All Chapters of หย่าแล้วเป็นเศรษฐีนี: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 ตีกลองร้องทุกข์รุ่งเช้าหลังแผงขายของถูกพัง เมืองชิงเหอยังคงมีหมอกบางปกคลุมอยู่เหนือหลังคาบ้านเรือนกู้หว่านหนิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่นางแทบไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เพราะมือขวาที่ถูกน้ำร้อนลวกปวดแสบปวดร้อนอยู่ตลอด แม้หมอเหอจะทายาและพันผ้าให้แล้ว แต่ผิวหนังบริเวณหลังมือยังบวมแดง นิ้วบางนิ้วขยับได้ไม่เต็มที่ทว่าเมื่อแสงแรกของวันลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา นางก็ลุกขึ้นโดยไม่ลังเลวันนี้นางต้องไปศาลาว่าการต้องยื่นคำร้องอย่างเป็นทางการต้องทำให้คนที่พังแผง ทำร้ายเสี่ยวเป่า และใส่ร้ายร้านของนางได้รับโทษตามกฎหมายกู้หว่านหนิงสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเรียบ เกล้าผมอย่างเรียบร้อย ไม่แต่งหน้าและไม่สวมเครื่องประดับ มีเพียงปิ่นไม้ของมารดาปักอยู่บนศีรษะนางตรวจหลักฐานทุกชิ้นซ้ำอีกครั้งกระดาษห่อสินค้าที่มีตราดอกข้าวกระดาษห่อของนักเลงซึ่งไม่มีตราซาลาเปาที่นักเลงนำมาอ้างว่าเป็นของร้านนางสมุดบัญชีที่บันทึกจำนวนสินค้ากับช่วงเวลาขายอย่างละเอียดใบคำสั่งซื้อจากจวนลูกค้า ซึ่งยืนยันว่าเมื่อวานช่วงสายสินค้าบางส่วนถูกเตรียมไว้ส่งให้ผู้อื่นรวมถึงรายชื่อพยานที่อยู่ในตลาดขณะเกิดเหตุกู้หว่านหนิงใช้มือซ

ตอนที่ 13 คู่แข่งถูกเปิดโปงกลางตลาดเสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะอยู่หน้าศาลาว่าการเมืองชิงเหอเถ้าแก่จ้าวถูกมือปราบสองนายควบคุมตัวเดินขึ้นบันไดท่ามกลางสายตาของชาวเมืองจำนวนมาก ข่าวที่ว่าอาเฉียงถูกพบในโกดังร้างและยอมให้การต่อทางการแพร่กระจายไปทั่วเมืองตั้งแต่กลางดึก พอรุ่งเช้า ผู้คนจากตลาด ร้านค้า และท่าเรือต่างพากันมารอฟังการไต่สวนจนลานหน้าศาลแทบไม่มีที่ยืนบางคนเคยเป็นลูกค้าประจำของร้านจ้าวบางคนเคยเชื่อข่าวลือเรื่องอาหารของกู้หว่านหนิงและบางคนอยู่ในเหตุการณ์วันที่นักเลงบุกพังแผงวันนี้ทุกคนต้องการเห็นด้วยตาตนเองว่า ผู้บงการที่แท้จริงจะได้รับโทษหรือไม่เถ้าแก่จ้าวยังคงสวมเสื้อผ้าเนื้อดี แม้ใบหน้าจะซีดกว่าปกติ แต่เขายังพยายามยืดหลังตรงและทำท่าราวกับตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกใส่ร้ายเมื่อเดินผ่านฝูงชน เขาได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังรอบตัว"นั่นหรือคนที่จ้างนักเลง""เปิดร้านมาสิบกว่าปี ไม่คิดว่าจะทำเรื่องต่ำช้าถึงเพียงนี้""ยังไม่แน่ว่าเขาผิดจริงหรือไม่ รอฟังคำตัดสินก่อน""หลักฐานมากถึงเพียงนั้น ยังจะปฏิเสธได้อีกหรือ"เถ้าแก่จ้าวกัดฟันแน่น แต่ไม่หันไปมองผู้ใดภรรยาของเขาเดินต

ตอนที่ 15 คำสั่งซื้อห้าร้อยลูกเสียงผู้คนในตลาดยามเช้ายังคงดังอื้ออึงไม่ขาดสาย กลิ่นหอมของซาลาเปาหมูแดงและซาลาเปาไส้ทองลอยออกจากเข่งนึ่งหน้าร้านเล็กของกู้หว่านหนิง ดึงดูดลูกค้าที่เดินผ่านไปมาให้หยุดต่อแถวซื้อกันอย่างคึกคักเสี่ยวเป่ากำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดโต๊ะไม้ เสี่ยวชิงคอยรับเงินและจัดห่ออาหาร ส่วนกู้หว่านหนิงยืนอยู่หน้าเตานึ่ง นางเปิดฝาเข่งขึ้นทีละชั้น ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งออกมาพร้อมกลิ่นหอมหวานของแป้งหมักใหม่นับตั้งแต่เรื่องนักเลงถูกจับ ร้านของนางก็กลับมามีลูกค้าแน่นขนัดอีกครั้ง หลายคนที่เคยลังเลเพราะกลัวมีปัญหาต่างกลับมาซื้อของเช่นเดิม บางคนถึงขั้นพาสหายและญาติพี่น้องมาชิมด้วยตนเองในช่วงที่ลูกค้ากำลังแน่นที่สุด ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินแหวกฝูงชนเข้ามา เขาสวมชุดผ้าไหมสีน้ำตาลเข้ม แม้เสื้อผ้าจะไม่โอ่อ่าจนสะดุดตา แต่เนื้อผ้าและการตัดเย็บบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ใช่คนธรรมดาด้านหลังเขามีบ่าวชายติดตามมาสองคนชายผู้นั้นหยุดยืนตรงหน้าร้าน กวาดตามองป้ายราคา เข่งนึ่ง และมือของกู้หว่านหนิงที่กำลังจัดซาลาเปาอย่างคล่องแคล่ว“ผู้ใดคือเจ้าของร้าน”กู้หว่านหนิงวางคีมไม้ลง ก่อนก้าวออกมาต้อนรับ“ข้าเองเจ้าค

