้ว"ขอโทษด้วยนะคะคุณลุงพอดีหนูไม่สบายนะคะเลยหยุดไปหลายวัน""แต่กลัวลูกค้าจะหายก็เลยรีบออกมาขายของเลย...หนูแถมขนมให้คุณท่านด้วยนะคะและนี่ของลุงเหมือนเดิมจ้า"ฉันว่าพร้อมกับยื่นถุงขนมอีกใบที่เป็นของลุงสมให้ท่านไปท่านก็ยื่นมือมารับและเอ่ยขอบคุณฉันด้วยสีหน้าเกรงใจ"มองหน้าตายังซีดเซียวอยู่เลยนะยังไม่หายดีแน่ๆเลยหนูเพลง""ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะคุณลุงนี่หนูขายเสร็จก็จะไปทำงานเลย เดี๋ยวหนูขออนุญาตเก็บร้านก่อนนะคะ""จ้างั้นลุงไปก่อนป่านนี้คุณท่านคงจะรอแย่แล้ว""ค่ะสวัสดีค่ะคุณลุง"ฉันว่าพร้อมกับยกมือไหว้ลุงสมก็ยกมือรับไหว้ฉันก่อนที่เขาจะเดินไปจากหน้าร้านฉันพอลุงไปแล้วฉันก็จัดการเก็บร้านและเอาไปฝากร้านป้านาไว้เหมือนเดิม" จะไปทำงานเหรอเพลงให้พี่ไปส่งนะ"" อย่าไปเบียดเสียดบนรถเมล์เลย"พี่กิตว่าขึ้นในขณะที่เขาเห็นฉันกำลังจะเดินผ่านหน้าร้านแม่เขาไป" ไม่ต้องเกรงใจพี่.....จ่ายเงินพี่ก็ได้"พี่กิตพูดเมื่อเห็นว่าฉันทำทำสีหน้าอึกอักเพราะเกรงใจพี่เขาจริงๆนั้นแหละเ

พรึ่บตุ๊บ"ท่านรองเป็นอะไรคะ?" ฉันเอ่ยถามท่านรองไปในขณะที่เขาลากร่างของเข้ามาในห้องทำงานของเขาแล้วและเขาก็กำลังนั่งกุมศีรษะข้างซ้ายด้วยท่าทางเจ็บปวด"ผมปวดไมเกรนน่ะ" เขาตอบฉันเสียงแหบแห้งเหมือนเขาพยายามฝืนความเจ็บปวดที่ศีรษะของเขาอยู่ในขณะนี้"ท่านรองมียาไหมคะ?""มี....ยาผมอยู่ในลิ้นชัก" ท่านรองตอบฉันพร้อมกับชี้ไปทางโต๊ะทำงานของเขา ฉันจึงมองตามและเดินมุ่งตรงไปทันทีอย่างรวดเร็วฉันเปิดลิ้นชักชั้นบนออกก็พบกับขวดยาสีขาว อ่านสลากก็พบว่ามันคือยาแก้ปวดไมเกรนโดยตรงฉันจึงรีบนำยาออกมาและเดินไปหาท่านรองพร้อมกับรินน้ำใส่แก้ว"ยาค่ะ" ฉันบอกเขา เขาก็รับยาไปและรีบเอาใส่ปากพร้อมกับดื่มน้ำแก้วที่ฉันยื่นให้ตาม"หลับตานะคะเพลงจะนวดคลึงศีรษะให้ท่านรองค่ะ" ฉันว่าท่านรองที่หลับตาก็พยักหน้าพร้อมกับศีรษะพาดพิงลงไปกับพนักพิงฉันจึงลุกขึ้นเดินอ้อมไปด้านหลังโซฟาตัวแพงก่อนจะค่อยๆนวดคลึงขมับให้ท่านรองอย่างเบามือ"เดี๋ยวเพลงมาสักครู่นะคะ" เมื่อฉันนวดศีรษะให้เขาไปได้สักพัก ก็เอ่ยบอกเขา เขาพยักหน้ารับรู้แต่ไม่ได้ลืมตามามองหน้าฉันฉันจึงรีบเดินออกมาจากห้องท่านรองมุ่งตรงไปยังห้องครัวเพื่อหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กและน้ำ