ตอนที่ 17 เตานึ่งใหม่และการเดิมพันครั้งใหญ่หลังจากทำงานอยู่ที่โรงสีเก่าทั้งวัน กู้หว่านหนิงและทุกคนก็สามารถบดแป้งได้ตามจำนวนที่ต้องการเพียงส่วนหนึ่งแม้ยังไม่ครบตามเป้าหมายทั้งหมด แต่แป้งชุดแรกที่ได้จากโรงสีใหม่มีกลิ่นหอมสดกว่าที่นางเคยซื้อจากตลาด อีกทั้งยังสามารถควบคุมความละเอียดได้ตามต้องการนี่เป็นสิ่งที่ทำให้นางมั่นใจมากขึ้นเพียงแต่การมีแป้งพร้อม ไม่ได้หมายความว่างานทั้งหมดจะง่ายขึ้นซาลาเปาห้าร้อยลูกยังรออยู่และเวลาที่เหลือก็ลดลงทุกขณะเมื่อกลับมาถึงบ้านเช่า กู้หว่านหนิงก็พบปัญหาใหม่ทันทีเตานึ่งที่เสี่ยวเป่าเช่ามาจากโรงเตี๊ยมฝูอันถูกนำมาวางไว้ตรงลานด้านข้างบ้านแล้วแต่เมื่อกู้หว่านหนิงเดินเข้าไปตรวจดู สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเตานึ่งสองชุดที่เช่ามา แม้จะใช้งานได้ แต่มีขนาดเล็กกว่าที่คาดไว้มาก อีกทั้งฐานเตาหนึ่งชุดยังมีรอยแตกร้าวเล็กน้อย ส่วนช่องระบายไอน้ำก็ไม่สมบูรณ์เสี่ยวเป่ายืนอยู่ข้างเตาด้วยสีหน้ากังวล“พี่หว่านหนิง ข้าลองตรวจดูแล้ว เตาสองชุดนี้คงนึ่งได้ครั้งละไม่กี่สิบลูกเท่านั้น”เขาหยิบกระดาษที่จดจำนวนรอบออกมา“หากใช้เตานี้ทั้งหมด เราต้องนึ่งมากกว่ายี่สิบรอบ”กู

ตอนที่ 19 คนต่อคิวตั้งแต่ตีสี่ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปพร้อมกับเสียงเตานึ่งที่ไม่เคยดับภายในลานผลิตของกู้หว่านหนิง ทุกคนแทบไม่ได้พักเต็มที่แม้เพียงชั่วครู่ แต่ไม่มีผู้ใดหยุดมือเหลือเวลาเพียงครึ่งชั่วยามและยังขาดซาลาเปาอีกเก้าสิบลูกหากเป็นร้านทั่วไป คงไม่มีทางทำทันแต่กู้หว่านหนิงไม่ยอมให้ความกดดันทำลายการตัดสินใจของนางนางไม่ได้สั่งให้ทุกคนเร่งจนวุ่นวายกลับยิ่งทำให้ขั้นตอนชัดเจนกว่าเดิม“เสี่ยวเป่า แบ่งแป้งด้วยเครื่องชั่ง ทุกลูกต้องมีน้ำหนักเท่ากัน”“เสี่ยวชิง ให้คนหนึ่งเตรียมกระดาษรอง อีกคนตรวจจำนวนถาด”“อาเหลียง เจ้าดูไฟ อย่าให้แรงเกินไป”“หญิงป้าสองท่าน ช่วยกันตักไส้ อย่าให้มากหรือน้อยเกิน”คำสั่งดังขึ้นต่อเนื่องทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวราวกับเป็นเครื่องจักรที่ประสานกันอย่างสมบูรณ์แป้งถูกแบ่งเป็นก้อนเล็กเท่า ๆ กันไส้หมูแดงถูกตักในปริมาณที่กำหนดคนหนึ่งรับหน้าที่วางแป้งสองคนห่อซาลาเปาอีกคนวางลงบนถาดกู้หว่านหนิงยืนตรวจอยู่ด้านข้างทุกลูกที่มีรอยแตกทุกลูกที่น้ำหนักไม่ตรงทุกลูกที่รูปทรงไม่สมบูรณ์ถูกแยกออกทันทีไม่มีใครกล้าบ่นเพราะทุกคนเข้าใจแล้วว่า ความพิถีพิถันของกู้หว่านหนิ